वराहपुराणम्

कदाचिन्नोक्तपूर्वं ते रहस्यं परमं महत् 122.

हे मोठं आणि गुपित मी याआधी कधीच तुला सांगितलं नव्हतं.

दम्पतिभ्यां हि मननं रोचतां सर्वथैव हि

पती-पत्नी दोघांनी मिळून याचा विचार करावा.

करेण स्वयमादाय वधूं पुत्रमुवाच ह

वधूचा हात धरून मुलगा बोलला.

हस्त्यश्वरथ यानानि स्त्रियश्चाप्सरसोपमाः

हत्ती, घोडे, रथ, वाहने आणि अप्सरेसारख्या सुंदर स्त्रिया—

शरणं वित्तयो राज्यं त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम्

संपत्ती, आश्रय आणि राज्य—हे सर्व तुझ्यावरच आधारलेलं आहे.

त्वयि प्रतिष्ठिताः प्राणाः सन्तानं च तदुत्तरम्

प्राण आणि संततीसुद्धा तुझ्यावरच टिकून आहेत.

पितुः पादौ गृहीत्वा च प्रोवाच विनयान्वितः

वडिलांचे पाय धरून तो नम्रपणे बोलला.

गन्तुमिच्छामि तत्राहं तूर्णं कोकामुखं महत्

मला त्या महान कोकामुख येथे लवकर जायचं आहे.

तदा राज्यं बलं कोशो ममैवैतन्न सशंयः ।। तत्रैव गमनान्मह्यं वेदना नाशमेष्यति

मग राज्य, सेना आणि कोष हे सर्व माझेच आहेत; तिथे गेल्यावर माझ्या वेदना नाहीशा होतील.

पुत्रोक्तमवधार्यैव शकानामधिपो नृपः

मुलाने सांगितलेले समजून घेतल्यावर शकांचा राजा—

वणिजश्चैव पौराश्च वैश्याश्चापि वराङ्गनाः 122.

व्यापारी, नगरातील लोक, वैश्य आणि श्रेष्ठ स्त्रिया—

अथ दीर्घेण कालेन प्राप्तः कोकामुखं त्विदम् ।। तत्र गत्वा वरारोहा भर्त्तारमिदमब्रवीत्

खूप दिवसांनी तो कोकामुख येथे पोहोचला; तिथे गेल्यावर त्या श्रेष्ठ स्त्रीने आपल्या पतीला सांगितले.

पूर्वपृष्टं मया यत्ते वक्ष्यामीति च मां प्रति

तू याआधी मला जे विचारलं होतंस, ते मी आता सांगतो.

निशम्येति प्रियाप्रोक्तं राजपुत्रो यशस्विनि

आपल्या प्रिय व्यक्तीने सांगितलेले हे शब्द ऐकून, तो तेजस्वी राजपुत्र—

रजनी सम्प्रवृत्तेयं सुखं स्वापो विधीयताम्

रात्र झाली आहे; आपण आता आरामात झोपूया.

प्रभातायां तु शर्वर्यां स्नातौ क्षौमविभूषितौ

सकाळ झाली, आंघोळ करून आपण दोघेही सुंदर वस्त्रे घालून सजलो—

व्याधेन निगृहीतोऽस्मि बडिशेन जलेचरः

शिकारीने मला पकडले, जणू काही मासा गळाला लागतो तसे.

तेन तस्य प्रहारेण जाता शिरसि वेदना 122.

त्याच्या त्या मारामुळे माझ्या डोक्यात वेदना झाली.

एतत्ते कथितं भद्रे पूर्वपृष्टं च यत्त्वया

हे सौम्ये, तू आधी विचारलेले सर्व मी तुला आता सांगितले आहे.

ततः साप्यनवद्याङ्गी रक्तपद्मशुभानना

मग तीही, निर्दोष अंगाची आणि लाल कमळासारख्या सुंदर चेहऱ्याची—

एतदर्थं मया भद्र गुह्यं नोक्तं तथा स्वकम्

म्हणूनच, प्रिय, मी माझे गुपित याआधी सांगितले नाही.

क्षुत्पिपासापरिश्रान्ता चिल्ली गगनगामिनी

भूक आणि तहान यामुळे थकलेली, आकाशात उडणारी चिल्ली—

अथ कश्चिन्मृगव्याधो हत्वा वनचरान्बहून्

मग एक शिकारी, ज्याने अनेक वनातील प्राणी मारले होते—

प्रवृत्तोऽग्निमुपादाय तावदुड्डीय सत्वरम्

तो आग पेटवू लागला, आणि तेवढ्यात ती चिल्ली झपाट्याने उडून गेली.

न च सक्तास्मि संहर्त्तुं मांसभारप्रपीडिता

पण मी मांसाच्या ओझ्यामुळे थकल्याने सुटू शकले नाही.

भक्षयित्वा ततो मांसं व्याधः संहृष्टमानसः

मांस खाल्ल्यावर तो शिकारी मनातून आनंदी झाला.

तावद्ददर्श मां तत्र खादन्तीं मांसपिण्डिकाम् 122.

तेव्हाच त्याने मला तिथे मांसाचा तुकडा खाताना पाहिले.

विद्धा बाणेन मां तत्र भक्षयन्तमिपातयत्

मांस खात असताना त्याने मला बाणाने घायाळ केले आणि मी खाली पडले.

पतितास्म्यवशा भद्र कालतन्त्रे दुरासदे

हे सौम्ये, मी असहाय्यपणे काळाच्या जाळ्यात अडकून खाली पडले.