त्या क्षणी, त्या महर्षीचे मन अस्वस्थ झाले आणि त्यांनी त्वरित सर्व देवांना नमस्कार करायला सुरुवात केली. त्यांनी जल, अर्घ्य, पाद्य आणि आसन देऊन अतिशय आदराने देवांचे स्वागत केले. तेथे आदित्य, वसु, रुद्र, मरुत आणि अश्विनी कुमार, तसेच विश्वावसु, हाह, हूहू, नारद आणि तुम्बुरु, वासुकी आणि इतर बलवान नागराज, यक्ष, विद्याधर, ग्रह, समुद्र आणि पर्वत—हे सर्व उपस्थित होते. सर्वांनी आनंदाने त्या महर्षीला आशीर्वाद दिला: "पशुपती देव नेहमीच तुझ्यावर प्रसन्न राहो, हे ऋषी." "तुझे सर्वत्र विहरण निर्बाध असो, हे निष्पाप." "तू रोगमुक्त, अमर आणि सुखी राहो." देवांनी अशा प्रकारे संबोधल्यावर, नंदीने विनम्रपणे उत्तर दिले: "हे आनंदी आणि श्रेष्ठ देवांनो, जे काही तुम्हाला प्रिय आहे, ते मी करीन." "तुमच्या आशीर्वादाने मी धन्य झालो आहे; मी नेहमीच तुमच्या सेवेसाठी तयार आहे." "माझ्यावर आज्ञा करा, कारण मी तुमचा सेवक आहे." शक्र म्हणाला: "हे ऋषी, आपण सर्वजण त्या महान देवाला, देवांचा प्रमुख, स्थिर, उग्र, शुभ आणि स्वतः शर्वाला पाहू इच्छितो." "तो कोठे आहे, ते तू आम्हाला लवकर सांग." त्यावर नंदीने शक्राला, पशुपतीला स्मरण करत उत्तर दिले: "हे देवाधिदेव, हे स्वर्गाधिपती, तुम्ही सत्य ऐकण्यास पात्र आहात." "या मुंजवटा पर्वतावर मी स्थिर देवाची पूजा केली होती; तो प्रसन्न होऊन येथेून निघून गेला. मला कुठे गेला ते शोधायला भीती वाटते." "म्हणून, हे इंद्रा, आपण सर्वांनी त्या भगवंताचा शोध घ्यावा." या प्रकारे नंदीकेश्वराने वरदान दिल्याचा अध्याय, गोकरणाच्या महात्म्यातील, वराहपुराणाच्या गौरवशाली कथेत संपला. आता गोकरणेश्वर आणि जलेश्वराच्या महात्म्याचे वर्णन पुढे येते: शक्र आणि सर्व देवसमूह पुन्हा एकत्रित झाले. ते सर्व मोठ्या शिलाखंडांमधून उठले आणि स्वर्ग, ब्रह्मलोक, नागलोक—सर्व क्षेत्रात शोध घेतला. ते अत्यंत थकले आणि चिंतीत झाले, पण त्या स्थानाचा पुन्हा शोध लागला नाही. देवांनी त्या भगवंताचा शोध घेत पर्वत, वन आणि सर्व रमणीय उद्यानात भटकले. पण कुठेही शंभूचा थोडाही ठसा सापडला नाही. शिवाला पाहिले नाही, आणि त्यांच्या मनात भय दाटले. अमर देवांनी एकत्र येऊन माझ्या शरण आले. मी एकच उपाय पाहिला: वैरभावाने ध्यान करणे. आम्ही तीनही लोकांचा पूर्ण शोध घेतला, पण पृथ्वीवरील श्लेष्मातक वनाचा प्रदेश अजून शिल्लक आहे. चला, आपण त्या ठिकाणी जाऊ, हे श्रेष्ठ देवांनो. त्या क्षणी, सर्व देव वेगाने आकाशगामी रथांमध्ये त्या स्थानावर आले. तेथे त्यांनी अनेक रम्य, पवित्र देवस्थान पाहिले—वनातील आश्रम, पर्वतांच्या गुहा. इंद्राला पुढे ठेवून देव आत गेले. पर्वतांच्या कपारीत, झाडांच्या दाटीत त्यांनी प्रवेश केला. ज्यावेळी ते त्या वनप्रदेशात गेले, देवांचा तेजस्वी स्वरूप प्रकट झाला. पर्वताच्या नदीच्या वाळूत, ते राजहंस, जाई आणि चंद्रासारखे चमकत होते. वाळू इथे-तिथे मोत्याच्या चूर्णासारखी चमकत होती. तेथे, मला पाहून, सर्व ज्ञानी देवांनी मला पुढे जाण्यास प्रवृत्त केले.