वराहपुराणम्

अनन्तश्चासि नागानां सर्पाणामसि तक्षकः

सर्पांमध्ये तूच अनंत, आणि नागांमध्ये तूच तक्षक आहेस.

क्रीडाविक्षेपणश्चासि गृहेषु गृहदेवताः

घराघरांत जी आनंदाने खेळली जाते, आणि घरातील देवता म्हणून वावरतेस, ती तूच आहेस.

साङ्गस्त्वं विद्युतीनां च वैद्युतानां महाद्युतिः

तू वीजेचे मूर्तिमंत रूप आहेस, आणि सर्व विद्युत वस्तूंमध्ये सर्वात तेजस्वी आहेस.

श्रद्धासि त्वं च देवेश दोषहन्तासि माधव 113.

देवतांमध्ये तू श्रद्धा आहेस, आणि माधव, तू दोष दूर करणारा आहेस.

गरुडोऽसि महात्मानं वहसि त्वं परायणः

तू गरुड आहेस, महान आत्म्यांना वाहून नेणारा आहेस, आणि सर्वांचा अंतिम आधार आहेस.

जयश्च विजयश्चासि गृहेषु गृहदेवताः

तू विजय आणि जय आहेस, तसेच घराघरातील देवता आहेस.

भगस्त्वं विषलिङ्गश्च परस्त्वं परमात्मकः

तू भग आहेस, विषाचे चिन्ह आहेस, आणि सर्वश्रेष्ठ, परमात्मा स्वरूप आहेस.

मां त्वं मग्नामसि त्रातुं लोकनाथ इहार्हसि

हे लोकांचा स्वामी, मी संकटात बुडालो आहे, मला वाचवायला फक्त तूच योग्य आहेस.

य इदं पठते स्तोत्रं केशवस्य दृढव्रतः

जो कोणी दृढ निश्चयाने केशवाचे हे स्तोत्र म्हणतो—

अपुत्रो लभते पुत्रं दरिद्रो धनमाप्नुयात्

ज्याला पुत्र नाही त्याला पुत्र मिळतो, आणि गरीबाला धन प्राप्त होते.

उभे सन्ध्ये पठेत्स्तोत्रं माधवस्य महात्मनः

माधव या महात्म्याचे हे स्तोत्र दोन्ही संध्याकाळी म्हणावे.

एवं तु अक्षरोक्तोऽपि भवेत्तु परिकल्पना

अगदी अक्षरशः म्हटले तरी, याचा इच्छित फल मिळतो.

इति श्रीवराहपुराणे विष्णुस्तवनं नाम त्रयोदशाधिकशततमोऽध्यायः

या प्रकारे, श्रीवराहपुराणातील 'विष्णुस्तवन' नावाचा एकशेतेरावा अध्याय संपला.

अथ श्रीवराहावतारः संस्तूयमानो भगवान्मुनिभिर्मन्त्रवादिभिः

मग श्रीवराहावतार रूपातील भगवान, मंत्रपाठ करणाऱ्या ऋषींकडून स्तुतीला पात्र ठरले.

ततो ध्यानं समास्थाय दिव्यं योग्यं च माधवः

त्यानंतर माधवाने दिव्य आणि योग्य असे ध्यान धारण केले.

तव देवि प्रियार्थाय भक्त्या यं त्वं व्यवस्थिता

हे देवी, तुझ्या प्रियासाठी आणि भक्तीने, तू स्थिर राहिलीस.

अहं त्वां धारयिष्यामि सशैलवनकाननाम्

मी तुला, तुझ्या पर्वतांनिशी, वन-उद्यानांसह धारण करीन.

एवमाश्वासयित्वा तु वसुधां स च माधवः

अशा प्रकारे वसुंधरेला धीर देऊन, माधवाने—

षट् सहस्राणि चोच्छ्रायो विस्तारेण पुनस्त्रयः

उंची सहा हजार आणि रुंदीने पुन्हा तीन हजार होती.

वामया दंष्ट्रया गृह्य उज्जहार च मेदिनीम्

त्याने आपल्या डाव्या दाताने पृथ्वीला धरून वर उचलले.

नगा विलग्नाः पतिताः केचिद्विज्ञानसंश्रिताः

काही झाडे पृथ्वीला चिकटून पडली, तर काही मुळांसह तशीच राहिली.

चन्द्रनिर्मलसङ्काशा वराहमुखसंस्थिताः

ती पृथ्वी चंद्रासारख्या निर्मळ प्रकाशासारखी दिसत होती आणि वराहाच्या तोंडाशी विसावली होती.

एवं हि धार्यमाणा सा पृथिवी सागरान्विता 114.

अशा प्रकारे, समुद्रांसह ती पृथ्वी त्याने उचलली होती.

तस्यामेव तु कालस्य परिमाणं युगेषु च

ती पृथ्वीमध्येच काळाचे मोजमाप आणि युगांचे विभाग आहेत.

ततः पृथिव्या देवश्च भगवान्विष्णुरव्ययः

मग त्या पृथ्वीवरून अविनाशी भगवान विष्णू प्रकट झाले.

सा गौः स्तुवति तं चैव पुराणं परमव्ययम्

ती गायी त्यांना, त्या प्राचीन, श्रेष्ठ आणि अविनाशी परमेश्वराला स्तुती करू लागली.

आधारः कीदृशो देव उपयोगश्च कीदृशः

देवा, आधार कसा असावा आणि त्याचा योग्य उपयोग कसा करावा?

कीदृशा पश्चिमा संध्या कीदृशी ह्यर्धबाह्यतः

संध्याकाळची वेळ कशी असते आणि ती अर्धवट बाह्य असली तर कशी असते?

किन्नु संस्थापने देव आवाहनविसर्जने

देवा, स्थापना, आवाहन आणि विसर्जन यात काय करावे?