वराहपुराणम्

मधुरं वाक्यमादाय प्रत्युवाच वसुन्धराम्

गोड शब्द घेऊन त्याने पृथ्वीला उत्तर दिलं.

माया मम विशालाक्षि रोहिणी लोमहर्षिणी

विशाल डोळ्यांची रोहिणी, माझी माया फारच अद्भुत आहे आणि अंगावर रोमांच आणणारी आहे.

गतो गतीरनेकाश्च उत्तमाधममध्यमाः

ती अनेक रूपे आणि मार्गांनी प्रकट झाली आहे—उत्तम, मध्यम आणि कनिष्ठ अशा सर्व प्रकारांनी.

यथा ब्राह्मणमुख्येन प्राप्ता स्त्रीयोनिरेव च 125.

जसे श्रेष्ठ ब्राह्मणाच्या माध्यमातून स्त्रियांचा उगम झाला, तसेच हे घडले.

ममैवाराधनपरो मम कर्मपरायणः

तो माझ्या पूजेवर मनापासून भक्त होता आणि माझी कर्मे निष्ठेने पार पाडत असे.

अयं दीर्घेण कालेन तस्य तुष्टोऽस्मि सुन्दरि

सुंदरी, खूप काळ त्याने भक्ती केल्यावर मी त्याच्यावर प्रसन्न झालो.

ततस्तस्य मया देवि दत्त्वा दर्शनमुत्तमम्

मग, देवी, मी त्याला उत्तम दर्शन दिले.

वरं वरय भद्रं ते तव यद्धृदि वर्त्तते

कल्याणी, तुझ्या मनात जे काही आहे ते वर माग.

अथवेच्छसि तं स्वर्गं यत्र सौख्यं वराङ्गनाः

किंवा तुला तो स्वर्ग हवा असेल, जिथे सुख आणि सुंदर स्त्रिया आहेत—

यत्र सर्वा दिव्यरूपा भवन्त्यप्सरसः पराः ततो मम वचः श्रुत्वा स च ब्राह्मणपुंगवः

जिथे सर्व अप्सरा दिव्य रूपाच्या असतात—माझे शब्द ऐकून तो श्रेष्ठ ब्राह्मण—

अथ नो कुप्यसे देव वरं समनुयाचते

देवा, जर तुम्ही रागावणार नसाल, तर मी एक वर मागू इच्छितो.

न चाहं कांचनं गावो न च स्त्रीराज्यमेव च

मला ना सोनं हवं आहे, ना गायी, ना स्त्रिया, ना राज्यसुद्धा.

तथा स्वर्गसहस्राणामेकं चापि न रोचते 125.

आणि हजारो स्वर्गांपैकी एकही मला आवडत नाही.

ततस्तस्य वचः श्रुत्वा समया तत्र भाषितः

मग त्याचे शब्द ऐकून, तिथे एक करार ठरवला गेला.

देवा अपि न जानन्ति विष्णुमायाविमोहिताः

विष्णूच्या मायेमुळे देवतांनाही हे कळत नाही.

उवाच मधुरं वाक्यं मायया च प्रचोदितः

मायेच्या प्रेरणेने त्याने गोड शब्द बोलले.

तव देव प्रसादेन ममैवं दीयतां वरः

देवा, तुझ्या कृपेने हा वर मला मिळू दे.

गच्छ कुब्जाम्रके गङ्गास्नातो मायां तु गच्छसि कुब्जाम्रके देवि विप्रो मम मायाभिलाषुकः

कुब्जाम्र येथे जा, गंगेचे स्नान कर आणि तुला माया प्राप्त होईल; देवी, कुब्जाम्र येथे त्या ब्राह्मणाने माझ्या मायेला इच्छा धरली होती.

स्थापयित्वा यथान्यायं तीर्थमाराधयद्यथा

त्याने योग्य रीतीने तीर्थस्थळाची स्थापना केली आणि योग्य प्रकारे पूजा केली.

अवगाह्य ततो गङ्गां सर्वगात्रे च क्लेदिते

नंतर त्याने गंगेत स्नान केले आणि त्याचे संपूर्ण शरीर ओले झाले.

हृदयेऽचिन्तयत्तत्र गर्भक्लेशेन पीडितः

गर्भातील वेदनेने त्रस्त होऊन, त्याने मनात विचार केला.

योऽहं निषादगर्भेऽस्मिन्वसामि नरकेषु च 125.

मी, जो आता या निषादाच्या गर्भात आणि या नरकासारख्या अवस्थेत आहे—

योऽहं निषादगर्भेऽस्मिन्पीडास्ति मलसंकुले

मी, जो या निषादाच्या गर्भात आहे, घाणीत आणि वेदनेत अडकलेलो आहे.

पुरीषमूत्रसङ्कीर्णे मांसशोणितकर्द्दमे

मलमूत्राने मिसळलेल्या, मांस आणि रक्ताच्या चिखलात—

बहुरोगसमाकीर्णे बहुदुःखतमाकुले

अनेक आजारांनी वेढलेला, अनेक दुःखांनी भरलेला—

कुतो विष्णुः कुतो वाहं कुतो गङ्गाजलानि च

विष्णू कुठे आहे? मी कुठे आहे? गंगेचे पाणी कुठे आहे?

एवं चिन्तयमानस्तु शीघ्रं गर्भाद्विनिःसृतः

अशा प्रकारे विचार करताच, तो लवकरच गर्भातून बाहेर आला.

अजायत ततः कन्या निषादस्य गृहे तदा

त्या वेळी निषादाच्या घरी एक कन्या जन्माला आली.

न च संज्ञायते किंचिद्विष्णुमायाविमोहिता

विष्णूच्या मायेमुळे ती काहीच जाणू शकली नाही.