वराहपुराणम्

रागमोहेन संयुक्तः कामेन च वशीकृतः 132.

'राग, मोह आणि कामाच्या वशिल्याने तो बांधला जातो.'

अन्धश्च जायते देवि दरिद्रो ज्ञानमूर्खवान्

'देवी, तो आंधळा जन्माला येतो, गरीब असतो आणि त्याला ज्ञान नसतं.'

अपराधमिमं कृत्वा तत्रैवं नास्ति संशयः तव देव प्रपन्नानां मोक्षं संसारसागरात्

'हा अपराध केल्यानंतर, यात काहीच शंका नाही — तुझ्या भक्तांना, देवा, संसाराच्या समुद्रातून मुक्ती मिळते.'

अपराधसमायुक्तस्तव कर्मपरायणः

'अपराधाने ग्रस्त असूनही, तो तुझ्या कर्मात मन लावतो.'

श्रीवराह उवाच तपः कृत्वा त्रिरात्रं तु आकाशशयने वसेत्

श्रीवराह म्हणाले — 'तीन रात्री तप करून, आकाशाखाली झोपावे.'

शुद्धो भागवतो भूत्वा मम कर्मपरायणः

'शुद्ध होऊन, माझा भक्त बनून, माझ्या कर्मात मन लावावा.'

मुच्यते किल्बिषाद्देवि आचारेण बहिष्कृतः

'देवी, आचारातून दूर केलेला असला तरी, तो पापातून मुक्त होतो.'

स्पृष्ट्वा तु मृतकं देवि यो मत्क्षेत्रेषु तिष्ठति

'देवी, जो मृताला स्पर्श करून माझ्या क्षेत्रात राहतो—'

दशवषर्सहस्राणि चण्डालश्चैव जायते

'तो दहा हजार वर्षे चांडाळ म्हणून जन्म घेतो.'

मक्षिका त्रीणि वर्षाणि टिट्टिभैकादशं समाः

'तीन वर्षे माशी, अकरा वर्षे टिटवी म्हणून जन्म घेतो.'

हस्ती वर्षशतं चैव खरो द्वात्रिंशकं भवेत् 132.

'शंभर वर्षे हत्ती, आणि बत्तीस वर्षे गाढव म्हणून जन्म घेतो.'

एवं स चात्मदोषेण मम कर्मपरायणः

अशा प्रकारे त्याच्या स्वतःच्या चुकीमुळे तो माझ्यासाठी कर्मात मग्न झाला.

ततो हरेर्वचः श्रुत्वा दुःखेन परिपृच्छति

मग हरिची वचने ऐकून तो दुःखाने विचारू लागला.

धरण्युवाच वाक्यं भीषणमत्यन्तं मम मर्मप्रभेदकम्

धरिणी म्हणाली — ही वचने फारच भीतीदायक असून माझ्या अंतरात्म्यात खोलवर घुसली आहेत.

आचाराच्च परिभ्रष्टस्तवकर्मपरायणः

योग्य आचार सोडून तो तुझ्या कर्मातच मग्न झाला आहे.

श्रुत्वा पृथ्व्यास्तथा वाक्यं लोकनाथो जनार्द्दनः

पृथ्वीची ही वचने ऐकून लोकांचा स्वामी जनार्दनाने

श्रीवराह उवाच एकाहारं ततस्तिष्ठेद्दिनानि दश पञ्च च

श्रीवराह म्हणाले — मग पंधरा दिवस एक वेळच जेवावे.

तत एवं विधिं कृत्वा पञ्चगव्यं तु प्राशयेत्

मग हा विधी केल्यावर पंचगव्य घ्यावे.

एतत्ते कथितं देवि स्पृष्ट्वा मृतकमेव च

हे सर्व तुला सांगितले, देवी, आणि मृताला स्पर्श केल्यावर काय करावे हेही सांगितले.

य एतेन विधानेन प्रायश्चित्तं समाचरेत्

जो कोणी हा विधी करून प्रायश्चित्त करतो,

इति श्रीवराहपुराणे मृतकस्पर्शनप्रायश्चित्तं नाम द्वात्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः

अशा प्रकारे श्रीवराहपुराणातील 'मृताला स्पर्श केल्यावर प्रायश्चित्त' नावाचा एकशेबत्तीसवा अध्याय संपला.

अथ पूजासामयिकगुदरवपुरीषोत्सर्जनयोः प्रायश्चित्तम् स्पृशमानेन मां भूमे वातकर्म प्रमुच्यते

आता पूजा, संकल्प, लघवी किंवा मलविसर्जनाच्या वेळी स्पर्श केल्यावरचे प्रायश्चित्त — हे भूमाते, मला स्पर्श केल्यावर शरीरातून वायू बाहेर पडतो.

मक्षिका पञ्च वर्षाणि त्रीणि वर्षाणि मूषकः

माशी पाच वर्षे, उंदीर तीन वर्षे.

एष वै तापनं देवि मोहनं मम सांप्रतम्

हेच सध्या माझ्यासाठी खूप त्रासदायक आणि गोंधळवणारे आहे, देवी.

श्रुत्वा वाक्यं हृषीकेशं प्रत्युवाच वसुन्धरा अतुलं लभते पापं तव कर्मपरायणः

ही वचने ऐकून वसुंधरेने हृषीकेशाला उत्तर दिले — तुझ्या कर्मनिष्ठ भक्ताला अपरंपार पाप मिळते.

तस्य देव सुखार्थाय विशुद्धिं वक्तुमर्हसि शृणु कार्त्स्न्येन मे देवि कथ्यमानं मयाऽनघे

देवा, त्याच्या सुखासाठी तू शुद्धी सांगावी. हे निष्पापे, मी तुला पूर्णपणे सांगते, नीट ऐक.

अपराधमिमं कृत्वा सन्तरेद्येन कर्मणा

हा अपराध केल्यावर, ठरलेल्या कर्माने त्यातून मुक्त व्हावे.

कर्म चैवं ततः कृत्वा स च मे नापराध्यति

अशा प्रकारे कर्म केल्यावर तो माझ्याशी दोषी राहत नाही.

एतत्ते कथितं भद्रे महाकर्मापराधिनः

हे भाग्यवती, मोठ्या कर्माच्या अपराधाबद्दल तुला सांगितले.