वराहपुराणम्

अव्युच्छिन्नाऽभवत्प्रीती रोहिणीचंद्रयोरिव

त्यांचे प्रेम कधीही तुटले नाही, जसे रोहिणी आणि चंद्र यांचे असते.

वने चोपवने चैव ये केचिन्नन्दनोपमाः

वनात आणि उपवनी, सर्वत्र नंदनवनासारखे सौंदर्य होते.

नष्टं मन्येत चात्मानं राजपुत्री यशस्विनि

ती यशस्विनी राजकन्या स्वतःला हरवलेली समजे.

आत्मानं मन्यते प्रीत्या नष्टप्रायं वसुन्धरे 137.

प्रेमामुळे वसुंधरा स्वतःला जवळजवळ हरवलेली समजत असे.

नान्तरं पश्यते कश्चित् पुरुषः पुण्यकर्मणोः

त्या दोन्ही पुण्यवानांमध्ये कुणालाही काहीच फरक जाणवत नसे.

कलिंगस्तोषयामास पौरान्जानपदांस्तथा

कलींगराजपुत्राने नगरातील आणि देशातील लोकांना आनंद दिला.

ताभ्यां सन्तोषिताः सर्वाः शीलेन स्वगुणैस्तथा

त्यांच्या स्वभावामुळे आणि गुणांमुळे सर्वजण समाधानी झाले.

रमते तत्र चान्योन्यं शचीवासवयोरिव

ते एकमेकांमध्ये तिथे रममाण होत, जसे शची आणि इंद्र.

व्यजिज्ञपद्राजसुतं सौहृदेन यशस्विनी

ती यशस्विनी राजकन्या मैत्रीपोटी आपल्या मनातील भावना राजपुत्राला सांगितली.

मम स्नेहात्प्रियं चैव तद्भवान्वक्तुमर्हति

माझ्यावरील आपुलकीपोटी, आणि ते मला प्रिय आहे म्हणून, तुम्ही ते सांगायला हवे.

उवाच मधुरं वाक्यं पद्मपत्रनिभेक्षणः

कमळाच्या पानासारख्या डोळ्यांनी तो गोड बोलला.

सर्वं ते कथयिष्यामि शपे सत्येन सुन्दरि

सुंदरी, मी तुला सर्व काही सांगतो, सत्याची शपथ घेतो.

तस्य मूलं तपो राज्ञि राज्यं सत्ये प्रतिष्ठितम्

राणी, त्याचे मूळ म्हणजे तपस्या; राज्य सत्यावर उभे आहे.

न मिथ्या पूर्वमुक्तं मे ब्रूहि किं करवाणि ते 137.

मी कधीही खोटे बोललो नाही; मला सांग, मी तुझ्यासाठी काय करू?

अथवा परमग्र्यं तु पट्टबन्धं करोमि ते

नाहीतर, मी तुझ्यासाठी सर्वश्रेष्ठ आणि उत्तम राज्याभिषेक करतो.

सुप्ता नैव च द्रष्टव्या व्रतमेतन्मुहूर्त्तकम्

झोपलेल्याला पाहू नये; हे व्रत फक्त एक क्षणभर असते.

कृत्वा निष्कण्टकं राज्यं दत्त्वा पंचत्वमागतः 137.

राज्य काट्यांशिवाय करून, ते सोपवून, तो पंचत्वास गेला.

मनुना वै कृतो धर्म एष नैव न दृश्यते 137.

मनुने हा धर्म घालून दिला; तो दुसऱ्या प्रकारे दिसत नाही.

यत्तदा चिन्तितं पूर्वं द्रष्टुकामेन तां प्रियाम् 137.

पूर्वी जी इच्छा होती, प्रियेला पाहण्याची—

अन्यायेन व्रतं चीर्णं सर्वतो विकृतं भवेत् 137.

अन्यायाने व्रत केल्यास ते पूर्णपणे भ्रष्ट होते.

तत्र गोप्यं किमस्तीति येन ते परिवेदना 137.

यात लपवण्यासारखे काय आहे, की ज्यामुळे तुला त्रास होतो?

प्राश्नासि पिशितान्नं च प्रावारान्भूषणानि च

तू मांस, शिजवलेले अन्न, तसेच वस्त्रे आणि दागिने खातोस.

गच्छस्यनारतं राजन् किं स्थितं च मया विना 137.

राजा, तू सतत जातोस; मी नसताना काय उरते?

प्रत्युवाच प्रियं वाक्यं राजानं धर्मवादिनम् 137.

धर्माची भाषा करणाऱ्या राजाला त्याने प्रेमाने उत्तर दिले.

समं महिष्या चाचम्य क्षणं विश्रम्य पार्थिवः 137.

राजाने राणीबरोबर पाणी घेतले आणि क्षणभर विश्रांती घेतली.

उवाच मधुरं वाक्यं पुत्रं पुत्रवतां वरः 137.

सर्वात उत्तम वडिलांनी आपल्या मुलाला गोड बोलले.

ततः पितुर्वचः श्रुत्वा राजपुत्रो यशस्विनि 137.

मग वडिलांचे शब्द ऐकून, त्या यशस्वी राजपुत्राने—

एवं गच्छति काले तु तयोस्तत्र वसुन्धरे 137.

अशा प्रकारे काळ जात असताना त्या दोघांनी तिथेच वास्तव्य केलं, हे वसुंधरे.

एह्येहि नाथ गच्छावः पश्य गोप्यं मनीषितम् 137.

या या, नाथा, आपण जाऊया; गुप्त हेतू पाहा.