वराहपुराणम्

ततो यद्यत्प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

म्हणून मी आता जे सांगणार आहे ते नीट ऐक, वसुंधरे.

स्थापयित्वा तु मां देवि विधिदृष्टेन कर्मणा

हे देवी, विधीप्रमाणे माझी स्थापना केल्यावर,

सिद्धं भागवतैश्चान्नं मम प्रापणशेषकम्

भक्त भगवतांनी मला अर्पण केलेल्या अन्नाचा उरलेला भाग शुद्ध असतो.

एवं विष्णुवचः श्रुत्वा धरणी संशितव्रता 130.

असं विष्णूचं वचन ऐकून, व्रतस्थ पृथ्वीने

धरण्युवाच कर्मणा केन शुद्ध्येत तन्मे ब्रूहि जनार्दन

पृथ्वी म्हणाली, कोणत्या कृतीने ते शुद्ध होतं, हे मला सांग, जनार्दना.

श्रीवराह उवाच तरन्ति पुरुषा येन राजान्नस्योपभुञ्जकाः

श्रीवराह म्हणाले, राजाच्या अन्नाचा आस्वाद घेणारे कोणत्या उपायाने शुद्ध होतात?

एकं चान्द्रायणं कृत्वा तप्तकृच्छ्रं च पुष्कलम्

एक चांद्रायण व्रत आणि पूर्णपणे तप्तकृच्छ्र व्रत केल्याने,

न तस्य चापराधोऽस्ति वसुधे वै वचो मम ममात्र पूजाकामेन यदीच्छेत्परमां गतिम्

त्याला काहीही दोष लागत नाही, वसुंधरे, हे माझं वचन आहे; जर कोणी इथे माझ्या पूजेच्या इच्छेने परमगती मिळवू इच्छित असेल.

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे राजान्नप्रायश्चित्तं नाम त्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः

अशा प्रकारे श्रीवराहपुराणातील भगवद्‌शास्त्रातील 'राजाच्या अन्नाचे प्रायश्चित्त' नावाचा एकशेतीसावा अध्याय संपला.

अथ दन्तकाष्ठाचर्वणप्रायश्चित्तम् दन्तकाष्ठमचर्वित्वा यो हि मामुपसर्पति

आता दंतकाष्ठ न चावता येणाऱ्या प्रायश्चित्ताबद्दल सांगतो—जो माझ्या जवळ दंतकाष्ठ न चावता येतो,

नारायणवचः श्रुत्वा पृथिवी धर्मसंश्रितः

नारायणाचं वचन ऐकून, धर्मनिष्ठ पृथ्वीने—

धरण्युवाच कथमेकापराधेन सर्वमेव प्रणश्यति

पृथ्वी म्हणाली, एका अपराधामुळे सगळं कसं नष्ट होतं?

श्रीवराह उवाच येन चैकापराधेन पूर्वकर्म प्रणश्यति

श्रीवराह म्हणाले, एका अपराधामुळे पूर्वीचं पुण्य कसं नष्ट होतं—

मनुष्यः किल्बिषी भद्रे कफपित्तसमन्वितः

माणूस, हे भद्रे, पापी असून कफ-पित्ताने ग्रस्त असतो,

तत्सर्वबीजं नश्येत दन्तकाष्ठस्य भक्षणात्

दंतकाष्ठ न चावता अन्न खाल्ल्याने त्याचं सगळं पुण्याचं बीज नष्ट होतं.

धरण्युवाच प्रायश्चित्तं च मे ब्रूहि येन धर्मो न नश्यति

धरिणी म्हणाली: मला असा प्रायश्चित्त सांग की ज्यामुळे माझा धर्म नष्ट होणार नाही.

श्रीवराह उवाच कथयिष्यामि हीदं ते यथा शुद्ध्यन्ति मानवाः

श्रीवराह म्हणाले: मी तुला सांगतो, माणसे कशी शुद्ध होतात ते ऐक.

आकाशशयनं कृत्वा दिनानि द्वे च पंच च

जमिनीवर दोन किंवा पाच दिवस झोपल्याने—

एवं ते कथितं भद्रे दन्तकाष्ठस्य भक्षणम् 131.

हे सुभगे, मी तुला दंतकाष्ठ खाण्याबद्दल सांगितले आहे.

कुतस्तस्यापराधोऽस्ति एवमेव न संशयः

यात काहीही दोष नाही; यात काही शंका नाही.

इति श्रीवराहपुराणे दन्तकाष्ठाचर्वणप्रायश्चित्तं नामैकत्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः

श्रीवराहपुराणातील 'दंतकाष्ठ चर्वण प्रायश्चित्त' नावाचा एकशेएकतीसवा अध्याय येथे संपला.

अथ मृतकस्पर्शप्रायश्चित्तम् गत्वा तु मैथुनं भद्रे अस्नातो यः शवं स्पृशेत्

आता मृताला स्पर्श केल्यावरचे प्रायश्चित्त: हे सुभगे, जो मैथुनानंतर न अंघोळ करता मृताला स्पर्श करतो—

वर्षं नारायणाच्छ्रुत्वा सा मही संशितव्रता

नारायणाकडून ऐकून, ती पृथ्वी एक वर्ष कठोर व्रत पाळत राहिली.

धरण्युवाच कथमेवं पुमान्वै स रेतःपानपरो भवेत्

धरिणी म्हणाली: माणूस असा कसा होतो की तो वीर्य पिण्याकडे वळतो?

एतन्मे परमं दुःखं तद्भवान्वक्तुमर्हति शृणु तत्त्वेन मे देवि इदं गुह्यमनुत्तमम्

हे माझे फार मोठे दुःख आहे; तू मला ते सांगावे. हे देवी, हे श्रेष्ठ आणि गुप्त ज्ञान नीट ऐक.

चिह्नमैतद्वरारोहे आधिचारविनिश्चयः

हे सुंदरिनी, हे त्या अधिचाराचा खुण आहे.

दृष्टं तस्यापराधस्य फलं प्राप्नोति मानवः

हे पाहिल्यावर माणसाला त्या अपराधाचे फळ मिळते.

अपराधस्य दोषेण विशुद्धिश्च न जायते

अपराधाच्या दोषामुळे शुद्धी होत नाही.

गृहस्थाः पुरुषा भद्रे मम कर्मपरायणाः

हे सुभगे, जे गृहस्थ माझ्या कर्मात मग्न आहेत—