वराहपुराणम्

तस्य ये मुखनिष्क्रान्ता धर्मास्तान्वक्तुमर्हसि ततः स पुण्डरीकाक्षः शङ्खचक्रगदाधरः

त्याच्या तोंडून जे धर्म प्रकट झाले, ते सांगावेत; मग तो कमळ नेत्रांचा, शंख, चक्र, गदा धारण करणारा—

वराहरूपी भगवाँल्लोकनाथो जनार्दनः । उवाच मधुरं वाक्यं मेघदुन्दुभिनिःस्वनः

वराह रूपातील भगवान, लोकांचा स्वामी जनार्दन, गडगडणाऱ्या मेघासारख्या आवाजात मधुर शब्द बोलला.

भक्तकर्मसुखार्थाय गुणवित्तसमन्विताम्

भक्तांच्या कर्मातून मिळणाऱ्या सुखासाठी, गुण आणि संपत्तीने युक्त अशा—

देवि कारयते कर्म मम लोकं स गच्छति

देवी, जो माझ्यासाठी कर्म करतो, तो माझ्या लोकात पोहोचतो.

मत्पूजनं विधानेन यदीच्छेत्परमां गतिम् 134.

कोणी जर श्रेष्ठ अवस्था मिळवायची असेल, तर त्याने विधीपूर्वक माझी पूजा करावी.

संसारं ते न गच्छन्ति अपराधविवर्ज्जिताः अकर्मण्येन पुष्पेण यो मामर्चयते भुवि

जे अपराधरहित आहेत, ते संसारात पुन्हा येत नाहीत; पण जो अयोग्य फुलांनी मला पृथ्वीवर पूजतो—

पातनं तस्य वक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

त्याचा पतन कसे होते ते मी सांगतो, वसुंधरे, हे ऐक.

मूर्खा भागवता देवि मम विप्रियकारिणः

हे देवी, जे माझ्या इच्छेविरुद्ध वागतात, असे अज्ञानी भक्त—

अज्ञानस्य च दोषेण दुःखान्यनुभवन्ति च

अज्ञानाच्या दोषामुळे, ते दुःख भोगतात.

मूकः पञ्च च वर्षाणि बलीवर्दश्च द्वादश

तो पाच वर्षे मुक राहतो, आणि बारा वर्षे बैल होतो.

त्रीणि वर्षाणि महिषो भवत्येव न संशयः

तीन वर्षे तो नक्कीच म्हशीच्या रूपात जन्म घेतो, यात शंका नाही.

अकर्मण्यं विशालाक्षि पुष्पं ये च ददन्ति वै भगवन्यदि तुष्टोऽसि विशुद्धेनान्तरान्मना

विशाल डोळ्यांची देवी, जे लोक योग्य कृती न करता फुलं अर्पण करतात, पण जर तुझं मन पूर्णपणे शुद्ध असेल आणि भगवंत तुझ्यावर प्रसन्न असतील—

येन शुध्यन्ति ते भक्तास्तव कर्मपरायणाः शृणु तत्त्वेन मे देवि यन्मां त्वं परिपृच्छसि

ज्यामुळे तुझे भक्त, जे नेहमी चांगल्या कर्मात मग्न असतात, शुद्ध होतात—हे देवी, तू मला विचारलेस म्हणून मी तुला खरी गोष्ट सांगतो.

प्रायश्चित्तं महाभागे येन शुध्यन्ति मानवाः

हे भाग्यवती, मी तुला ते प्रायश्चित्त सांगतो ज्यामुळे माणसं शुद्ध होतात.

वीरासनविधींश्चैव कारयेत्सप्त सप्त च ।। 134.

सात वेळा वीरासनाची कृती करावी.

यावकान्नं त्रीण्यहानि वायुभक्षो दिनत्रयम्

तीन दिवस फक्त जवसाचं अन्न घ्यावं, किंवा तीन दिवस फक्त वायूवर राहावं.

सवर्पापप्रमुक्तश्च मम लोकं स गच्छति

सर्व मोठ्या पापांपासून मुक्त होऊन, तो माझ्या लोकात पोहोचतो.

इति श्रीवराहपुराणे पूजादिसामयिकापराधप्रायश्चित्तं नाम चतुस्त्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः

या प्रकारे श्रीवराहपुराणातील 'पूजा व इतर कर्तव्यांतील अपराधांचं प्रायश्चित्त' हा एकशेचौतीसवा अध्याय संपला.

अथ जालपादभक्षणापराधप्रायश्चित्तम् रक्तवस्त्रेण संयुक्तो यो हि मामुपसर्पति

आता जाळ्यातून किंवा पायांनी अन्न खाण्याचा अपराध झाल्यास प्रायश्चित्त सांगतो—जो कोणी लाल वस्त्र घालून माझ्याजवळ येतो—

रजस्वलासु नारीषु रजो यत्तत्प्रवर्त्तते

स्त्रियांमध्ये मासिक पाळीच्या वेळी जो स्त्राव होतो—

वर्षाणि दश पञ्चैव वसते तत्र निश्चयात्

त्याला नक्कीच तिथे दहा किंवा पाच वर्षे राहावं लागतं.

प्रायश्चितं प्रवक्ष्यामि तस्य कायविशोधनम्

त्याचं शरीर शुद्ध होण्यासाठी मी त्याचं प्रायश्चित्त सांगतो.

एकाहारं ततः कृत्वा दिनानि दश सप्त च

मग, दहा किंवा सात दिवस फक्त एकदाच जेवावं.

एवं स मुच्यते भूमे मम विप्रियकारकः

अशा प्रकारे, हे पृथ्वी, माझ्या अप्रिय गोष्टींपासून तो मुक्त होतो.

एतत्ते कथितं भूमे रक्तवस्त्रविभूषिते

हे पृथ्वी, लाल वस्त्रांनी सुशोभित, तुला हे सांगितलं आहे.

यस्तु मामन्धकारेषु विना दीपेन सुन्दरि

पण जो कोणी मला अंधारात, दिवा न लावता, येतो—हे सुंदरिनी—

पतनं तस्य वक्ष्यामि शृणुष्व त्वं वसुन्धरे

त्याचं पतन कसं होतं ते मी सांगतो; ऐक, हे वसुंधरे.

अन्धो भूत्वा महाभागे एकं जन्म तमोमयः 135.

तो एक जन्म अंधाराने वेढलेला, अंध म्हणून जन्म घेतो, हे भाग्यवती.

अनन्यमानसो भूत्वा भूमे ह्येतत्प्रसाधयेत्

हे पृथ्वी, एकाग्र मनाने त्याने याचं प्रायश्चित्त करावं.