त्या पवित्र स्थळी, वरदायक, महान देव म्हणून ओळखला जाणारा, भक्तांवर अनंत कृपा करणारा, तेजस्वी, आणि पर्वतराजाच्या कन्येसोबत असलेला भगवान स्थाणू प्रकट झाला. त्या अविनाशी, अजन्मा देवतेला पाहण्यासाठी स्वर्गातील विविध वाहनांमध्ये प्रवास करणारे सर्व देव त्याच्याकडे येऊ लागले. इतर देवतांचे समूहही त्याची सेवा करण्यासाठी तेथे उतरले. शर्वाला प्रसन्न करण्याच्या इच्छेने त्या तपस्व्याने कठोर तप आरंभले. त्याने हात उंचावून, कुठल्याही आधाराशिवाय, केवळ पाणी, वायू आणि अग्नीच्या आधारे आपले शरीर टिकवले. योग्य वेळी मंत्रोच्चार आणि फुलांनी तो नेहमीच पूजन करत असे. आपल्या संकल्पात दृढ राहून, त्याने अत्यंत कठोर तपश्चर्या केली. या तपामुळे तो तपस्वी कृश आणि काळसर झाला; तेव्हा शंकर प्रसन्न झाले. शंकर म्हणाले, "हे बालका, माझे हे अदृश्य रूप पाहा; मी तुझ्यावर प्रसन्न आहे, हे ऋषी." त्या रूपात हजारो सूर्यांच्या तेजाने झळाळणारे, ज्वाळांनी वेढलेले, आणि ऊर्जा भरलेले तेज होते. त्याच्या जटांमध्ये चंद्र कलशिरोमणीसारखा शोभत होता. ते रूप सुंदर, एक विटीइतके आकारमान, शंभर डोकी आणि शंभर उदर असलेले होते. ते रूप लहानात लहान आणि मोठ्यात मोठे होते. तो महान देव पाहून, त्या तपस्व्याच्या अंगावर रोमांच उभे राहिले आणि तो आनंदाने भरून गेला. हात जोडून, नम्रतेने वाकून, त्याने सनातन ब्रह्माचे स्तवन केले. त्याने जगाचे पालन करणाऱ्या, त्रिनेत्रधारी शंकर, शिव, निळ्या गळ्याच्या, भयानक, भूतकाळ, वर्तमान आणि भविष्य असणाऱ्या, गणाधीश, सृष्टीकर्ता, संहारकर्ता, स्मशानवासी, रुद्र, वरदायक या सर्व स्वरूपांना वंदन केले. त्या नेहमीच भक्तांना प्रिय असणाऱ्या परमात्म्याला तो नेहमीच नमस्कार करत राहिला. मग, त्या तपस्व्याने वारंवार नमस्कार करताच, प्रसन्न झालेल्या भगवान शंकरांनी त्या ब्राह्मणाला साक्षात संबोधले. वरदायक भगवान म्हणाले, "हे सौम्य ऋषी, मी तुला सर्व वर देतो—even जे दुर्लभ आहेत तेही. ब्रह्मपद, लोकपालपद किंवा अगदी मोक्ष—तू जे काही इच्छितोस, ते लवकर सांग." आंतरात्म्याने आनंदीत होऊन, त्या तपस्व्याने भगवानाला उत्तर दिले, "हे वरदायक, मला ब्रह्मपद, लोकपालपद किंवा मोक्षाची इच्छा नाही. हे देवाधिदेव शंकर, जशी तुझी कृपा झाली, तशी मला तुझ्या भक्तीचीच आकांक्षा आहे. हे देव, तूच माझ्यावर कृपावंत हो, कारण तू सर्वांच्या अंतःकरणात वास करतोस. मी कोट्यवधी रुद्रमंत्रांच्या जपाने आणि भक्तिपूर्वक सेवेद्वारे तुला संतुष्ट केले आहे." मग भगवान शंकर प्रेमाने हसून गोड शब्दांत म्हणाले, "हे बालका, तू शुद्ध मनाने भक्तिपूर्वक माझी पूजा केलीस. माझ्या चरणांची भक्ती कधीच मला दूर करत नाही. हे महर्षे, तू अखंड हजार वर्षे प्रचंड तप केलेस. हे महान आणि अत्यंत कठीण कृत्य आहे. आता सर्व देव, इंद्रासह, तुला पाहण्यासाठी येतील." त्या तपस्व्याचे रूप दिव्य, तेजस्वी, आणि दैवी अलंकारांनी सुशोभित झाले. तो स्वतःच भगवान शंकराच्या रूपात, त्यांच्या तेजाने युक्त, त्रिनेत्रधारी आणि सर्व सद्गुणांमध्ये श्रेष्ठ झाला.