वराहपुराणम्

श्रीवराह उवाच उत्तरे तु समुद्रस्य मलयस्य तु दक्षिणे

श्रीवराह म्हणाले — समुद्राच्या उत्तरेला आणि मलय पर्वताच्या दक्षिणेला

तत्र तिष्ठामि वसुधे उदीचीं दिशमाश्रितः

तेथे मी, पृथ्वीस, उत्तर दिशेला तोंड करून वसतो.

आयसीं तां वदन्त्येके अन्ये ताम्रमयीं तया

काही लोक तिला लोखंडाची म्हणतात, तर काही तांब्याची म्हणतात.

शिलामयीमित्यपरे महदाश्चर्यरूपिणीम्

तर काहीजण तिला दगडाची, अद्भुत आणि आश्चर्यकारक रूपाची म्हणतात.

मनुजा यत्र मुच्यन्ते गताः संसारसागरम्

तेथे, जे माणसे संसाराच्या समुद्रातून पार गेली आहेत, ती मुक्त होतात.

सौवर्णं दृश्यते पद्मं मध्याह्ने तु दिवाकरे 150.

मध्यान्ही सूर्य असताना, तेथे सोन्याचा कमळ दिसतो.

तत्रापि शृणु चाश्चर्यं यश्चापि परिवर्त्तते

तेथेही एक आश्चर्य ऐक — जे काही तिथे फिरते,

समुद्रमध्ये तिष्ठन्तं कोऽपि तत्र न पश्यति

ते समुद्राच्या मधोमध उभे असले तरी, कोणीही तेथे पाहू शकत नाही.

मम भक्ता हि पश्यंति विद्यमाना स्वकर्मणा

पण माझे भक्त, आपल्या कर्मामुळे उपस्थित असलेले, ते पाहतात.

क्षिप्तः पिण्डश्च तन्मध्ये येन केन विकर्मिणा

कोणताही पापी माणूस तेथे एखादा गोळा टाकला,

तावत्कश्चिन्न गृह्णाति यावत्तेन न भक्षितः

तो स्वतः खात नाही तोपर्यंत, तो कोणी उचलत नाही.

अगाधं चाप्यपारं च रक्तपद्मविभूषितम्

ते अथांग आणि सीमाहीन आहे, आणि त्यावर लाल कमळांनी शोभा आलेली आहे.

बुधस्य भवनं गत्वा मोदते नात्र संशयः

बुधाच्या निवासस्थानी पोहोचल्यावर, आनंद मिळतो — यात शंका नाही.

बुधस्य भवनं त्यक्त्वा मम लोकं प्रपद्यते

बुधाचे घर सोडून, तो माझ्या लोकांत येतो.

मनुजास्तन्न पश्यन्ति मम कर्मरता न ये

जे माझ्या कर्मात रमलेले नाहीत, अशी माणसे ते ठिकाण पाहू शकत नाहीत.

मनोज्ञं रमणीयं च जलजैश्चापि संवृतम् 150.

ते मनोहारी आणि रमणीय आहे, आणि कमळांनी वेढलेले आहे.

एकं तु दृश्यते श्वेतमब्जं रुक्ममयं तथा

तेथे एकच पांढरे कमळ आणि एक सोन्याचे कमळ दिसते.

धारा चैका प्रपतति स्थूला मुसलसन्निभा

एक जाड धारा, मुसळासारखी जाड, खाली पडते.

ब्रह्मलोकं समासाद्य मोदते नात्र संशयः

तो ब्रह्मलोकात पोहोचतो आणि तिथे आनंदात राहतो—याबद्दल काहीच शंका नाही.

ब्रह्मणा समनुज्ञातो मम लोकं च गच्छति

ब्रह्मदेवाची परवानगी मिळाल्यावर तो माझ्या लोकातही पोहोचतो.

मद्भक्ता यच्च पश्यन्ति घोरसंसारमोक्षणम्

माझे भक्त जेव्हा या भयंकर संसारातून मुक्ती पाहतात—

भूमे पतति मध्याह्ने यावत्सूर्यस्तु तिष्ठति

ती धारा मध्यान्ही सूर्य असतो तोपर्यंत पृथ्वीवर पडते.

एवं तत्र महाश्चर्यं पुण्यब्रह्मसरोवरे

त्या पुण्यवान ब्रह्मसरोवरात असे अद्भुत दृश्य आहे.

समुद्रश्चैव रामश्च समेष्येते वराङ्गने

समुद्र आणि राम, हे सुंदर अंगवाली, तिथे एकत्र येतील.

बहुगुल्मलताकीर्णं शोभितं च विहङ्गमैः

खूप झुडपे आणि वेलींनी वेढलेले, पक्ष्यांनी शोभलेले आहे.

मण्डितं कुमुदैः पद्मैः सुगन्धैश्चोत्तमैस्तया 150.

कुमुद आणि कमळांच्या फुलांनी, तसेच त्यांच्या उत्तम सुवासाने ते सजलेले आहे.

समुद्रभवनं गत्वा मम लोकं प्रपद्यते

समुद्राच्या निवासस्थानी गेल्यावर, तो माझ्या लोकात पोहोचतो.

यद्दृष्ट्वा मनुजास्तत्र भ्रमन्ति विगतज्वराः

ते पाहून लोक तिथे मुक्तपणे फिरतात, त्यांची सर्व दुःखे नाहीशी होतात.

एकमप्यत्र पश्यन्ति न केपि वसुधे नराः

पृथ्वीवर तिथे कोणतेही घर कोणीही पाहत नाही.