वराहपुराणम्

यो वियोनिं न गच्छेत मम कर्मपरायणः

जो माझ्या कर्मांना समर्पित राहतो आणि नीच गर्भात जात नाही,

सर्वत्र समतायुक्तः समलोष्ठाश्मकांचनः

जो सर्वत्र समत्व ठेवतो, मातीचा गोळा, दगड आणि सोनं सारखं मानतो,

नित्यं नैव विजानाति परेणापकृतं क्वचित् 121.

तो कधीही दुसऱ्याने केलेली हानी ओळखत नाही.

व्यलीकाद्विनिवृत्तो यस्तथ्येतिकृतनिश्चयः

जो चुकीचे वागणे टाळतो आणि ज्याचा निर्धार खरा व ठाम असतो,

ऋतुकालेऽपि गच्छेद्यः अपत्यार्थे स्वकां स्त्रियम्

जो आपल्या पत्नीला योग्य काळात फक्त संततीसाठीच जवळ करतो,

ते वियोनिं न गच्छन्ति मम गच्छन्ति सुन्दरि

अशा पुरुषांना पुन्हा गर्भात प्रवेश करावा लागत नाही, सुंदरि, ते माझ्याकडे येतात.

पुरुषाणां प्रसन्नानां यश्च धर्मः सनातनः

जे पुरुष शांत व समाधानी असतात, त्यांचा सनातन धर्म—

शुक्रेण चान्यथा दृष्टो गौतमेनापि चान्यथा

तो शुक्राने वेगळ्या रीतीने पाहिला आहे, आणि गौतमानेही वेगळ्या प्रकारे.

शङ्खेन चान्यथा दृष्टो लिखितेनापि चान्यथा

शंखानेही तो वेगळा मानला आहे, आणि लिखितानेही वेगळा.

अग्निना वायुना चैव दृष्टो धर्मोऽन्यथा धरे

अग्नी आणि वायू यांनीही धर्म वेगळा पाहिला आहे, हे धरित्री.

कुबेरेणान्यथा दृष्टः शाण्डिल्येनापि चान्यथा

कुबेराने वेगळा पाहिला, आणि शांडिल्यानेही वेगळा.

पितृभिश्चान्यथा दृष्टो ह्यन्यथापि स्वयम्भुवा

पितरांनीही धर्म वेगळा पाहिला, आणि स्वयंभुवानेही वेगळा.

स्वकं पालयते धर्मं स्वमतेनैव भाषितम् 121.

प्रत्येकजण आपला धर्म स्वतःच्या समजुतीनुसार जपतो.

न निन्देद्धर्मकार्याणि आत्मधर्मपथे स्थितः

जो स्वतःच्या धर्ममार्गावर ठाम असतो, त्याने दुसऱ्यांच्या धर्मकृत्यांची निंदा करू नये.

वियोनिं स न गच्छेत मम लोकाय गच्छति

तो पुन्हा गर्भात जात नाही, माझ्या लोकांत येतो.

तरन्ति पुरुषा येन गर्भसंसारसागरम्

या मार्गाने पुरुष जन्ममरणाच्या संसारसागरातून पार होतात.

आत्मोपकारका नित्यं देवातिथिगुरुप्रियाः

जे नेहमी स्वतःला उपकारक असतात, देव, अतिथी आणि गुरू यांना प्रिय असतात—

मनसा ब्राह्मणीं चैव यो गच्छेन्न कदाचन

जो कधीच मनानेसुद्धा ब्राह्मण स्त्रीकडे जात नाही—

सर्वेषां चैव पुत्राणां न विशेषं करोति यः

आणि सर्व पुत्रांमध्ये कोणताही भेद करत नाही—

यः स्पृशेत्कपिलां भक्त्या कुमारीं न च दूषयेत्

जो भक्तीने कपिला गायीला स्पर्श करतो आणि कुमारिकेचा अपमान करत नाही—

जलेन मेहयेद्यस्तु गुरुभक्तो न जल्पकः

जो पाणी अर्पण करतो, गुरूभक्त असतो आणि वायफळ बोलत नाही—

स च गर्भं न गच्छेत मम लोकं स गच्छति

तो पुन्हा गर्भात जात नाही; तो माझ्या लोकांत पोहोचतो.

इति श्रीवराहपुराणे जन्माभावो नामैकविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः

या प्रकारे श्रीवराहपुराणातील 'जन्माचा अभाव' नावाचा एकशे एकवीसवा अध्याय संपला.

अथ कोकामुखमाहात्म्यम् गुह्यानां परमं गुह्यं तच्छृणुष्व वसुन्धरे

आता कोकामुखाचे माहात्म्य सांगतो, हे वसुंधरे, सर्व गुप्तांमध्ये हे अत्यंत गुप्त आहे, ते ऐक.

अष्टम्यां च चतुर्द्दश्यां मैथुनं यो न गच्छति

जो माणूस अष्टमी किंवा चतुर्दशीला मैथुन करत नाही—

बाल्ये वयस्यपि च यो मम नित्यमनुव्रतः

जो लहानपणी किंवा तारुण्यातही नेहमी माझ्या भक्तीत राहतो—

आयासे जीवति न यः प्रविभागी गुणान्वितः

जो कितीही कष्टात जगला तरी वाटणी करत नाही आणि गुणांनी युक्त असतो—

विकर्म नाभिकुर्वीत कौमारव्रतसंस्थितः

जो आपल्या तारुण्याच्या व्रतात खंबीर राहून चुकीची कृत्ये करत नाही—

मत्या च निःस्पृहोऽत्यन्तं परार्थेष्वस्पृहः सदा इमं गुह्यं वरारोहे देवैरपि दुरासदम्

आणि जो मनाने पूर्णपणे निराश आहे, दुसऱ्याच्या वस्तूंमध्ये कधीच आसक्त होत नाही, हे सुंदर अंगवाली, हे रहस्य देवांनाही सहज मिळत नाही.