वराहपुराणम्

पादुकोपानहौ छत्रं दत्त्वा मंत्रमिमं पठेत्

पादत्राणे, बुटे आणि छत्र देऊन, हा मंत्र म्हणावा.

एवं दधिमयीं धेनुं दत्त्वा राजर्षिसत्तम

राजर्षी श्रेष्ठा, अशा प्रकारे दहीची गाय दान दिल्यावर,

यजमानो वसेद्राजंस्त्रिरात्रं च द्विजोत्तमः

यजमानाने तीन रात्री राजासारखे राहावे, द्विजश्रेष्ठा.

य इदं शृणुयाद्भक्त्या श्रावयेद्वापि मानवः

जो कोणी हे भक्तीने ऐकेल किंवा दुसऱ्याला ऐकवेल,

इति श्रीवराहपुराणे श्वेतविनीताश्वापोख्याने दधिधेनुदानमाहात्म्यंनाम षडधिकशततमोऽध्यायः

श्रीवराहपुराणातील श्वेतविनीताश्व आख्यायिकेतील 'दहीधेनूदानाचे माहात्म्य' हा एकशे सहावा अध्याय संपला.

अथ नवनीतधेनुदानमाहात्म्यम् नवनीतमयीं धेनुं शृणु राजन्प्रयत्नतः

राजा, आता नवनीतधेनूदानाचे माहात्म्य लक्षपूर्वक ऐक.

गोमयेनानुलिप्तायां भूमौ गोचर्ममानतः

गायीच्या शेणाने लिपलेल्या जमिनीवर आदराने गायीचे कातडे पसरावे.

कुम्भं तु नवनीतस्य प्रस्थमात्रस्य धारयेत्

नवनीताचा एक प्रस्थाचा कुंभ ठेवावा.

कृत्वा विधानेन च राजसिंह सुवर्णशृङ्गी सुमुखा च कार्या

राजसिंहा, विधिप्रमाणे तिचे सोन्याचे शिंग व सुंदर मुख करावे.

ओष्ठौ च पुष्पैश्च फलैश्च दन्ताः प्रकल्प्य सास्नां च सितैश्च सूत्रैः

तिचे ओठ फुलांनी व फळांनी, दात नीट लावून, आणि गळ्यात पांढऱ्या दोऱ्यांनी सजवावे.

नवनीतस्तनीं राजन्निक्षुपादां प्रकल्पयेत्

राजा, तिची स्तने नवनीताची व पाय ऊसाचे करावेत.

स्वर्णशृङ्गीं रौप्यखुरां पंचरत्नसमन्विताम्

सोन्याची शिंगे, चांदीचे खुर, आणि पाच रत्नांनी सजवलेली असावी.

आच्छाद्य वस्त्रयुग्मेन गन्धपुष्पैरलंकृताम्

दोन वस्त्रे घालून, सुवासिक फुलांनी तिचे अलंकरण करावे.

मन्त्रास्त एव जप्तव्याः सर्वधेनुषु ये स्मृताः

सर्व धेनूंसाठी सांगितलेले मंत्रच येथे म्हणावेत.

उत्पन्नं दिव्यममृतं नवनीतमिदं शुभम् 107.

हे नवनीत, दिव्य अमृतासारखे उत्पन्न झालेले, अत्यंत शुभ आहे.

एवमुच्चार्य तां दद्याद्ब्राह्मणाय कुटुम्बिने

असे म्हणून, ती गायी गृहस्थ ब्राह्मणाला द्यावी.

हविरेवं रसं चैव विप्रवर्यस्य भूपते

हविष्य आणि रस सुद्धा, राजन, त्या श्रेष्ठ ब्राह्मणाला द्यावे.

यः प्रपश्यति तां धेनुं दीयमानां नरोत्तम

जो कोणी ती गाय दिली जाताना पाहतो, हे उत्तम पुरुषा,

पितृभिः पूर्वजैः सार्द्धं भविष्यद्भिश्च मानवः

तो मनुष्य आपल्या पूर्वज आणि पुढील पिढींसह,

य इदं शृणुयाद्भक्त्या श्रावयेद्वापि मानवः

जो कोणी हे भक्तीने ऐकतो किंवा दुसऱ्यांना ऐकवतो,

इति श्रीवराहपुराणे श्वेतविनीताश्वोपाख्याने नवनीतधेनुदानमाहात्म्यंनाम सप्ताधिकशततमोऽध्यायः

श्रीवराहपुराणातील श्वेतविनीताश्व कथेत 'नवनीतधेनू दानाचे माहात्म्य' नावाचा एकशेपंचवा अध्याय येथे संपला.

अथ लवणधेनुदानमाहात्म्यम् लवणधेनुं प्रवक्ष्यामि तां निबोध नृपोत्तम

आता मी 'लवणधेनू दानाचे माहात्म्य' सांगतो, ते लक्षपूर्वक ऐका, हे श्रेष्ठ राजन.

अनुलिप्ते महीपृष्ठे कृष्णाजिनकुशोत्तरे

जिथे जमीन लिंपलेली आहे आणि काळ्या मृगाची कातडी व कुशा ठेवलेली आहेत,

वत्सं चतुर्भी राजेन्द्र इक्षुपादांश्च कारयेत्

राजाधिराज, तिथे चार पाय असलेले वासरू तयार करावे आणि त्याचे खुर ऊसाच्या कांड्यांचे करावेत.

मुखं गुडमयं तस्या दन्ताः फलमया नृप नेत्रे रत्नमये कुर्यात्कर्णौ पत्रमयौ तथा

त्याचे तोंड गुळाचे, दात फळांचे, डोळे रत्नांचे आणि कान पानांचे करावेत, हे राजन.

सूत्रपुच्छां ताम्रपृष्ठां दर्भरोमां पयस्विनीम्

शेपूट दोऱ्याचे, पाठ तांब्याची, केस कुशेचे आणि ती दूध देणारी असावी.

सुगन्धपुष्पधूपैश्च पूजयित्वा विधानतः

सुगंधी फुले आणि धूप यांनी योग्य रितीने तिची पूजा करावी.

नक्षत्रग्रहपीडां च सर्वकालं प्रदापयेत्

सर्व काळी नक्षत्र आणि ग्रहांची पीडा दूर व्हावी यासाठी दान करावे.

द्विजाय साधुवृत्ताय वेदवेदाङ्गवेदिने

सदाचार असलेल्या, वेद आणि वेदांग जाणणाऱ्या द्विजाला ती द्यावी.