सा व्यवर्द्धत कन्या तु वयोरूपगुणान्विता
ती कन्या म्हणून वाढली, तारुण्य, सौंदर्य आणि गुणांनी युक्त.
रूपवान्गुणवाञ्छूरो युद्धकार्यार्थनिश्चितः
तो देखणा, गुणी, शूर आणि युद्धासाठी निर्धाराने उभा राहणारा होता.
रूपवान्गुणवाञ्छूरो युदकार्यार्थनिष्ठितः 122.
तो देखणा, गुणी, शूर आणि युद्धाच्या हेतूसाठी ठाम होता.
अथ केनचित्कालेन शक आनन्दपूरके
मग काही काळानंतर, आनंदाने भरलेल्या काळात—
तथा तु तौ समासाद्य परस्परमथ क्रमात्
अशा रीतीने, त्या दोघांची योग्य वेळी भेट झाली.
स वै तथा समं नित्यं सा च तेन समं शुभा
तो नेहमी तिच्यासोबत राहिला, आणि ती शुभ्र स्त्री त्याच्यासोबत होती.
गच्छत्येवं बहुतरे काले चैवाप्यनिंदिता
अशा प्रकारे, बरीच वर्षे गेली, तरी ती निष्कलंक राहिली.
भजमाना विनीता च सौहृदाच्च विशेषतः
ती भक्त, नम्र आणि विशेषतः प्रेमळ होती.
राजपुत्रस्तस्तोऽप्यत्र शकानां नंदवर्द्धनः
तेथे शाक लोकांचा कीर्ती वाढवणारा राजपुत्रही उभा होता.
ये केचिद्भिषजस्तत्र गदेषु कुशलाः शुभे
तेथे उपस्थित असलेले सर्व रोगांवर उपचार करण्यात कुशल वैद्यही होते.
ननाश नैव संयातः कालो बहुतिथस्ततः
पण त्यांना यश आले नाही, आणि बराच काळ व्यर्थ गेला.
अयने गत एतेषां वृत्तं कौतूहलं भुवि 122.
ऋतू संपल्यावर त्यांच्या वागणुकीची गोष्ट जगात कुतूहलाचा विषय झाली.
ततः सर्वानवद्याङ्गी भर्त्तारमिदमब्रवीत्
मग सर्व अंगांनी निर्दोष असलेल्या तिने आपल्या पतीला असे सांगितले:
एतदाचक्ष्व तत्त्वेन यद्यहं च तव प्रिया
जर मी तुला प्रिय असेन तर कृपया मला हे सत्य सांग.
कुर्वन्ति तव कर्माणि वेदना च न गच्छति
तू आपली कर्तव्ये पार पाडतोस, तरी तुझी वेदना कमी होत नाही.
इदं किं विस्मृता भद्रे सर्वव्याधिसमन्वितम्
हे काय आहे, सौम्ये? सर्व आजारांनी ग्रस्त असूनही तू विसरलीस का?
संसारसागरारूढं नातिप्रष्टुं त्वमर्हसि
जो संसाराच्या समुद्रात अडकला आहे, त्याला तुला फार विचारू नये.
ततः कदाचिच्छयने सुप्तौ तौ दम्पती किल
मग एकदा असे घडले की, ते दोघे पती-पत्नी शय्येवर झोपले असताना,
कथयस्व तमेवार्थं यन्मया पूर्वपृच्छितम्
माझ्या आधी विचारलेल्या त्या गोष्टीबद्दल मला सांग.
गोप्यं वा किंचिदस्तीह किं गोपयसि मे पुरः
इथे काही लपवण्यासारखे आहे का? तू माझ्यापासून का काही लपवतोस?
इति निर्बन्धतः पृष्टः स शकाधिपतिर्नृपः
अशा प्रकारे तिने आग्रहाने विचारल्यावर शाकांचा राजा विचारला गेला.
मुच्यतां मानुषं भावं तां जातिं स्मर पौर्विकीम् 122.
आपला मानवी स्वभाव सोड आणि आपली पूर्वजांची जात आठव.
मन्मातापितरौ गत्वा प्रसादय शुचिस्मिते
माझ्या आईवडिलांकडे जा, हसऱ्या मुखाची, आणि त्यांना प्रसन्न कर.
तयोराज्ञां पुरस्कृत्य मानयित्वा यथार्हतः
त्यांची आज्ञा घेऊन आणि त्यांना योग्य तो मान देऊन,
स्वपूर्वजन्मवृत्तं तु देवानामपि दुलर्भम्
पूर्वजन्माची गोष्ट देवांनाही मिळणे कठीण असते.
ततः सा ह्यनवद्याङ्गी श्वश्रूश्वशुरयोः पुरः
मग ती सर्व अंगांनी निर्दोष स्त्री आपल्या सासू-सासऱ्यांसमोर गेली.
किंचिद्विज्ञप्तुकामास्मि तत्र वामवधीयताम्
माझं काही सांगायचं आहे, कृपया लक्ष देऊन ऐका.
पुण्ये कोकामुखे गन्तुमिच्छावस्तत्र वां गुरू
मला त्या पवित्र कोकामुख येथे जायचं आहे; त्यासाठी मला तुमचं मार्गदर्शन हवं आहे.
अद्य यावत्किमपि वां याचितं न मया क्वचित्
आजपर्यंत मी कधीच तुमच्याकडे काही मागितलं नाही.
शिरावेदेनया युक्तः सदा तव सुतो ह्ययम्
तुमचा मुलगा नेहमी डोक्याच्या वेदनेने त्रस्त असतो.