वराहपुराणम्

तत्र कुंडं महाभागे मणिपूरगिरा श्रुतम्

तेथे, हे महाभागे, मणिपूर पर्वताने प्रसिद्ध असे एक कुंड आहे.

सूर्यलोकं समुत्सृज्य मम लोके महीयते

सूर्यलोक सोडून, तो माझ्या लोकात मोठ्या सन्मानाने राहतो.

पापिनां यस्तु दुर्दर्शः सुदृश्यः पुण्यचारिणाम्

पापी लोकांसाठी तो पाहायला कठीण असतो, पण पुण्यवानांसाठी सहज दिसतो.

चतुर्विंशतिद्वादश्यां मध्याह्ने तु दिवाकरे

चोवीसाव्या द्वादशीला, दुपारी, सूर्य अगदी मध्यावर असताना,

उच्चश्चैव विशालश्च मनोज्ञश्चैव शीतलः

तो उंच, विशाल, मनोहारी आणि खरंच शीतल असतो.

ते लभन्ते परां सिद्धिमेवमेतन्न संशयः

अशा प्रकारे त्यांना सर्वोच्च सिद्धी मिळते—यात काहीही शंका नाही.

सर्वभागवतप्रीतिं समुद्रतटमाश्रितः 149.

समुद्राच्या किनाऱ्यावर राहून, तो सर्व भक्तांची प्रेमभावना स्वीकारतो.

त्रयस्तत्रैव तिष्ठामो द्वारकायां यशस्विनि

आम्ही तिघेही तिथेच, यशस्वी द्वारकेत राहतो.

त्रिंशद्योजनविस्तारः सर्वतस्तु दिशो दश

ती तीस योजन रुंदीची असून, सर्व दिशांना दहा-दहा योजन पसरलेली आहे.

अदीर्घेणैव कालेन प्राप्नुवंति परां गतिम्

अगदी थोड्या वेळातच, ते सर्वोच्च अवस्था प्राप्त करतात.

धर्माणां परमो धर्मो द्युतीनां परमा द्युतिः

सर्व धर्मांमध्ये हा श्रेष्ठ धर्म आहे; सर्व तेजांमध्ये हेच सर्वोच्च तेज आहे.

श्रुतीनां परमं श्रेष्ठं तपसा च परं तपः

सर्व वेदांमध्ये हेच सर्वश्रेष्ठ आहे; सर्व तपांमध्ये हेच सर्वोच्च तप आहे.

यदीच्छेत्परमां सिद्धिं मम लोकं स गच्छति

जो कोणी सर्वोच्च सिद्धीची इच्छा करतो, तो माझ्या लोकात जातो.

सकुल्यास्तारितास्तेन सप्त सप्त च सप्त च

त्याच्यामुळे त्याच्या कुटुंबातील सात पिढ्या तारल्या जातात.

उचितेनोपचारेण किमन्यत्परिपृच्छति

योग्य रीतीने पूजा केल्यावर, त्याला आणखी काय हवे असते?

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे द्वारकामाहात्म्यं नामैकोनपंचाशदधिकशततमोऽध्यायः

श्रीवराहपुराणातील भगवद्शास्त्रात 'द्वारकामाहात्म्य' नावाचा एकशे एकोणपन्नासवा अध्याय संपला.

अथ सानन्दूरमाहात्म्यम् द्वारकायास्तु माहात्म्यं श्रुत्वा ह्येतत्सुभाषितम्

आता सानंदूराचे माहात्म्य सांगतो. द्वारकेचे हे सुंदर माहात्म्य ऐकून,

धरण्युवाच श्रुत्वैतत्परमं पुण्यं प्राप्तास्मि परमां श्रियम्

धरणी म्हणाली: हे परम पुण्य ऐकून, मी सर्वोच्च श्री प्राप्त केली आहे.

एतस्मादपि चेद्गुह्यं लोकनाथ जनार्दन

हे लोकनाथ जनार्दन, याहूनही गुप्त काही असेल तर,

ततो महीवचः श्रुत्वा विष्णुः कमललोचनः

मग पृथ्वीचे शब्द ऐकून, कमळासारख्या डोळ्यांचा विष्णू

श्रीवराह उवाच उत्तरे तु समुद्रस्य मलयस्य तु दक्षिणे

श्रीवराह म्हणाले — समुद्राच्या उत्तरेला आणि मलय पर्वताच्या दक्षिणेला

तत्र तिष्ठामि वसुधे उदीचीं दिशमाश्रितः

तेथे मी, पृथ्वीस, उत्तर दिशेला तोंड करून वसतो.

आयसीं तां वदन्त्येके अन्ये ताम्रमयीं तया

काही लोक तिला लोखंडाची म्हणतात, तर काही तांब्याची म्हणतात.

शिलामयीमित्यपरे महदाश्चर्यरूपिणीम्

तर काहीजण तिला दगडाची, अद्भुत आणि आश्चर्यकारक रूपाची म्हणतात.

मनुजा यत्र मुच्यन्ते गताः संसारसागरम्

तेथे, जे माणसे संसाराच्या समुद्रातून पार गेली आहेत, ती मुक्त होतात.

सौवर्णं दृश्यते पद्मं मध्याह्ने तु दिवाकरे 150.

मध्यान्ही सूर्य असताना, तेथे सोन्याचा कमळ दिसतो.

तत्रापि शृणु चाश्चर्यं यश्चापि परिवर्त्तते

तेथेही एक आश्चर्य ऐक — जे काही तिथे फिरते,

समुद्रमध्ये तिष्ठन्तं कोऽपि तत्र न पश्यति

ते समुद्राच्या मधोमध उभे असले तरी, कोणीही तेथे पाहू शकत नाही.

मम भक्ता हि पश्यंति विद्यमाना स्वकर्मणा

पण माझे भक्त, आपल्या कर्मामुळे उपस्थित असलेले, ते पाहतात.