वराहपुराणम्

वणिजश्चैव पौराश्च वैश्याश्चापि वराङ्गनाः 122.

व्यापारी, नगरातील लोक, वैश्य आणि श्रेष्ठ स्त्रिया—

अथ दीर्घेण कालेन प्राप्तः कोकामुखं त्विदम् ।। तत्र गत्वा वरारोहा भर्त्तारमिदमब्रवीत्

खूप दिवसांनी तो कोकामुख येथे पोहोचला; तिथे गेल्यावर त्या श्रेष्ठ स्त्रीने आपल्या पतीला सांगितले.

पूर्वपृष्टं मया यत्ते वक्ष्यामीति च मां प्रति

तू याआधी मला जे विचारलं होतंस, ते मी आता सांगतो.

निशम्येति प्रियाप्रोक्तं राजपुत्रो यशस्विनि

आपल्या प्रिय व्यक्तीने सांगितलेले हे शब्द ऐकून, तो तेजस्वी राजपुत्र—

रजनी सम्प्रवृत्तेयं सुखं स्वापो विधीयताम्

रात्र झाली आहे; आपण आता आरामात झोपूया.

प्रभातायां तु शर्वर्यां स्नातौ क्षौमविभूषितौ

सकाळ झाली, आंघोळ करून आपण दोघेही सुंदर वस्त्रे घालून सजलो—

व्याधेन निगृहीतोऽस्मि बडिशेन जलेचरः

शिकारीने मला पकडले, जणू काही मासा गळाला लागतो तसे.

तेन तस्य प्रहारेण जाता शिरसि वेदना 122.

त्याच्या त्या मारामुळे माझ्या डोक्यात वेदना झाली.

एतत्ते कथितं भद्रे पूर्वपृष्टं च यत्त्वया

हे सौम्ये, तू आधी विचारलेले सर्व मी तुला आता सांगितले आहे.

ततः साप्यनवद्याङ्गी रक्तपद्मशुभानना

मग तीही, निर्दोष अंगाची आणि लाल कमळासारख्या सुंदर चेहऱ्याची—

एतदर्थं मया भद्र गुह्यं नोक्तं तथा स्वकम्

म्हणूनच, प्रिय, मी माझे गुपित याआधी सांगितले नाही.

क्षुत्पिपासापरिश्रान्ता चिल्ली गगनगामिनी

भूक आणि तहान यामुळे थकलेली, आकाशात उडणारी चिल्ली—

अथ कश्चिन्मृगव्याधो हत्वा वनचरान्बहून्

मग एक शिकारी, ज्याने अनेक वनातील प्राणी मारले होते—

प्रवृत्तोऽग्निमुपादाय तावदुड्डीय सत्वरम्

तो आग पेटवू लागला, आणि तेवढ्यात ती चिल्ली झपाट्याने उडून गेली.

न च सक्तास्मि संहर्त्तुं मांसभारप्रपीडिता

पण मी मांसाच्या ओझ्यामुळे थकल्याने सुटू शकले नाही.

भक्षयित्वा ततो मांसं व्याधः संहृष्टमानसः

मांस खाल्ल्यावर तो शिकारी मनातून आनंदी झाला.

तावद्ददर्श मां तत्र खादन्तीं मांसपिण्डिकाम् 122.

तेव्हाच त्याने मला तिथे मांसाचा तुकडा खाताना पाहिले.

विद्धा बाणेन मां तत्र भक्षयन्तमिपातयत्

मांस खात असताना त्याने मला बाणाने घायाळ केले आणि मी खाली पडले.

पतितास्म्यवशा भद्र कालतन्त्रे दुरासदे

हे सौम्ये, मी असहाय्यपणे काळाच्या जाळ्यात अडकून खाली पडले.

जातास्मि त्वत्प्रिया चापि स्मरन्ती पूर्वजन्म तत्

मी तुझी प्रिय झाली, आणि त्या पूर्वजन्माची आठवण ठेवली.

गलितान्यल्पशेषाणि प्राणनाथ समीपतः

प्रिय, तुझ्या जवळ असताना माझे उरलेले आयुष्य आता संपत चालले आहे.

आनीतोऽसि मया भद्र स्थानं कोकामुखं प्रति

हे शुभे, मी तुला कोकामुख या ठिकाणी आणले आहे.

उत्तमे तु कुले जाता मानुषी जातिमाश्रिताः

तू उत्तम कुळात जन्म घेऊन मानवी रूप धारण केले आहेस.

तं तमेव करिष्यामि विष्णुलोके सुखावहम्

मी त्या ठिकाणी विष्णुलोकात सुख देणारे करीन.

विस्मयं परमं गत्वा साधु साध्वित्यपूजयत्

परम आश्चर्य वाटून तिने 'छान, छान!' असे म्हणत पूजा केली.

तच्छ्रुत्वा कानिचिद्देवी स्वयं चक्रे पतिव्रता

हे ऐकून काही देवी स्वतःच पतीवर निष्ठावान झाल्या.

तत्तत्सर्वेऽपि कुर्वंति विधिदृष्टेन कर्मणा 122.

सर्वांनीही नियमाप्रमाणे ती कर्मे केली.

ददतुः परमप्रीतौ पात्रेभ्यश्च यथार्हतः

त्यांनी अत्यंत आनंदाने योग्य पात्रांना योग्य ते दिले.

ब्राह्मणेभ्यो ददुः स्वानि विष्णुभक्त्या यतव्रताः

व्रती आणि विष्णुभक्तांनी आपली संपत्ती ब्राह्मणांना दिली.