सर्व प्राण्यांच्या हृदयात वास करणाऱ्या प्रभूच्या भक्तीची मनापासून इच्छा करून, त्या भक्ताने कोटी-कोटी रुद्र मंत्रांचे जप आणि अत्यंत भक्तीभावाने पूजा केली. त्यावेळी परमेश्वर प्रेमाने हसून, मधुर वचनांनी त्याच्याशी बोलले, “तू शुद्ध मनाने मला भक्तीपूर्वक पूजले आहेस. बाळा, माझ्या चरणांची भक्ती करणारा मी कधीही दूर जात नाही. हे महर्षे, तू अखंड एक हजार वर्षे कठोर तपश्चर्या केलीस. तू अत्यंत अद्भुत आणि अतिशय कठीण कृत्य साध्य केले आहेस. इंद्रासह सर्व देवता तुला पाहण्यासाठी येतील. त्या वेळी तो दिव्य, तेजस्वी स्वरूप धारण करतो, ज्यावर दिव्य अलंकारांची शोभा होती. माझ्या स्वरूपात, माझ्या शक्तीने युक्त, त्रिनेत्री आणि सर्व सद्गुणांचा शिरोमणी असा तू दिसशील. या शरीरानेच तू वार्धक्य व मृत्यूपासून मुक्त होशील. द्विजश्रेष्ठा, तू माझ्या गणांमध्ये सर्वश्रेष्ठ होशील. तपस्वी, तू अष्टसिद्धी आणि ऐश्वर्य प्राप्त केले आहेस. आजपासून सर्व दिव्य कार्यांत तू देवांमध्ये प्रधान राहशील. सर्व प्राणी तुझीच पूजा करतील. तू सदा वरदायक आणि जगाचा पालनकर्ता राहशील. जो तुझा द्वेष करतो, तो माझा द्वेष करतो; जो तुझ्या मागे येतो, तो माझ्या मागे येतो. गणाधिपती, तुला नेहमी दक्षिण दरवाजावर उभे राहावे लागेल. देवराजांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या तुला आजपासून सदैव द्वारपाल राहावे लागेल. वज्र, दंड, चक्र किंवा अग्नि—यांपैकी कोणत्याही शस्त्राने, देव, दैत्य, गंधर्व, यक्ष, राक्षस किंवा नाग—कोणीही तुला जिंकू शकणार नाही. तू प्रसन्न असलास तर मी प्रसन्न असतो; तू रागावलास तर मीही रागावतो. अशा प्रकारे, उमापतीने प्रसन्न होऊन त्याला वर दिले. इथे सर्व देवता, मरुतगणांसह, उपस्थित आहेत हे जाण. प्रिय, मी तुला ज्या ज्या वरांची घोषणा केली, ते सर्व पूर्ण होवोत. नारायण, इंद्र व मरुतगण यांच्या नेतृत्वाखाली, यक्ष, विद्याधर, सिद्ध, गंधर्व आणि नाग यांच्या सेना—हे सर्व तुझे ऐश्वर्य पाहून जळफळत आहेत. येथे, जे वर मागतात, त्यांना येथे साधना करणे नेहमीच वांछनीय वाटते. इथे येईपर्यंत मर्त्य मला पाहू शकत नाहीत. पण आज, ब्रह्मादि सर्व देवता माझ्या माध्यमातून तुझ्यासोबत आहेत. द्विजश्रेष्ठा, मी सर्वांची मनोवृत्ती जाणतो. या प्रकारे, वराहपुराणातील गोकार्णेश्वर महात्म्याचे दोनशे तेरावे अध्याय समाप्त होते. पुन्हा, गोकार्ण क्षेत्राचे माहात्म्य आणि नंदिकेश्वराने दिलेल्या वरांची कथा पुढे येते. त्या वेळी, प्रजापती प्रभू अदृश्य झाले. तेथे चार भुजा, तीन डोळे आणि दिव्य स्वरूप धारण करून उभे राहिले. त्यांच्या हातात त्रिशूल, गदा, दंड आणि पिनाक धनुष्य होते; कटीवर मुंजाच्या गाठीची मेख होती. ते पाय मागे घेत, त्या द्विजाला जणू बोलावत उभे राहिले. त्यांना पाहून आकाशात संचार करणारे सर्व देवगण भयभीत झाले. हे ऐकून, सहस्त्रनेत्री इंद्र आणि इतर स्वर्गवासी म्हणाले, “याने, उमापती महेश्वराकडून वर प्राप्त केला आहे...