वराहपुराणम्

न च जानाम्यहं देव तव किंचिद्विचेष्टितम्

देवा, तुझ्या कृतींपैकी मला काहीच माहिती नाही.

सृष्ट्वा किमादिशः सर्वां न प्राज्ञायत किंचन

सर्व काही निर्माण केल्यावर, तू काय आज्ञा दिलीस? काहीच समजलं नाही.

अंशवश्चन विद्यन्ते न नक्षत्रा न वा ग्रहाः

तेव्हा तिथे किरण, तारे किंवा ग्रह नव्हतेच.

शनैश्चरो बुधो नात्र न चेन्द्रो धनदो यमः

शनी, बुध, इंद्र, कुबेर आणि यम येथे नव्हते.

वर्जयित्वात्र त्रीन्देवान् ब्रह्मविष्णुमहेश्वरान् 113.

इथे फक्त ब्रह्मा, विष्णू आणि महेश हे तिघे देव सोडून दुसरे कोणीच नव्हते.

गत्वा च शरणं देवी दैन्यं वदति माधवी

शरण गेल्यावर, माधवी देवी नम्रपणे बोलली.

सपर्वतवनैः सार्द्धं मां तारय पितामह

पितामह, पर्वत आणि जंगलांसह मला वाचव.

मुहुर्तं ध्यानमास्थाय पृथिवीं तामुवाच ह

क्षणभर ध्यान लावून, त्याने पृथ्वीला संबोधलं.

लोकनाथं सुरश्रेष्ठमादिकर्त्तारमञ्जसा

तो सर्व लोकांचा स्वामी, देवांमध्ये श्रेष्ठ, आणि मूळ सृष्टीकर्ता आहे.

सर्वेषामेव नः कार्यं यच्च किञ्चित्प्रवर्त्तते

आपल्यापैकी कोणतेही कार्य घडले, ते सगळं त्याचंच असतं.

अनन्तशयने देवं शयानं योगशायिनम्

जो अनंतावर विसावलेला, योगनिद्रेत असलेला देव आहे.

कृताञ्जलिपुटा देवी प्रसादयति माधवम् अहं भारसमायुक्ता ब्रह्माणं शरणङ्गता

हात जोडून देवीने माधवाची प्रार्थना केली: 'मी भाराने थकली आहे आणि ब्रह्माच्या शरणी गेले आहे.'

प्रत्याख्याता भगवता तेनाप्युक्तमिदं वचः

भगवंताने नाकारल्यावर, त्याने हे शब्द सांगितले.

स त्वां तारयितुं शक्तो मग्नासि यदि सागरे

जर तू मला या समुद्रात बुडालेल्या अवस्थेतून वाचवू शकत असशील,

भक्त्या त्वां शरणं यामि प्रसीद मम माधव 113.

मी भक्तीने तुझ्या शरण येतो; हे माधव, माझ्यावर कृपा कर.

वासवो वरुणश्चासि ह्यग्निर्मारुत एव च

तूच इंद्र, तूच वरुण, तूच अग्नी, आणि तूच वायू आहेस.

मत्स्यः कूर्म्मो वराहश्च नरसिंहोऽसि वामनः

तूच मत्स्य, तूच कूर्म, तूच वराह, तूच नरसिंह आणि तूच वामन आहेस.

एवं पश्यसि योगेन श्रूयते त्वं महायशाः

असं योगाने तुला पाहिलं जातं; आणि तुझी महती ऐकायला मिळते.

पृथिवी वायुराकाशमापोज्योतिश्च पञ्चमम्

पृथ्वी, वायू, आकाश, पाणी आणि पाचवा अग्नी—

सग्रहाणि च ऋक्षाणि कलाकाष्ठामुहूर्त्तकाः

त्यांच्या ग्रहांसह, तारे, आणि काळाच्या विभागांसह— कला, काष्ठा, मुहूर्त—

सग्रहा ये च नक्षत्रा कला कालमुहूर्त्तकाः

ग्रहांसह, त्या तारे, आणि काळाच्या विभागांसह— कला, काळ, मुहूर्त—

मासः पक्षमहोरात्रमृतुः संवत्सराण्यपि

महिना, पक्ष, दिवस-रात्र, ऋतू आणि वर्षे सुद्धा,

कला काष्ठापि षण्मासाः षड्रसाश्चापि संयमः

कला, काष्ठा, सहा महिने, सहा ऋतू— हे सर्व तुझ्या अधीन आहेत.

त्वं मेरुर्मन्दरो विन्ध्यो मलयो दर्दुरो भवान्

तूच मेरू, मंदार, विंध्य, मलय आणि दार्दुर पर्वत आहेस.

धनुषां च पिनाकोऽसि सांख्ययोगोऽसि चोत्तमः 113.

धनुष्यांमध्ये तूच पिनाक आहेस; तूच श्रेष्ठ सांख्य आणि योग आहेस.

संक्षिप्तश्चैव विस्तारो गोप्ता यज्ञश्च शश्वतः

तूच संकुचन आणि विस्तार, तूच रक्षण करणारा, आणि शाश्वत यज्ञ आहेस.

वेदानां सामवेदोऽसि साङ्गोपाङ्गो महाव्रतः

वेदांमध्ये तूच सामवेद आहेस, सर्व अंग-उपांगांसह आणि महान व्रत आहेस.

अमृतं सृजसे विष्णो येन लोकानधारयत्

हे विष्णू, तूच ते अमृत निर्माण करतोस, ज्यामुळे तू सर्व लोकांना धरून ठेवतोस.

धेयाधेयं जगत्सर्वं यच्च किंचित् प्रवर्त्तते

हे सर्व जग, ध्यान करावं असं आणि न करावं असं, आणि जे काही चालतं—