वराहपुराणम्

एते पाशुपताश्चैषां कोका भागवतस्य ह

हे सर्व पाशुपत विधी आहेत; कोका ही भगवंताची आहे.

कृतं कोकामुखे चैव मम क्षेत्रे हि सुन्दरि 122.

सुंदरी, माझ्या पवित्र क्षेत्रात, कोकाच्या प्रवेशद्वारी एक विधी केला गेला.

तत्राल्पेनाम्बुना युक्ते ह्रदे मत्स्यस्तु तिष्ठति तस्य हस्ताच्च बलवान्मत्स्यस्तूर्णं विनिर्गतः

तेथे थोड्या पाण्याच्या तळ्यात एक मासा होता; त्याच्या तोंडातून एक बलवान मासा पटकन बाहेर आला.

निपत्य तं गृहीत्वैव प्रोड्डीनस्त्वरयान्वितः

तो खाली पडून, त्याला पकडून, घाईने उडी मारून निघून गेला.

तत्क्षेत्रस्य प्रभावेण राजपुत्रोऽभवत्प्रभुः

त्या क्षेत्राच्या प्रभावामुळे तो राजपुत्र प्रभू झाला.

अथ कालेन तस्यैव मृगव्याधस्य चाङ्गना

नंतर काही काळाने त्या शिकाऱ्याची पत्नी—

एका चिल्ली मांसलुब्धा तद्धस्तान्मांसगर्द्धिनी

एक चिल्ली, मांसाची हाव असलेली, त्याच्या हातातील मांसासाठी लालायित—

मृगव्याधा बलान्मांसं हर्तुकामां तु चिल्लिकाम्

शिकारीने जोराने त्या मांसाची इच्छा असलेल्या चिल्लीला पकडायचा प्रयत्न केला.

आकाशात्पातिता भद्रे कोकायां मम सन्निधौ

सज्जन स्त्री, ती आकाशातून कोकात, माझ्या उपस्थितीत, पडली.

सा व्यवर्द्धत कन्या तु वयोरूपगुणान्विता

ती कन्या म्हणून वाढली, तारुण्य, सौंदर्य आणि गुणांनी युक्त.

रूपवान्गुणवाञ्छूरो युद्धकार्यार्थनिश्चितः

तो देखणा, गुणी, शूर आणि युद्धासाठी निर्धाराने उभा राहणारा होता.

रूपवान्गुणवाञ्छूरो युदकार्यार्थनिष्ठितः 122.

तो देखणा, गुणी, शूर आणि युद्धाच्या हेतूसाठी ठाम होता.

अथ केनचित्कालेन शक आनन्दपूरके

मग काही काळानंतर, आनंदाने भरलेल्या काळात—

तथा तु तौ समासाद्य परस्परमथ क्रमात्

अशा रीतीने, त्या दोघांची योग्य वेळी भेट झाली.

स वै तथा समं नित्यं सा च तेन समं शुभा

तो नेहमी तिच्यासोबत राहिला, आणि ती शुभ्र स्त्री त्याच्यासोबत होती.

गच्छत्येवं बहुतरे काले चैवाप्यनिंदिता

अशा प्रकारे, बरीच वर्षे गेली, तरी ती निष्कलंक राहिली.

भजमाना विनीता च सौहृदाच्च विशेषतः

ती भक्त, नम्र आणि विशेषतः प्रेमळ होती.

राजपुत्रस्तस्तोऽप्यत्र शकानां नंदवर्द्धनः

तेथे शाक लोकांचा कीर्ती वाढवणारा राजपुत्रही उभा होता.

ये केचिद्भिषजस्तत्र गदेषु कुशलाः शुभे

तेथे उपस्थित असलेले सर्व रोगांवर उपचार करण्यात कुशल वैद्यही होते.

ननाश नैव संयातः कालो बहुतिथस्ततः

पण त्यांना यश आले नाही, आणि बराच काळ व्यर्थ गेला.

अयने गत एतेषां वृत्तं कौतूहलं भुवि 122.

ऋतू संपल्यावर त्यांच्या वागणुकीची गोष्ट जगात कुतूहलाचा विषय झाली.

ततः सर्वानवद्याङ्गी भर्त्तारमिदमब्रवीत्

मग सर्व अंगांनी निर्दोष असलेल्या तिने आपल्या पतीला असे सांगितले:

एतदाचक्ष्व तत्त्वेन यद्यहं च तव प्रिया

जर मी तुला प्रिय असेन तर कृपया मला हे सत्य सांग.

कुर्वन्ति तव कर्माणि वेदना च न गच्छति

तू आपली कर्तव्ये पार पाडतोस, तरी तुझी वेदना कमी होत नाही.

इदं किं विस्मृता भद्रे सर्वव्याधिसमन्वितम्

हे काय आहे, सौम्ये? सर्व आजारांनी ग्रस्त असूनही तू विसरलीस का?

संसारसागरारूढं नातिप्रष्टुं त्वमर्हसि

जो संसाराच्या समुद्रात अडकला आहे, त्याला तुला फार विचारू नये.

ततः कदाचिच्छयने सुप्तौ तौ दम्पती किल

मग एकदा असे घडले की, ते दोघे पती-पत्नी शय्येवर झोपले असताना,

कथयस्व तमेवार्थं यन्मया पूर्वपृच्छितम्

माझ्या आधी विचारलेल्या त्या गोष्टीबद्दल मला सांग.

गोप्यं वा किंचिदस्तीह किं गोपयसि मे पुरः

इथे काही लपवण्यासारखे आहे का? तू माझ्यापासून का काही लपवतोस?