वराहपुराणम्

ततोऽमरैश्च ब्रह्माद्यैर्बहुभिर्मन्त्रवादिभिः

तेव्हा अमर, ब्रह्मा आणि इतर, तसेच अनेक मंत्रज्ञ लोक,

ततो मां नारदो देवि असितो देवलस्तथा

त्यावेळी, देवी, नारद, असित आणि देवल यांनी मला तिथे नाव दिलं.

नाम कुर्वन्ति मे तत्र मणिपूरगिरौ ततः

मणिपूर नावाच्या डोंगरावर त्यांनी मला ते नाव दिलं.

एतत्ते कथितं भद्रे निरुक्तिकरणं मया

हे सर्व मी तुला सांगितलं, शुभे, या नावाचा अर्थ मी स्पष्ट केला.

एतत्स्तुतगिरेर्देवि माहात्म्यं कथितं मया 148.

हे डोंगर किती महान आहे, त्याचं माहात्म्य मी तुला सांगितलं, देवी.

एतानि भूमे गुह्यानि तत्र भूतगिरौ मम

हे माझे गुप्त विषय आहेत, हे पृथ्वी, त्या भूतगिरीवरचे.

एतत्ते कथितं भद्रे सर्वधर्मव्यपाश्रयम्

हे सर्व मी तुला सांगितलं, शुभे, हे सर्व धर्मांचं मूळ आहे.

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे स्तुतस्वामिमाहात्म्यं नामाष्टचत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः

अशा प्रकारे श्रीवराहपुराणातील भगवंताच्या शास्त्रात 'स्तुतस्वामी माहात्म्य' नावाचा एकशे अठेचाळीसावा अध्याय संपला.

अथ द्वारकामाहात्म्यम् श्रीस्तुतस्वामिमाहात्म्यं श्रुत्वा धर्मपरायणा

आता द्वारका माहात्म्य: स्तुतस्वामीचं माहात्म्य ऐकून, धर्माला समर्पित लोक—

धरण्युवाच मम चित्तस्य परमा जाता शान्तिरनुत्तमा

धरिणी म्हणाली: माझ्या मनात अत्यंत शांतता आणि श्रेष्ठ समाधान निर्माण झालं आहे.

नाराचधारावरणासिधारी सुररिपुवधकारी धरणीधरः

जो तीक्ष्ण असलेली तलवार धरतो, देवांचे शत्रू नष्ट करतो, तोच पृथ्वीला आधार देतो.

एवं हि गुणमाहात्म्यं स्तुतस्वामिनि मच्छ्रुतम्

अशा प्रकारे मी स्तुतस्वामीचे गुण आणि माहात्म्य ऐकले.

श्रीवराह उवाच कथयिष्यामि चान्यत्ते गुह्यं पापभयापहम्

श्रीवराह म्हणाले: मी तुला अजून एक गुप्त गोष्ट सांगतो, जी पाप आणि भीती दूर करते.

द्वापरं युगमासाद्य यादवानां कुलोद्वहः

द्वापारयुग आल्यानंतर, यादवांचा श्रेष्ठ—

द्वारकेति च विख्याता पुरी तत्र स्थिताऽभवत्

तिथे द्वारका म्हणून प्रसिद्ध असलेली एक नगरी वसली.

पंचयोजनविस्तारा दशयोजनमायता

ती नगरी पाच योजन रुंद आणि दहा योजन लांब होती.

भारावतरणं कृत्वा देवानां सुमहत्प्रियम्

पृथ्वीवरील भार दूर करून, तो देवांना अत्यंत प्रिय झाला.

भविष्यति वरारोहे ईश्वरः सदृशो मम 149.

सुंदर वदने, तिथे माझ्यासारखा एक ईश्वर भविष्यात येईल.

तस्य शापाभिसन्तापाद्द्वारकावासिनो धरे

हे पृथ्वी, त्या शापाच्या दुःखामुळे द्वारकेचे रहिवासी—

चन्द्रपाण्डुरसंकाशो वनमाली हलायुधः

चंद्रासारखा शुभ्र, वनफुलांची माळ घातलेला आणि हल धारण केलेला तो तेजाने उजळून निघाला.

नारायणवचः श्रुत्वा धर्मकामा वसुन्धरा

नारायणाची वचने ऐकून, धर्माला प्रिय असलेल्या वसुंधरेला ती पूर्ण व्हावीत अशी इच्छा झाली.

धरण्युवाच शपिष्यति कथं तत्र दुर्वासास्तद्वदस्व मे

धरणी म्हणाली — दुर्वासांनी तिथे कसा शाप द्यावा, ते मला सांग.

श्रीवराह उवाच रूपयौवनसम्पन्ना मम भोगसमन्विता

श्रीवराह म्हणाले — सौंदर्य आणि तारुण्याने युक्त, माझ्यासोबत सुख उपभोगणारी,

तस्याः पुत्रो महाभागो रूपयौवनदर्पितः

तिचा तेजस्वी पुत्र, आपल्या रूप आणि तारुण्यावर गर्व करणारा,

तेनैव क्रीडमानेन कृत्वा गर्भमतथ्यतः

तो खेळताना, चुकीच्या वागणुकीने तिने गर्भधारण केली.

पुत्रकामा त्वियं बाला मुने तत्प्रब्रवीहि मे

मुलगा हवा आहेस ना, बाळा? हे मुनी, याबद्दल मला सांग.

उवाच तर्हि ते गर्भान्मुसलं कुलनाशनम्

मग त्याने सांगितले — तुझ्या पोटी मुसळ जन्माला येईल, जे तुझ्या कुळाचा नाश करील.

श्रुत्वा दुर्वाससः शापं ते च सर्वे कुमारकाः 149.

दुर्वासांचा शाप ऐकून, ते सर्व कुमार

ततस्तानागतान्दृष्ट्वा कुमारान् पृष्टवानहम्

मग, आलेल्या त्या कुमारांना पाहून मी त्यांना विचारले.