वराहपुराणम्

निषादस्य कुले जातो भक्ष्याभक्ष्याश्च भक्षिताः

मी निषादाच्या घरात जन्मलो आणि योग्य-अयोग्य असे दोन्ही खाल्ले.

पेयापेयं च मे पीतं विक्रीताश्चाप्यविक्रेयाः 125.

पिण्यायोग्य आणि अपेय असे दोन्ही मी प्यायलो, विक्री करण्यास नको असलेली वस्तू विकली आणि विकत घेतली.

वेश्मन्यभोज्यभोज्यं च भुक्तं चैव न संशयः

घरातही मी जे खावे ते आणि जे खाऊ नये ते दोन्ही खाल्ले, यात शंका नाही.

ततः किंचापराधं वा केन वा तद्विचिन्तये

मग मी विचार करतो, आणखी कोणता अपराध झाला असेल किंवा तो कोणी केला असेल.

एतस्मिन्नंतरे भूमे निषादः क्रोधमूर्च्छितः

इतक्यात पृथ्वीवर निषाद रागाने भरून जातो.

ततो मृगयते भार्यां भक्तियुक्तां शुभेक्षणाम्

मग तो आपल्या भक्तिपूर्ण आणि शुभदृष्टी असलेल्या पत्नीचा शोध घेतो.

क्व गतासि प्रियेऽस्माकं त्यक्त्वा पुत्रान् गृहे च माम्

प्रियेस, तू आमच्या मुलांना आणि मला घरात सोडून कुठे गेलीस?

किं नु पश्यथ भार्यां मे गङ्गातीरमुपागता

कोणी माझ्या पत्नीला पाहिलं आहे का, जी गंगेच्या काठी आली आहे?

तत्रैव च नराः सर्वे मायातीर्थमुपागताः

तेथे सर्व लोक मायातिर्थावर आलेले आहेत.

इदं वासश्च कुम्भश्च नदीकूले च तिष्ठति

येथे तिचे वस्त्र आणि कुंभ नदीच्या काठावर ठेवलेले आहेत.

अथ केनापि ग्राहेण स्नायमाना तपस्विनी 125.

मग ती तपस्विनी स्नान करत असताना तिला कोणत्या तरी ग्राहाने पकडले.

न चाप्रियं मयाऽस्युक्ता कदाचिदपि वाचकम्

मी कधीच तिला कठोर किंवा अप्रिय बोललो नाही.

अथवापि पिशाचेन भक्षिता भूतराक्षसैः

किंवा कदाचित तिला कोणत्या तरी पिशाच्चाने किंवा भूतांनी खाल्ले असेल.

किं कृतं दुष्कृतं पूर्वं मया कर्म सुसङ्कटम्

मी पूर्वी कोणते पाप केले, कोणते भयंकर कर्म केले असेल?

एहि मे सुभगे कान्ते मम चित्तानुवर्त्तिनि

ये माझ्या भाग्यवान आणि प्रिय पत्नी, जी नेहमी माझ्या मनाप्रमाणे वागते.

मां पश्य त्वं वरारोहे त्रीन्पुत्रानतिबालकान्

सुंदर नितंब असलेल्या स्त्री, माझ्याकडे आणि माझ्या या तिघा लहान मुलांकडे पाहा.

मम पुत्रा रुदन्त्येते बालकास्तव लालसा

हे माझे मुलगे रडत आहेत, हे लहान मुले तुला फार प्रिय आहेत.

कामं मां क्षुधितं चैव ज्ञास्यसे त्वं पिपासितम्

तुला नक्कीच कळेल की मी उपाशी आणि तहानलेला आहे.

एवं विलपमानस्य निषादस्य त्वितस्ततः

असा शोक करणारा निषाद इकडे तिकडे फिरत होता.

सुखं योगं च ते नीत्वा सा गता ह्यनिवृत्तये

तुझ्याबरोबर सुखाने आणि एकरूप होऊन राहिल्यावर ती आता कायमची निघून गेली आहे.

निषादं भाषते तत्र गच्छ किं परिक्लिश्यसे 125.

तेथे त्याने निषादाला सांगितले, "जा, तू स्वतःला का त्रास देतोस?"

एते न त्यजनीयास्ते कदाचिदपि पुत्रकाः

हे पुत्र कधीही सोडू नयेत, कधीच नाही.

उवाच मधुरं वाक्यं दुःखशोकपरिप्लुतः

दुःख आणि शोकाने भरून तो गोड शब्द बोलला.

सान्त्वितोऽस्मि त्वया विप्र वचनैर्मधुराक्षरैः

तुझ्या मधुर शब्दांनी, ब्राह्मण, मला दिलासा मिळाला आहे.

निषदास्य वचः श्रुत्वा स मुनिः संशितव्रतः

निषादाचे बोल ऐकून, तो दृढ व्रताचा ऋषी—

मा रोदीर्वच्मि भद्रं ते तवाहं सा प्रियाऽभवत्

रडू नकोस, मी तुला सांगतो, तुझे कल्याण होवो; जी तुला प्रिय होती तीच आता मी झालो आहे.

परिव्राजवचः श्रुत्वा निषादो विगतज्वरः

परिव्राजकाचे शब्द ऐकून निषादाच्या मनातील दुःख दूर झाले.

किमिदं भाषसे विप्र अव्यक्तं यत्कदाचन

ब्राह्मण, हे तू काय बोलतोस, इतके अस्पष्ट आणि विचित्र?

निषादस्य वचः श्रुत्वा ब्राह्मणो दुःखमूर्च्छितः

निषादाचे बोल ऐकून ब्राह्मण दुःखाने बेशुद्ध झाला.