वराहपुराणम्

ततस्तीर्थावधिं कृत्वा दत्त्वा दानानि भूरिशः 126.

मग तीर्थाची सीमा ठरवून त्याने पुष्कळ दान दिली.

निर्माल्यं तु समासाद्य राजपुत्रो महातपाः 126.

निराळं फुलांचं उरलेलं मिळाल्यावर, तो राजपुत्र, मोठ्या तपश्चर्येने युक्त—

युध्यमाना तु तेनैव नकुलेन निपातिता 126.

तिच्याशी लढताना, नकुलाने तिला खाली पाडले.

तेजसां च महत्तेजस्तपसां च महत्तपः 126.

शूरांमध्ये मोठं तेज; तपस्व्यांमध्ये मोठं तप.

चतुर्भुजश्च जायेत मल्लोकेषु प्रतिष्ठितः मम भक्तसुखार्थाय किमन्यत्परिपृच्छसि

तो चार हातांनी जन्म घेईल, सर्व लोकांमध्ये प्रतिष्ठित राहील आणि माझ्या भक्तांच्या सुखासाठी असेल. अजून काय विचारतोस?

इति श्रीवराहपुराणे भगवच्छास्त्रे कुब्जाम्रक माहात्म्ये रैभ्यानुग्रहणं नाम षड्विंशत्यधिकशततमोऽध्यायः

श्रीवराहपुराणातील भगवद्शास्त्रात कुब्जाम्र महात्म्य आणि रैभ्याच्या कृपेचं वर्णन असलेला हा एकशे सहाव्या अध्यायाचा शेवट.

अथ ब्राह्मणदीक्षासूत्रवर्णनम् एवं धर्मांस्ततः श्रुत्वा बहुमोक्षार्थकारणात्

आता ब्राह्मणाच्या दीक्षा-सूत्राचं वर्णन: अशा रीतीने धर्म ऐकून, मोक्षासाठी—

अहो प्रभावः क्षेत्रस्य कथ्यमानोऽतिपुष्कलम् .

अहो, या क्षेत्राचं सामर्थ्य सांगताना खूपच अपार आहे.

विमोहा च विशुद्धा च शृण्वानाहं त्विमां प्रभो

मोह आणि शुद्धता, हे दोन्ही मी ऐकतो आहे, प्रभो.

पुनः पृच्छामि ते देव संशयं धर्मसंहितम्

देवा, मी पुन्हा एकदा तुला धर्माशी संबंधित शंका विचारतो.

एतन्मे परमं गुह्यं परं कौतूहलं च मे

हे माझं अत्यंत गुप्त आणि मला फारच कुतूहल वाटणारं आहे.

ततो महीवचः श्रुत्वा मेघदुन्दुभिनिःस्वनः

मग पृथ्वीचे शब्द ऐकून, जणू काही मेघडंबराचा आवाज झाला—

श्रीवराह उवाच देवा एतन्न जानन्ति ये च योगव्रते स्थिता

श्रीवराह म्हणाले, "हे देवतांना माहीत नाही, आणि जे योगव्रतात स्थिर आहेत त्यांनाही माहीत नाही."

एतं धर्मं वरारोहे मङ्गल्यं मुखनिःसृतम्

हे सुंदर स्त्री, हा धर्माचा मार्ग आहे, शुभ आणि माझ्या तोंडून सांगितलेला आहे.

यच्च पृच्छसि मे भद्रे दीक्षां भागवतीं कथाम्

हे भाग्यवान स्त्री, तू माझ्या कडून जे विचारले आहेस, ते म्हणजे दीक्षा आणि भगवंताची कथा आहे.

मयोक्तां लभते कश्चिद्दीक्षां चैव सुखावहाम् 127.

मी सांगितलेली ही दीक्षा जो घेतो, त्याला सुख प्राप्त होते.

हरन्ति मनुजा येन गर्भसंसारसागरात्

या मार्गाने माणसं जन्ममरणाच्या संसारसागरातून मुक्त होतात.

अभिगच्छेद्गुरुं देवि शाधि शिष्योऽस्मि मां गुरो

देवी, गुरुजवळ जा आणि मला शिकव, कारण मी तुझा शिष्य आहे, गुरु.

लाजा मधु कुशाश्चैव घृतं चामृतसन्निभम्

लाह्या, मध, कुश आणि अमृतासारखे तूप हे अर्पण करावेत.

कृष्णाजिनं च पालाशं दण्डं चैव कमण्डलुम्

कृष्णमृगाची कातडी, पळसाचे लाकूड, दंड आणि कमंडलू.

यन्त्रिकामर्घपात्रं च चरुस्थालीं सदर्विकाम्

अर्घ्य देण्यासाठी पात्र, समई आणि चमच्यासह भांडे.

भक्ष्यभोज्यान्नपानं च कर्मण्यांश्चैव संचयान्

खाण्याचे पदार्थ, पिण्याचे आणि विधीसाठी लागणाऱ्या इतर वस्तू.

यानि कानि च बीजानि रत्नानि विविधानि च

सर्व प्रकारची बियाणं आणि वेगवेगळ्या प्रकारची रत्ने.

एतान्येवोपहार्याणि गुरुमूले ततः परम्

हेच सर्व गुरुच्या पायाशी अर्पण करावेत, दुसरे काही नाही.

गुरोस्तु चरणौ गृह्य ब्रूहि किं करवाणि ते

गुरुंच्या पायांना धरून, 'मी तुझ्यासाठी काय करू?' असे विचारावे.

ब्राह्मणो दीक्षमाणस्तु चतुरस्रां तु षोडशहस्तां कृत्वा तत्र च कलशोपरि युञ्जेत् ।। 127.

दीक्षा घेणाऱ्या ब्राह्मणाने सोळा हात लांब आणि रुंद चौकोन तयार करावा आणि त्यावर कलश ठेवावा.

प्रतिष्ठाप्य विधानेन धान्योपरिदृढं नवम्

नियमाप्रमाणे, त्या कलशावर नवीन धान्याची घट्ट थर ठेवावी.

तस्योपरि तिलैः पूर्णपात्रं स्थाप्य विधानतः

त्या धान्यावर विधीप्रमाणे तीळांनी भरलेले पात्र ठेवावे.

तत्रार्चनविधिं कृत्वा गुरुधर्मविनिश्चयः

तेथे पूजा करून, गुरुचे कर्तव्य निश्चित करावे.