वराहपुराणम्

चिन्तयिष्यति भद्रं ते यदा तत्प्राप्नुया वयः

जेव्हा तू त्या वयाला पोहोचशील, तेव्हा तुझ्यासाठी जे हितकारक आहे ते तू विचार करशील.

किमिदं चिन्तितं वत्स गमने सौकरं प्रति

बाळा, या वराहाच्या प्रवासाबद्दल तुझ्या मनात काय विचार आहे?

अम्बेति भाषसेऽद्यापि कथमेतद्विचिन्तितम् 138.

तू अजूनही मला 'आई' म्हणतोस; हे कसं ठरवलंस?

अपराधो न विद्येत पुत्र क्षेत्रगृहेष्वपि

मुला, शेताच्या घरातसुद्धा काही चूक होत नाही.

रुष्टेन वापि भीषायै गृह्यते चैव यष्टिका

राग आल्यावर किंवा भीतीपोटी, काठी उचलली जाते.

इति मातुर्वचः श्रुत्वा स वैश्यकुलनन्दनः

आईचे बोलणे ऐकून, तो वैश्यकुळाचा आनंद झाला.

उषितोऽस्मि तदंगेषु गर्भस्थः कुक्षिसंभवः

मी त्या अंगांमध्ये राहिलो, गर्भात वाढून तुझ्या पोटातून जन्म घेतला.

स्तनौ ह्येतौ मया पीतौ ललितेन विजृम्भितौ

हे दोन स्तन मी लहानपणी हळुवारपणे शोषले आहेत.

अम्ब त्वं मयि कारुण्यं कुरुष्व खलु चोचितम्

आई, माझ्यावर कृपा कर, जशी योग्य आहे तशी.

आयान्ति च पुनर्यान्ति गता गच्छन्ति चापरे

कोणी येतात, पुन्हा जातात, काही निघून जातात, तर काही परत येतात.

कुतो जातः क्व संबद्धः कस्य माता पिताथवा

कोण कुठून जन्मतो, कोणाशी बांधला जातो, कोण आई, कोण वडील?

मातापितृसहस्राणि पुत्रदारशतानि च

आईवडील हजारो, आणि शंभरो मुलं व बायका मिळतात—

एवं चिन्तां समासाद्य मा शुचो जननि क्वचित् 138.

अशा विचारांनी मनात घेऊ नकोस, आई, कधीही दुःख करू नकोस.

अहो बत महद्गुह्यं किमेतत्तात कथ्यताम्

अगं, हे किती मोठं गुपित आहे! बाबा, ते कृपया सांग.

उवाच मधुरं वाक्यं जननीं पितरं तथा

त्याने आईला आणि वडिलांना गोड शब्द बोलले.

तत्पृच्छ्यतां भवद्भ्यां हि गुह्यं सौकरवं प्रति

हे गुपित, सौकरवाबद्दलचं, तुम्ही दोघांनी विचारावं.

सूर्यतीर्थं समासाद्य यत्तात परिपृच्छसि

सूर्यतीर्थ गाठून, बाबा, तू जे काही विचारशील—

गमने कृतसंकल्पौ ततः सौकरवं प्रति

जाण्याचा निश्चय करून, मग सौकरवाबद्दल—

गतः स पद्मपत्राक्ष आभीराणां जनेश्वरः

कमळासारख्या डोळ्यांचा, आभीरांचा राजा तिथे गेला.

अग्रे सर्वास्ताः प्रययुर्द्रव्येण च समायुताः

सर्वजण पुढे गेले, संपत्ती घेऊन.

ततः पूर्वार्द्धयामेन माघमासे त्रयोदशी

मग, माग महिन्यातल्या त्रयोदशीला, सकाळच्या पहिल्या प्रहरी—

मुहूर्त्तेन च तेनैव गमनं कुरुते ततः

त्याच वेळी, त्याने प्रवास सुरू केला.

अथ दीर्घेण कालेन नारायणमुदावहाः 138.

मग, खूप दिवसांनी, तुम्ही नारायणाला आणलात.

स्नाताः सन्तर्प्य च पितॄन्मम वस्त्रविभूषिताः

स्नान करून, पितरांना तृप्त करून, वस्त्र व दागिने घालून—

तत्र भङ्गुरसो नाम मम कर्मपरायणः

तिथे, भंगुरस नावाचा, कर्मनिष्ठ माझा एक सेवक होता.

ततः स प्रददौ तस्य विंशा गावो महाधनाः

मग त्याने त्याला वीस मौल्यवान गायी दिल्या.

प्रददौ धनरत्नानि नित्यमेव दिने दिने

तो रोज धन व रत्ने देत असे.

एवं तु वसतस्तस्य वर्षाकाल उपागतः

अशा रीतीने तिथे राहता राहता, पावसाळा आला.

पुष्पितानि कदम्बानि कुटजार्ज्जुनकानि च

कदंब, कुडज, अर्जुन ही झाडं फुलली.