वराहपुराणम्

नाराचधारावरणासिधारी सुररिपुवधकारी धरणीधरः

जो तीक्ष्ण असलेली तलवार धरतो, देवांचे शत्रू नष्ट करतो, तोच पृथ्वीला आधार देतो.

एवं हि गुणमाहात्म्यं स्तुतस्वामिनि मच्छ्रुतम्

अशा प्रकारे मी स्तुतस्वामीचे गुण आणि माहात्म्य ऐकले.

श्रीवराह उवाच कथयिष्यामि चान्यत्ते गुह्यं पापभयापहम्

श्रीवराह म्हणाले: मी तुला अजून एक गुप्त गोष्ट सांगतो, जी पाप आणि भीती दूर करते.

द्वापरं युगमासाद्य यादवानां कुलोद्वहः

द्वापारयुग आल्यानंतर, यादवांचा श्रेष्ठ—

द्वारकेति च विख्याता पुरी तत्र स्थिताऽभवत्

तिथे द्वारका म्हणून प्रसिद्ध असलेली एक नगरी वसली.

पंचयोजनविस्तारा दशयोजनमायता

ती नगरी पाच योजन रुंद आणि दहा योजन लांब होती.

भारावतरणं कृत्वा देवानां सुमहत्प्रियम्

पृथ्वीवरील भार दूर करून, तो देवांना अत्यंत प्रिय झाला.

भविष्यति वरारोहे ईश्वरः सदृशो मम 149.

सुंदर वदने, तिथे माझ्यासारखा एक ईश्वर भविष्यात येईल.

तस्य शापाभिसन्तापाद्द्वारकावासिनो धरे

हे पृथ्वी, त्या शापाच्या दुःखामुळे द्वारकेचे रहिवासी—

चन्द्रपाण्डुरसंकाशो वनमाली हलायुधः

चंद्रासारखा शुभ्र, वनफुलांची माळ घातलेला आणि हल धारण केलेला तो तेजाने उजळून निघाला.

नारायणवचः श्रुत्वा धर्मकामा वसुन्धरा

नारायणाची वचने ऐकून, धर्माला प्रिय असलेल्या वसुंधरेला ती पूर्ण व्हावीत अशी इच्छा झाली.

धरण्युवाच शपिष्यति कथं तत्र दुर्वासास्तद्वदस्व मे

धरणी म्हणाली — दुर्वासांनी तिथे कसा शाप द्यावा, ते मला सांग.

श्रीवराह उवाच रूपयौवनसम्पन्ना मम भोगसमन्विता

श्रीवराह म्हणाले — सौंदर्य आणि तारुण्याने युक्त, माझ्यासोबत सुख उपभोगणारी,

तस्याः पुत्रो महाभागो रूपयौवनदर्पितः

तिचा तेजस्वी पुत्र, आपल्या रूप आणि तारुण्यावर गर्व करणारा,

तेनैव क्रीडमानेन कृत्वा गर्भमतथ्यतः

तो खेळताना, चुकीच्या वागणुकीने तिने गर्भधारण केली.

पुत्रकामा त्वियं बाला मुने तत्प्रब्रवीहि मे

मुलगा हवा आहेस ना, बाळा? हे मुनी, याबद्दल मला सांग.

उवाच तर्हि ते गर्भान्मुसलं कुलनाशनम्

मग त्याने सांगितले — तुझ्या पोटी मुसळ जन्माला येईल, जे तुझ्या कुळाचा नाश करील.

श्रुत्वा दुर्वाससः शापं ते च सर्वे कुमारकाः 149.

दुर्वासांचा शाप ऐकून, ते सर्व कुमार

ततस्तानागतान्दृष्ट्वा कुमारान् पृष्टवानहम्

मग, आलेल्या त्या कुमारांना पाहून मी त्यांना विचारले.

तच्च तेषां वचः श्रुत्वा प्रोक्तवानस्मि तच्छृणु

त्यांची वचने ऐकून, मी असे बोललो; ते ऐक.

एवं ते कथितं भूमे वृष्ण्यादेः शापकारणम्

अशी मी तुला, भूमी, वृष्णी आणि इतरांवर आलेल्या शापाचे कारण सांगितले.

द्वारकायां महाभागे वैष्णवानां सुखावहे

द्वारका या पुण्यवान, विष्णुभक्तांना सुख देणाऱ्या नगरीत,

समुद्रतीरमुत्सृज्य मम कर्मसुखावहम्

समुद्रकिनारा सोडून, माझ्या कर्मामुळे मिळणारे सुख मागे टाकून,

मोदते नाकपृष्ठे तु अप्सरोगणसंकुले

तो स्वर्गाच्या उंचीवर, अप्सरांच्या समूहात आनंद घेतो.

देवलोकं समुत्सृज्य मम लोके महीयते

देवांचे लोक सोडून, तो माझ्या लोकात सन्मानित होतो.

सुफलैः शोभनैः कुम्भाकृतिभिर्बहुभिः फलैः

अनेक सुंदर, घड्याळासारख्या उत्तम फळांनी,

फलं न लभते कश्चिन्मुक्त्वा भागवतं नरम्

भागवत भक्त पुरुषाशिवाय, कोणीच त्या फळाचा लाभ मिळवत नाही.

ते लभन्ते परां सिद्धिं मम कर्मणि संस्थिताः 149.

माझ्या कर्मात स्थिर राहणारे लोक श्रेष्ठ सिद्धी प्राप्त करतात.

मनुजा यं न पश्यन्ति रागलोभसमन्विताः

ज्यांच्या मनात आसक्ती आणि लोभ भरलेला असतो, असे मनुष्य त्याला पाहू शकत नाहीत.