वराहपुराणम्

अपराधं त्वष्टविंशं कल्पयामि गुणान्विते

हे गुणांनी युक्त, मी अठ्ठाविसाव्या अपराधाची स्थापना करतो.

एकोनविंशापराधो न स स्वर्गेषु गच्छति

एकोणविसावा अपराध स्वर्गात नेणारा नाही.

त्रिंशकं चापराधं तं कल्पयामि यशस्विनि

हे कीर्तीवान, मी तीसाव्या अपराधाची स्थापना करतो.

एकत्रिंशं चापराधं कल्पयामि मनस्विनि

हे बुद्धिमान, मी एकतीसाव्या अपराधाची स्थापना करतो.

महापराधं जनीयाद्द्वात्रिंशं तं मम प्रिये

हे प्रिय, बत्तीसावा अपराध मोठा अपराध मानला जातो.

कृत्वा चावश्यकं कर्म मम लोकं च गच्छति

आवश्यक कर्म केल्यावर माझ्या लोकात स्थान मिळते.

अहिंसापरमश्चैव सर्वभूतदयापरः

तो अहिंसेला आणि सर्व प्राण्यांवर दयेला सर्वाधिक महत्त्व देतो.

निगृह्य चेन्द्रियग्राममपराधविवर्जितः

इंद्रियांचा समूह आवरून, कोणताही अपराध न करता,

शास्त्रज्ञः कुशलश्चैव मम कर्मपरायणः 117.

शास्त्रांची ओळख असलेला, कुशल आणि माझ्या कर्मात मन लावणारा,

आचार्यभक्ता देवेषु भक्ता भर्तरि वत्सला

गुरूंवर भक्ती असलेली, देवांवर श्रद्धा ठेवणारी, पतीवर प्रेम करणारी,

मम लोकस्थिता सा वै भर्त्तारं प्रसमीक्षते

माझ्या लोकात स्थिर झालेली ती स्त्री पतीकडे प्रेमाने पाहते.

स ततोऽत्र प्रतीक्षेत भार्यां भर्त्तरि वत्सलाम्

त्यामुळे पतीनेही आपल्या प्रेमळ पत्नीला तसाच सन्मान द्यावा.

ऋषयो मां न पश्यन्ति मम कर्मपथे स्थिताः

ऋषी माझ्या कर्माच्या मार्गावर असले तरी मला पाहू शकत नाहीत.

किं पुनर्मानुषा ये च मम कर्मव्यवस्थिताः

मग माणसांचे काय, जे माझ्या कर्ममार्गावर आहेत?

मम मायाविमूढास्तु न प्रपद्यन्ति माधवि

माझ्या मायेमुळे भ्रमित झालेले, हे माधवी, माझ्यापर्यंत पोहोचू शकत नाहीत.

तानहं भावसंसिद्धान्बुद्ध्वा संविभजामि वै

जे मनाने सिद्ध झाले आहेत, त्यांना मी ओळखून योग्य फळ देतो.

तेनेदं कथितं देवि आख्यानं धर्मसंयुतम्

म्हणून, हे देवी, धर्माने परिपूर्ण असे हे कथन सांगितले आहे.

ततो न चोपदिष्टाय न शठाय प्रदापयेत

म्हणून, ज्याला शिकवले नाही किंवा जो कपटी आहे, त्याला हे देऊ नये.

शठाय च न दातव्यं नास्तिकाय न माधवि 117.

कपटी किंवा नास्तिक, हे माधवी, यांना हे देऊ नये.

एतत्ते कथितं देवि मम धर्मं महौजसम्

हे देवी, माझा महान धर्म तुला सांगितला आहे.

इति श्रीवराहपुराणे द्वात्रिंशदपराधकथनं नाम सप्तदशाधिकशततमोऽध्यायः

श्रीवराहपुराणात 'बत्तीस अपराधांची कथा' नावाचा एकशेविसावा अध्याय संपला.

अथ देवोपचारविधिः शृणु तत्त्वेन मे भद्रे प्रायश्चित्तं यथाविधि

आता देवपूजेची पद्धत सांगतो. हे शुभे, माझे प्रायश्चित्त कसे करावे ते लक्षपूर्वक ऐक.

वक्ष्यमाणेन मन्त्रेण उद्धृत्य दन्तकाष्ठकम्

सांगितल्या जाणाऱ्या मंत्राने, दात घासण्याची काडी घ्यावी.

दीपे प्रज्वालिते तत्र हस्तशौचं तु कारयेत्

दिवा पेटवून, तिथे हात स्वच्छ करावेत.

वन्दयित्वास्य चरणौ दन्तधावनमानयेत्

त्याच्या पायांना वंदन करून, दात घासायला सुरुवात करावी.

मन्त्रश्च – भुवनभवन रविसंहरण अनन्तो मध्यश्चेति गृह्णेमं भुवनं दन्तधावनम्

मंत्र असा आहे — 'हे जगांचे आधार, हे सूर्याचा नाश करणारे, हे अंत नसलेले, हे मधोमध असणारे, आम्ही ही पृथ्वी दात घासण्यासाठी घेतो.'

यत्त्वया भाषितं सर्वमेवं धर्मविनिश्चयम्

तू जे काही सांगितलेस, ते सर्व धर्माचा खरा निर्णय आहे.

नित्यं शिरसोत्तार्य धृत्वा शिरसि चात्मनः

नेहमी डोके वर करून, ते स्वतःच्या डोक्यावर धरावे.

कार्याणि मुखकर्माणि स्वल्पेन सलिलेन च

तोंडाशी संबंधित सर्व क्रिया थोड्याशा पाण्याने कराव्यात.