वराहपुराणम्

दिनानि दश पंचैतत्कृतमेव हि मामकम्

दहा किंवा पाच दिवसांसाठी, हेच माझं ठरलेलं नियम आहे.

जायते च चतुर्बाहुर्मम लोके प्रतिष्ठितः

तो चार हातांनी जन्म घेतो आणि माझ्या लोकात स्थिर होतो.

येन चिह्नेन विज्ञेयं तीर्थं तच्च महत्तरम्

ज्या चिन्हामुळे तीर्थ ओळखता येतं, तेच सर्वात मोठं आहे.

चतुर्विंशतिर्द्वादश्यां येन विज्ञायते खलु

द्वादशीच्या दिवशी, ज्यामुळे ते ओळखता येतं, खरंच तेच.

शक्रतीर्थमिति ख्यातं सर्वसंसारमोक्षणम्

ते शक्रतीर्थ म्हणून प्रसिद्ध आहे, जे सर्व संसारातून मुक्ती देतं.

शक्रस्तु वसते लोके वज्रहस्तो न संशयः

शक्र त्या लोकात वज्रधर राहतो, यात शंका नाही.

उपोष्य दशरात्राणि मम लोकाय गच्छति

दहा रात्री उपवास केल्यावर, तो माझ्या लोकात जातो.

एकचित्तं समाधाय शृणु सुन्दरि तत्त्वतः

एकचित्त करून, सुंदरि, सत्य मन लावून ऐक.

शक्रतीर्थस्य चिह्नं ते वसुधे परिकीर्त्तितम्

शक्रतीर्थाचं चिन्ह, वसुंधरे, तुला सांगितलं आहे.

वरुणेन तपस्तप्तं सहस्रं पञ्च सप्त च 126.

वरुणानं तिथं पाच हजार सात वर्षे कठोर तप केलं.

यत्प्राप्नोति मृतो वापि पुरुषः संशितव्रतः

जो मनुष्य दृढ व्रताने तिथं येतो, त्याला जिवंत असो वा मेल्यावर, जो काही लाभ मिळतो—

स्वच्छन्दगमनो भूत्वा एवमेव न संशयः

तो मनाप्रमाणे मुक्तपणे फिरतो, यात काहीच शंका नाही.

सर्वसङ्गं परित्यज्य मम लोकं स गच्छति

सर्व आसक्ती सोडून, तो माझ्या लोकात जातो.

तत्र धारा पतत्येका एकरूपा सदा भवेत्

तिथं एकच धारा नेहमी एकसारखी वाहत असते.

सप्तसामुद्रकं नाम तस्मिन्कुब्जाम्रके परम्

त्या कुब्जाम्राच्या वनात, तिथं 'सप्तसामुद्रक' नावाचं श्रेष्ठ स्थान आहे.

त्रयाणामश्वमेधानां फलं प्राप्नोति मानवः

माणसाला तिथं तीन अश्वमेध यज्ञाचं फळ मिळतं.

ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टः कुलवाञ्जायते द्विजः

मग स्वर्गातून खाली पडलेला, वंशवंत द्विज पुन्हा जन्म घेतो.

अथात्र मुञ्चते प्राणान्मुक्तसङ्गो जितेन्द्रियः

किंवा, इथेच, जो आसक्तीमुक्त आणि इंद्रियांवर विजय मिळवलेला असतो, तो प्राण सोडतो.

तस्य चिह्नं प्रवक्ष्यामि तीर्थस्य शृणु सुन्दरि

त्या तीर्थाचं चिन्ह मी सांगतो, सुंदरि, ऐक.

विमला गाङ्गता यत्र गङ्गाजलविमिश्रितम् 126.

जिथं निर्मळ गांगता आहे, जी गंगाजलात मिसळलेली आहे.

गंधमाल्योपहार्याणि भक्षयंती यदृच्छया 126.

ती आपल्या इच्छेने, सुगंधी हार आणि फुलांची अर्पणं खात असते.

रमतो धूमकेतोश्च वह्नेश्चैव यथा तथा 126.

जसं धूमकेतू आणि अग्नी तिथं रमतात, तसंच—

कुपितो राजपुत्रो वै राजपुत्रीमभाषत 126.

रागावलेल्या राजपुत्रानं राजकन्येला बोललं.

दर्शनीयः सुरूपश्च राज्ञां योग्यो गृहेषु च ।। 126.

तो देखणा, सुंदर आणि राजांना व घरासाठी योग्य आहे.

सन्मुखत्वेन च सदा तद्वद्वां याऽभवत्पुरा 126.

नेहमी समोरासमोर राहून, पूर्वी ती त्याच्यासारखीच झाली.

ततोऽभवन्मम क्रोधो दृष्ट्वा पातितमग्रतः

मग तो माझ्यासमोर पडलेला पाहून माझ्या मनात राग आला.

वधूपुत्रवचः श्रुत्वा कोसलानां जनेश्वरः 126.

पत्नी आणि मुलाचे शब्द ऐकून कोसल देशाच्या लोकांचा राजा—

अवश्यमेव तद्वाक्यं वक्तव्यं मम सन्निधौ 126.

ते वचन नक्कीच माझ्या उपस्थितीत बोललेच पाहिजे.

ततः पुत्रं प्रहस्याह कुमारं स जनाधिपः वद पुत्र महाभाग पूर्वं पृष्टं मया हि यत् ।। 126.

मग राजा हसत आपल्या मुलाला म्हणाला, "माझ्या प्रिय पुत्रा, मी आधी विचारलेले ते सांग."