वराहपुराणम्

धूतपापं न प्रविशेत्प्रविशत्यमले नरे

ज्याचे पाप धुतले गेले आहे तो आत जात नाही; फक्त शुद्ध मनुष्यच आत प्रवेश करतो.

यत्र तिष्ठाम्यहं देवि पश्चिमां दिशमाश्रितः

देवी, मी तिथे पश्चिम दिशेला स्थिर होऊन राहतो.

मम चैव प्रभावेण सर्वकालफलोदयम्

माझ्या सामर्थ्यामुळे, तिथे सर्व काळ फळांची प्राप्ती होते.

भक्तं भागवतं शुद्धं मम कर्मव्यवस्थितम्

जो भक्त, शुद्ध भागवत आणि माझ्या कर्मात निष्ठावान आहे,

तत्र गत्वा वरारोहे उदिते च दिवाकरे 148.

तो, सुंदर अंगवाली, तिथे जाऊन, सूर्य उगवताना,

एकचित्तेन गन्तव्यं धृतिं कृत्वा सुपुष्कलाम्

एकचित्ताने, ठाम निश्चय करून, तिथे जावे.

पंचरात्रेण लभते तस्मिन्भूतगिरौ मम

माझ्या त्या पवित्र डोंगरावर, पाच रात्रीत त्याला फळ मिळते.

पुनर्नारायणं तत्र प्रोवाच विनयान्विता

नंतर पुन्हा, तिथे तिने नम्रतेने नारायणाला विचारले.

एतन्नामनिरुक्तिं त्वं वक्तुमर्हसि साम्प्रतम्

"हे नाव कसे पडले, ते तुम्ही आता सांगावे."

श्रीवराह उवाच द्वापरे युगमासाद्य यत्र स्थास्यामि सुन्दरि

श्रीवराह म्हणाले — सुंदरि, द्वापारयुगात मी जिथे राहीन,

ततोऽमरैश्च ब्रह्माद्यैर्बहुभिर्मन्त्रवादिभिः

तेव्हा अमर, ब्रह्मा आणि इतर, तसेच अनेक मंत्रज्ञ लोक,

ततो मां नारदो देवि असितो देवलस्तथा

त्यावेळी, देवी, नारद, असित आणि देवल यांनी मला तिथे नाव दिलं.

नाम कुर्वन्ति मे तत्र मणिपूरगिरौ ततः

मणिपूर नावाच्या डोंगरावर त्यांनी मला ते नाव दिलं.

एतत्ते कथितं भद्रे निरुक्तिकरणं मया

हे सर्व मी तुला सांगितलं, शुभे, या नावाचा अर्थ मी स्पष्ट केला.

एतत्स्तुतगिरेर्देवि माहात्म्यं कथितं मया 148.

हे डोंगर किती महान आहे, त्याचं माहात्म्य मी तुला सांगितलं, देवी.

एतानि भूमे गुह्यानि तत्र भूतगिरौ मम

हे माझे गुप्त विषय आहेत, हे पृथ्वी, त्या भूतगिरीवरचे.

एतत्ते कथितं भद्रे सर्वधर्मव्यपाश्रयम्

हे सर्व मी तुला सांगितलं, शुभे, हे सर्व धर्मांचं मूळ आहे.

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे स्तुतस्वामिमाहात्म्यं नामाष्टचत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः

अशा प्रकारे श्रीवराहपुराणातील भगवंताच्या शास्त्रात 'स्तुतस्वामी माहात्म्य' नावाचा एकशे अठेचाळीसावा अध्याय संपला.

अथ द्वारकामाहात्म्यम् श्रीस्तुतस्वामिमाहात्म्यं श्रुत्वा धर्मपरायणा

आता द्वारका माहात्म्य: स्तुतस्वामीचं माहात्म्य ऐकून, धर्माला समर्पित लोक—

धरण्युवाच मम चित्तस्य परमा जाता शान्तिरनुत्तमा

धरिणी म्हणाली: माझ्या मनात अत्यंत शांतता आणि श्रेष्ठ समाधान निर्माण झालं आहे.

नाराचधारावरणासिधारी सुररिपुवधकारी धरणीधरः

जो तीक्ष्ण असलेली तलवार धरतो, देवांचे शत्रू नष्ट करतो, तोच पृथ्वीला आधार देतो.

एवं हि गुणमाहात्म्यं स्तुतस्वामिनि मच्छ्रुतम्

अशा प्रकारे मी स्तुतस्वामीचे गुण आणि माहात्म्य ऐकले.

श्रीवराह उवाच कथयिष्यामि चान्यत्ते गुह्यं पापभयापहम्

श्रीवराह म्हणाले: मी तुला अजून एक गुप्त गोष्ट सांगतो, जी पाप आणि भीती दूर करते.

द्वापरं युगमासाद्य यादवानां कुलोद्वहः

द्वापारयुग आल्यानंतर, यादवांचा श्रेष्ठ—

द्वारकेति च विख्याता पुरी तत्र स्थिताऽभवत्

तिथे द्वारका म्हणून प्रसिद्ध असलेली एक नगरी वसली.

पंचयोजनविस्तारा दशयोजनमायता

ती नगरी पाच योजन रुंद आणि दहा योजन लांब होती.

भारावतरणं कृत्वा देवानां सुमहत्प्रियम्

पृथ्वीवरील भार दूर करून, तो देवांना अत्यंत प्रिय झाला.

भविष्यति वरारोहे ईश्वरः सदृशो मम 149.

सुंदर वदने, तिथे माझ्यासारखा एक ईश्वर भविष्यात येईल.

तस्य शापाभिसन्तापाद्द्वारकावासिनो धरे

हे पृथ्वी, त्या शापाच्या दुःखामुळे द्वारकेचे रहिवासी—