वराहपुराणम्

इतः प्रीतोऽस्म्यहं देवि रैभ्यस्य च महात्मनः

यामुळे, हे देवी, मी त्या महात्मा रैभ्यवर प्रसन्न झालो.

ततो वै तप्यमानं तं गङ्गाद्वारमुपागतम्

मग तो तप करत असताना, गंगेच्या प्रवेशद्वारी आला.

दर्शितोऽयं मया चात्मा हेतुमात्रेण केनचित्

काही खास कारणामुळे मी त्याला माझे रूप दाखवले.

एवं कुब्जाम्रकं ख्यातं स्थानमतेन्मनस्विनि

अशा रीतीने, हे बुद्धिमती, हे स्थान कुब्जाम्रक म्हणून प्रसिद्ध झाले.

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

आणखी एक गोष्ट मी तुला सांगतो, ती ऐक, हे वसुंधरे.

एवं तत्र मया दृष्टः कुब्जरूपं समास्थितः

तेथे मी त्याला कुबड्या रूपात पाहिलं.

नमस्कृत्य स्थितं तं तु मुनिं वै संशितव्रतम्

त्या कठोर व्रतस्थ ऋषीला वंदन करून मी त्याच्या समोर उभा राहिलो.

ममैव वचनं श्रुत्वा स मुनिस्तपसान्वितः

माझं बोलणं ऐकून, तो तपस्वी ऋषी—

यदि प्रसन्नो भगवाँल्लोकनाथो जनार्द्दनः

जर लोकांचे रक्षण करणारा, भगवंत जनार्दन प्रसन्न झाला असेल—

यावल्लोका धरिष्यन्ति तावच्चैव महाप्रभो 126.

जितका काळ हे लोक टिकतील, तितका काळ, हे महाप्रभो—

त्वयि भक्तिः सदा भूयाद्यावत्स्थानं जनार्द्दन

तुझ्यावरची भक्ती, जनार्दना, तुझ्या निवासस्थान असताना नेहमीच राहो.

एतदेव परं चित्ते मया चैव विधार्यते

हेच माझ्या मनात जपलेलं आणि मी मनापासून मानलेलं आहे.

ततस्तस्य वचः श्रुत्वा रैभ्यस्यर्षेरहं पुनः

मग त्या ऋषी रायभ्य यांच्या शब्दांनी ऐकून, मी पुन्हा—

ममैवं वचनं श्रुत्वा ब्राह्मणः स वसुन्धरे

हे वसुंधरे, ब्राह्मणाने माझं असं बोलणं ऐकलं तेव्हा—

एतस्य तीर्थवर्यस्य महिमानं त्वया प्रभो

हे प्रभो, या श्रेष्ठ तीर्थाचं महात्म्य—

अन्यानि यानि तीर्थानि एतत्क्षेत्राश्रितानि तु

आणि या क्षेत्रात जी इतर तीर्थं आहेत—

शृणु तत्त्वेन मे ब्रह्मन्यन्मां त्वं परिपृच्छसि

हे ब्राह्मण, तू मला जे विचारलंस, ते मी तुला खरीखुरी गोष्ट सांगतो, ऐक.

तीर्थं तु कुमुदाकारं तस्मिन् कुब्जाम्रके स्थितम्

कुब्जाम्र येथे कमळाच्या आकाराचं एक तीर्थ आहे.

कौमुदस्य तु मासस्य तथा मार्गशिरस्य च

कौमुद महिन्यात आणि मार्गशीर्ष महिन्यात—

यो वै परित्यजेत्प्राणान् स्त्री पुमान्वा नपुंसकम् 126.

जो कोणी, स्त्री असो वा पुरुष, किंवा नपुंसक, तिथे प्राण सोडतो—

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुंधरे

आणखी एक गोष्ट मी तुला सांगतो, ऐक, हे वसुंधरे.

यस्मिन् स्नात्वा विशालाक्षि गच्छते नंदनं वनम्

जो कोणी तिथे स्नान करतो, हे विशाल नेत्रांची, तो नंदनवनात जातो.

पूर्णे वर्षसहस्रे तु जायते विपुले कुले

पूर्ण एक हजार वर्षांनंतर, तो मोठ्या कुळात जन्म घेतो.

तत्राथ मुंचते प्राणान् कौमुदस्य तु द्वादशी

तेथे, कार्तिक महिन्यातील शुद्ध पक्षातील द्वादशीला, माणूस आपला प्राण सोडतो.

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुंधरे

आणखी एक गोष्ट मी तुला सांगतो, ती ऐक धरित्री.

तस्मिन् कृतोदको ब्रह्मन्मायातीर्थे महायशाः

त्या मायातीर्थावर जर कोणी पाणी अर्पण केले, हे तेजस्वी ब्राह्मण,

लभते परमां पुष्टिं कुबेरभवनं यथा

त्याला उत्तम पोषण मिळते, जणू काही कुबेराच्या घरात प्रवेश मिळावा तसे.

अथवा म्रियते तत्र मायातीर्थे यशस्विनि

किंवा, जर कोणी तिथे मायातीर्थावर प्राण सोडला, हे कीर्तिवंती,

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

पुन्हा एक गोष्ट सांगतो, ती ऐक धरित्री.