वराहपुराणम्

कन्या वै रमणीयाश्च सजातीयाः कुलोद्भवाः

सुंदर, आपल्या जातीच्या आणि चांगल्या घरातील कन्या आहेत.

यदीच्छसि पुनश्चान्यद्यज्ञैर्यष्टुं सुपुत्रक

बाळा, तुला पुन्हा दुसरे यज्ञ करायचे असतील तर—

अष्टौ सम्पूर्णधुर्याणां हलानां तावतां शतम्

आठशे नांगर आहेत, प्रत्येकाला दोन बैल जुंपलेले आहेत.

यावद्भोजनतृप्तान्वा द्विजानिच्छसि तर्पितुम् 138.

तू जेवढ्या वेळा द्विजांना अन्न देऊन त्यांची भूक भागवू इच्छितोस, तेवढ्या वेळा त्यांना तृप्त कर.

पितृमातृ वचः श्रुत्वा स बालो धर्मसंयुतः

वडील आणि आईचे शब्द ऐकून, तो धर्मशील मुलगा—

गोप्रदाने न मे कार्यं मित्रं वापि न चिन्तितम्

माझं गायी द्यायचं काही काम नाही, मित्रांचीही मला चिंता नाही.

नाहं वाणिज्यमिच्छामि कृषिगोरक्षमेव च

मला व्यापाराची इच्छा नाही, शेती किंवा गुरांची देखभाल करायचीही नाही.

एकं मे परमं चिन्त्यं यन्ममेच्छा तपोधृतौ

माझ्या मनात एकच मोठा विचार आहे—माझी इच्छा म्हणजे तप करणे.

ततः पुत्रवचः श्रुत्वा मम कर्मपरायणौ

मग मुलाचे बोलणे ऐकून, दोघेही आपापल्या कर्तव्याला लागले.

अथ द्वादश वर्षाणि तव जातस्य पुत्रक

मग, बाळा, तुझ्या जन्माला बारा वर्षे झाली.

चिन्तयिष्यति भद्रं ते यदा तत्प्राप्नुया वयः

जेव्हा तू त्या वयाला पोहोचशील, तेव्हा तुझ्यासाठी जे हितकारक आहे ते तू विचार करशील.

किमिदं चिन्तितं वत्स गमने सौकरं प्रति

बाळा, या वराहाच्या प्रवासाबद्दल तुझ्या मनात काय विचार आहे?

अम्बेति भाषसेऽद्यापि कथमेतद्विचिन्तितम् 138.

तू अजूनही मला 'आई' म्हणतोस; हे कसं ठरवलंस?

अपराधो न विद्येत पुत्र क्षेत्रगृहेष्वपि

मुला, शेताच्या घरातसुद्धा काही चूक होत नाही.

रुष्टेन वापि भीषायै गृह्यते चैव यष्टिका

राग आल्यावर किंवा भीतीपोटी, काठी उचलली जाते.

इति मातुर्वचः श्रुत्वा स वैश्यकुलनन्दनः

आईचे बोलणे ऐकून, तो वैश्यकुळाचा आनंद झाला.

उषितोऽस्मि तदंगेषु गर्भस्थः कुक्षिसंभवः

मी त्या अंगांमध्ये राहिलो, गर्भात वाढून तुझ्या पोटातून जन्म घेतला.

स्तनौ ह्येतौ मया पीतौ ललितेन विजृम्भितौ

हे दोन स्तन मी लहानपणी हळुवारपणे शोषले आहेत.

अम्ब त्वं मयि कारुण्यं कुरुष्व खलु चोचितम्

आई, माझ्यावर कृपा कर, जशी योग्य आहे तशी.

आयान्ति च पुनर्यान्ति गता गच्छन्ति चापरे

कोणी येतात, पुन्हा जातात, काही निघून जातात, तर काही परत येतात.

कुतो जातः क्व संबद्धः कस्य माता पिताथवा

कोण कुठून जन्मतो, कोणाशी बांधला जातो, कोण आई, कोण वडील?

मातापितृसहस्राणि पुत्रदारशतानि च

आईवडील हजारो, आणि शंभरो मुलं व बायका मिळतात—

एवं चिन्तां समासाद्य मा शुचो जननि क्वचित् 138.

अशा विचारांनी मनात घेऊ नकोस, आई, कधीही दुःख करू नकोस.

अहो बत महद्गुह्यं किमेतत्तात कथ्यताम्

अगं, हे किती मोठं गुपित आहे! बाबा, ते कृपया सांग.

उवाच मधुरं वाक्यं जननीं पितरं तथा

त्याने आईला आणि वडिलांना गोड शब्द बोलले.

तत्पृच्छ्यतां भवद्भ्यां हि गुह्यं सौकरवं प्रति

हे गुपित, सौकरवाबद्दलचं, तुम्ही दोघांनी विचारावं.

सूर्यतीर्थं समासाद्य यत्तात परिपृच्छसि

सूर्यतीर्थ गाठून, बाबा, तू जे काही विचारशील—

गमने कृतसंकल्पौ ततः सौकरवं प्रति

जाण्याचा निश्चय करून, मग सौकरवाबद्दल—

गतः स पद्मपत्राक्ष आभीराणां जनेश्वरः

कमळासारख्या डोळ्यांचा, आभीरांचा राजा तिथे गेला.