वराहपुराणम्

अथ केनापि ग्राहेण स्नायमाना तपस्विनी 125.

मग ती तपस्विनी स्नान करत असताना तिला कोणत्या तरी ग्राहाने पकडले.

न चाप्रियं मयाऽस्युक्ता कदाचिदपि वाचकम्

मी कधीच तिला कठोर किंवा अप्रिय बोललो नाही.

अथवापि पिशाचेन भक्षिता भूतराक्षसैः

किंवा कदाचित तिला कोणत्या तरी पिशाच्चाने किंवा भूतांनी खाल्ले असेल.

किं कृतं दुष्कृतं पूर्वं मया कर्म सुसङ्कटम्

मी पूर्वी कोणते पाप केले, कोणते भयंकर कर्म केले असेल?

एहि मे सुभगे कान्ते मम चित्तानुवर्त्तिनि

ये माझ्या भाग्यवान आणि प्रिय पत्नी, जी नेहमी माझ्या मनाप्रमाणे वागते.

मां पश्य त्वं वरारोहे त्रीन्पुत्रानतिबालकान्

सुंदर नितंब असलेल्या स्त्री, माझ्याकडे आणि माझ्या या तिघा लहान मुलांकडे पाहा.

मम पुत्रा रुदन्त्येते बालकास्तव लालसा

हे माझे मुलगे रडत आहेत, हे लहान मुले तुला फार प्रिय आहेत.

कामं मां क्षुधितं चैव ज्ञास्यसे त्वं पिपासितम्

तुला नक्कीच कळेल की मी उपाशी आणि तहानलेला आहे.

एवं विलपमानस्य निषादस्य त्वितस्ततः

असा शोक करणारा निषाद इकडे तिकडे फिरत होता.

सुखं योगं च ते नीत्वा सा गता ह्यनिवृत्तये

तुझ्याबरोबर सुखाने आणि एकरूप होऊन राहिल्यावर ती आता कायमची निघून गेली आहे.

निषादं भाषते तत्र गच्छ किं परिक्लिश्यसे 125.

तेथे त्याने निषादाला सांगितले, "जा, तू स्वतःला का त्रास देतोस?"

एते न त्यजनीयास्ते कदाचिदपि पुत्रकाः

हे पुत्र कधीही सोडू नयेत, कधीच नाही.

उवाच मधुरं वाक्यं दुःखशोकपरिप्लुतः

दुःख आणि शोकाने भरून तो गोड शब्द बोलला.

सान्त्वितोऽस्मि त्वया विप्र वचनैर्मधुराक्षरैः

तुझ्या मधुर शब्दांनी, ब्राह्मण, मला दिलासा मिळाला आहे.

निषदास्य वचः श्रुत्वा स मुनिः संशितव्रतः

निषादाचे बोल ऐकून, तो दृढ व्रताचा ऋषी—

मा रोदीर्वच्मि भद्रं ते तवाहं सा प्रियाऽभवत्

रडू नकोस, मी तुला सांगतो, तुझे कल्याण होवो; जी तुला प्रिय होती तीच आता मी झालो आहे.

परिव्राजवचः श्रुत्वा निषादो विगतज्वरः

परिव्राजकाचे शब्द ऐकून निषादाच्या मनातील दुःख दूर झाले.

किमिदं भाषसे विप्र अव्यक्तं यत्कदाचन

ब्राह्मण, हे तू काय बोलतोस, इतके अस्पष्ट आणि विचित्र?

निषादस्य वचः श्रुत्वा ब्राह्मणो दुःखमूर्च्छितः

निषादाचे बोल ऐकून ब्राह्मण दुःखाने बेशुद्ध झाला.

शीघ्रं गच्छ स्वकं देशमेतान् गृह्य स्वबालकान्

लवकर आपल्या घरी जा आणि ही आपली मुले घेऊन जा.

स तेन चोदितो ह्येवं निषादो नावगच्छति 125.

त्याने तसे सांगितले तरी निषादाला काहीच समजले नाही.

किं त्वया दुष्कृतं कर्म कृतं पूर्वं पुरातनम्

तू पूर्वी कोणते पाप केले होते?

केन दोषेण प्राप्तस्त्वं स्त्रीत्वं भूत्वा पुमान् पुनः

कशामुळे, कोणत्या दोषामुळे, पुरुष होऊन पुन्हा स्त्री जन्म घेतलास?

एवं तस्य वचः श्रुत्वा स ऋषिः संशितव्रतः

त्याचे शब्द ऐकून, तो दृढ व्रताचा ऋषी

निषाद शृणु तत्त्वेन मत्कथां च प्रजल्पतः

"निषाद, माझी गोष्ट मी सांगतो आहे, नीट लक्ष देऊन ऐक." असे म्हणाला.

एकभक्तं मयाचारे अभक्ष्यं चैव वर्जितम् कर्मभिर्बहुभिश्चैव मया दर्शनकाङ्क्षिणा

मी रोज फक्त एकदाच जेवायचो, निषिद्ध अन्न टाळायचो आणि दर्शनाच्या इच्छेने अनेक कर्मे केली.

अथ दीर्घेण कालेन मया दृष्टो जनार्द्दनः

मग खूप काळानंतर मला जनार्दनाचे दर्शन झाले.

मया नाभीप्सितस्तस्माद्दीयमानो वरस्ततः

मी कोणताही वर मागितला नव्हता, म्हणून दिला जाणारा वर मला हवा नव्हता.

ततो मां भाषते विष्णुर्मायां दृष्ट्वा ह्यलं द्विज

मग विष्णू म्हणाले, "तू ही माया पाहिली आहेस, पुरे झाले द्विजा."