वराहपुराणम्

कृत्वा सायाह्निकं कर्म ततः सौख्यतरं नु किम्

सायंकाळची पूजा करून, त्याहून मोठं सुख दुसरं काय असू शकतं?

यश्चात्मा वै समश्नाति ततः सौख्यतरं नु किम् 116.

जो स्वतःमध्येच समाधान मानतो, त्याहून मोठं सुख दुसरं काय असू शकतं?

येन केनचिद्दत्तेन ततः सौख्यतरं नु किम्

कोणीही जे काही देईल, त्यात समाधान मानणाऱ्याहून मोठं सुख दुसरं काय असू शकतं?

पितरो यस्य तृप्यन्ति ततः सौख्यतरं नु किम्

ज्याच्या पूर्वजांना समाधान मिळतं, त्याहून मोठं सुख काय असू शकतं?

अभिन्नमुखरागेण ततः सौख्यतरं नु किम्

सर्वांवर एकसारखं प्रेम असणाऱ्याला, त्याहून जास्त सुख काय मिळू शकतं?

समं पश्यति यो देवि ततः सौख्यतरं नु किम्

देवी, जो सर्वांना समभावाने पाहतो, त्याहून मोठं सुख दुसरं कोणतं असू शकतं?

अहिंसोपरतः शुद्धः स सुखायोपजायते

जो हिंसा सोडून शुद्ध राहतो, तो खऱ्या अर्थाने सुखासाठी जन्मतो.

यस्य चित्तं न गच्छेत्तु ततः सौख्यतरं नु किम्

ज्याचं मन कुठेही भटकत नाही, त्याहून जास्त सुख कोणाला मिळू शकतं?

लोष्टवत्पश्यते यस्तु ततः सौख्यतरं नु किम्

जो सर्व वस्तूंना मातीसारखं पाहतो, त्याहून मोठं सुख काय असू शकतं?

यस्तु प्राणान्प्रमुच्येत ततः सौख्यतरं नु किम्

जो प्राण सोडतो, त्याहून मोठं सुख दुसरं कोणतं असू शकतं?

यस्तु जीवति संतुष्टः स सुखायोपपद्यते

जो समाधानाने जगतो, तो खऱ्या अर्थाने सुखासाठी जन्मतो.

या तोषयति भर्त्तारं ततः सौख्यतरं नु किम् 116.

ज्या स्त्रीने आपल्या पतीला आनंदी केलं, त्याहून मोठं सुख दुसरं कोणतं असू शकतं?

निगृहीतेन्द्रियः पंच ततः सौख्यतरं नु किम्

जो पाचही इंद्रियांना वश ठेवतो, त्याहून मोठं सुख कोणाला मिळू शकतं?

यस्येदं विदितं सर्वं ततः सौख्यतरं नु किम्

ज्याला हे सर्व ज्ञान प्राप्त झालं, त्याहून जास्त सुख कोणाला मिळू शकतं?

यस्तु प्राणान्प्रमुच्येत ततः सौख्यतरं नु किम्

जो प्राण सोडतो, त्याहून मोठं सुख दुसरं कोणतं असू शकतं?

देवतेव सदा पश्येत्ततः सौख्यतरं नु किम्

जो नेहमी देवांसारखं पाहतो, त्याहून मोठं सुख दुसरं कोणतं असू शकतं?

अनन्यमानसो भूत्वा ततः सौख्यतरं नु किम्

जो एकचित्त होतो, त्याहून मोठं सुख दुसरं कोणतं असू शकतं?

तस्याहं न प्रणश्यामि स च मे न प्रणश्यति सर्वलोकहितार्थाय यन्मां त्वं परिपृच्छसि

त्याच्यासाठी मी कधीच नाहीसा होत नाही आणि तोही माझ्यासाठी नाहीसा होत नाही. सर्व लोकांच्या कल्याणासाठी तू माझ्या कडून हे विचारतेस.

इति श्रीवराहपुराणे सुखदुःखनिरूपणं नाम षोडशाधिकशततमोऽध्यायः

अशा प्रकारे श्रीवराहपुराणातील 'सुखदुःखनिरूपण' नावाचा शंभर सोळावा अध्याय संपला.

अथ द्वात्रिंशदपराधाः शृणु भद्रे महाश्चर्यमाहारविधिनिश्चयम्

आता दोनतीस अपराध ऐक, शुभे, आणि अन्नविधीचे अद्भुत नियम समजून घे.

भुञ्जानो याति चाश्नाति मम योगाय माधवि

माधवी, जो खातो, तो माझ्या योगासाठीच खातो.

आहारं चैव धर्मज्ञ उपभुञ्जीत नित्यशः

धर्म जाणणाऱ्याने नेहमी अन्नाचा आस्वाद घ्यावा.

अकर्मण्यानि वक्ष्यामि येन भोज्यंति मां प्रति

जेव्हा लोक माझ्या विरोधात अयोग्य कृत्ये करतात, तेव्हा मी ती सांगतो.

प्रथमं चापराधान्नं न रोचेत मम प्रिये

माझ्या प्रियेला सांगतो, नियमभंग करून मिळवलेले अन्न मला आवडत नाही.

द्वितीयस्त्वपराधोऽयं धर्मविघ्नाय वै भवेत्

दुसरा अपराध हा धर्माच्या मार्गात अडथळा ठरतो.

तृतीयमपराधं तु कल्पयामि वसुंधरे

वसुंधरे, आता मी तिसरा अपराध सांगतो.

चतुर्थमपराधं तु दृष्टं नैव क्षपाम्यहम्

चौथा अपराध दिसला तर मी तो माफ करत नाही.

पंचमं चापराधं च न क्षमामि वसुंधरे

वसुंधरे, पाचवा अपराधही मी माफ करत नाही.

षष्ठं तं चापराधं वै न क्षमामि वसुंधरे 117.

वसुंधरे, सहावा अपराधही मी माफ करत नाही.