वराहपुराणम्

कपालमोचनं तीर्थं ततो जातमघापहम्

मग तिथे कपाळमोचन हे पवित्र तीर्थ प्रकट झाले, जे पाप दूर करणारे आहे.

रुद्रो विशुद्धिमापन्नो मुक्तः स ब्रह्महत्यया

रुद्र तिथे शुद्ध झाला आणि ब्रह्महत्या या पापातून मुक्त झाला.

यत्राप्लुतो नरो भक्त्या ब्रह्महा तु विशुध्यति

जिथे भक्तीने स्नान करणारा मनुष्य, अगदी ब्रह्महत्यारा असला तरी, शुद्ध होतो.

आगतो देवसहितो वाक्यं चेदमुवाच ह भव रुद्र विशालाक्ष लोकमार्गव्यवस्थित

देवतांसह एकत्र येऊन, त्याने असे शब्द सांगितले: 'हे रुद्र, विशाल डोळ्यांनो, लोकांच्या मार्गावर स्थिर असलेले—'

(भव रुद्र विरूपाक्ष लोकमार्गे व्यास्थितः ) कपालं गृह्य यद्भ्रान्तं कपालव्यग्रपाणिना

'हे रुद्र, विरूप डोळ्यांनो, लोकांच्या मार्गावर उभे राहून, हातात कपाळ घेऊन भटकलेले, कपाळधारी आणि प्रखर—'

यच्च ते बभ्रुता जाता हिमवत्यचलोत्तमे

'आणि ते जे तुझ्यासाठी हिमालयाच्या सर्वोच्च शिखरावर तांबूस झाले—'

यच्चेदानीं विशुद्धस्य तीर्थेऽस्मिन्देहशुद्धता 97.

'आणि आता या पवित्र स्थळी शुद्ध झाल्यावर, शरीराबरोबरच मनही शुद्ध होते.'

ये पुरस्कृत्य देवास्त्वां पूज्यं यद्विधिनान्विताः

'जे देव तुला प्रथम मानून, योग्य पद्धतीने तुझी पूजा करतात—'

व्रतानि कुरुते देव त्वत्कृतानि हि पुत्रक

'हे देव, जे व्रत ते करतात, ती सर्व तुझ्याच कृतीने घडलेली आहेत, हे पुत्रा.'

यद्व्रतं नग्नकापालं यद्बाभ्रव्यं त्वया कृतम्

'नग्न राहून कपाळ धरण्याचे व्रत, आणि तांबूस व्रत, हे सर्व तूच केलेस—'

मां पुरस्कृत्य देवस्त्वं पूज्यसे यैर्विधानतः

'माझा प्रथम मान ठेवून, हे देव, तुला योग्य पद्धतीने पूजा केली जाते.'

कथयस्व महादेव सविधानं समासतः

'हे महादेव, कृपया योग्य विधी संक्षिप्तपणे सांग.'

देवैर्जयेति संतुष्टः कैलासनिलयं ययौ

देवतांनी विजयाचा जयघोष केला तेव्हा तो प्रसन्न होऊन कैलासावर आपल्या निवासस्थानी गेला.

देवा अपि ययुः खं च स्वस्थानं ते यथागतम्

देवताही आकाशात आणि आपापल्या ठिकाणी परत गेले, जसे आले होते तसे.

चरितं यच्च देवस्य वित्तं समभवद्भुवि

देवाचे जे काही चरित्र होते, ते सर्व पृथ्वीवर प्रसिद्ध झाले.

इति श्रीवराहपुराणे रुद्रमाहात्म्यं नाम सप्तनवतितमोऽध्यायः

या प्रकारे श्रीवराहपुराणातील 'रुद्रमाहात्म्य' नावाचा सत्त्याण्णवावा अध्याय समाप्त झाला.

अथ पर्वाध्यायः योऽसौ सत्यतपा नाम लुब्धो भूत्वा द्विजो बभौ

आता पर्वाचा अध्याय सुरू होतो. सत्यतप नावाचा एक ब्राह्मण होता, जो नंतर लोभी झाला.

दुर्वासाः संश्रुतार्थश्च हिमवन्तं नगं ययौ

दुर्वासांनी आपले व्रत पूर्ण करण्याच्या हेतूने हिमालय पर्वताकडे प्रस्थान केले.

कीदृशं तन्ममाचक्ष्व महत्कौतूहलं विभो स हि सत्यतपा पूर्वं भृगुवंशोद्भवो द्विजः

हे प्रभो, तो कसा होता ते मला सांग, मला फारच कुतूहल आहे. कारण सत्यतप हा पूर्वी भृगु वंशातील ब्राह्मण होता.

दस्युसंसर्गसम्भूतो दस्युवत्समजायत

दस्यूंशी संग केल्यामुळे तो देखील दस्यूसारखा झाला.

बभौ दुर्वाससा सम्यग्बोधितश्च विशेषतः

दुर्वासांनी त्याला नीट समजावले आणि त्यामुळे तो उजळून निघाला.

तस्यास्तीरे शिला दिव्या नाम्ना चित्रशिला धरे

त्या काठी एक दिव्य शिळा आहे, जिला चित्रशिळा असे नाव आहे, हे धरित्री.

तत्र सत्यतपाः स्थित्वा तपः कुर्वन्महातपाः

तेथे सत्यतप या महातपस्वीने उभे राहून कठोर तपश्चर्या केली.

चिच्छेद चांगुलीमेकां वामतर्जनिकां मुनिः

त्या ऋषीने आपली डावी तर्जनी कापली.

न लोहितं न मांसं तु न मज्जा तत्र दृश्यते

तेथे ना रक्त, ना मांस, ना मज्जा काहीच दिसले नाही.

तस्मिन् भद्रवटे चैकं मिथुनं किन्नरं स्थितम् ९८.

त्या शुभ वटवृक्षाजवळ एक किंनर जोडपे होते.

प्रभाते विमले प्राप्तमिन्द्रलोकमिति स्मृतिः

प्रभातच्या स्वच्छ प्रकाशात असे स्मरण होते की, ते इंद्रलोकात पोहोचले.

पृष्टाः किंचिदिहाश्चर्यमपूर्वं कथ्यतामिति

त्यांना विचारले, 'इथे काही अद्भुत आणि पूर्वी न घडलेली गोष्ट सांगा.'

स्थितं किन्नरयोस्तच्च वाक्यं चेदमुवाच ह

तेथे उभे राहून त्या किंनरांनी ही वचने सांगितली.