एकदा एक महान ऋषीने भगवान ब्रह्मांना विचारले, “हे प्रभु, गोकरणाचे उत्तर आणि दक्षिण कसे आहे? त्या पवित्र क्षेत्राचा विस्तार किती आहे आणि तेथे स्मरण केलेल्या पवित्र जलांचे पुण्य काय आहे? सर्व देवांनी, आपल्यासह, ते पुन्हा कसे प्राप्त केले? आणि तेथे योग्य विधी कसा, कुठे, आणि कोणाकडून संपन्न झाला?” ऋषीचे प्रश्न ऐकून, ब्रह्मा — ब्रह्मज्ञानात श्रेष्ठ — अत्यंत प्रसन्न झाले. त्यांनी सांगितले, “हे ब्रह्मज्ञानी ऋषी, हे पुराण अत्यंत गूढ आहे, जसे मी ऐकले आहे, तसेच सांगतो. मंदार पर्वताच्या उत्तरेला, जो पर्वतांचा राजा आहे, एक अद्भुत स्थान आहे. तेथे वज्रासारख्या पारदर्शक क्रिस्टल खडक आहेत, आणि त्यावर प्रवाळाचे अंकुर व गोटे विखुरलेले आहेत. विविध रंगीत फुलांनी सजलेली वेल, फुलांच्या घोसांनी भारलेली, त्या परिसरात फुलली आहे. त्या खोर्यात विविध खनिजांच्या झऱ्यांनी विशेष उजळलेली दऱ्या आहेत. केतकी आणि कुंद फुलांचे घोस तेथे बहरले आहेत. तेथे झऱ्यांचे पाणी निळ्या नवरत्नासारखे स्वच्छ आणि निर्मळ आहे. ते इंद्रधनुष्यासारखे मोहक, कुबेराच्या राजमहलासारखे चमकदार आहे. त्या पवित्र स्थळी दिव्य युगुल खेळतात, अप्सरांच्या समूहांनी नृत्य होते. कळहारा फुलांनी सजलेले, हंस आणि बगळ्यांनी भरलेले, आजूबाजूला हत्तींचे कळप, आणि हरिण व पक्ष्यांनी भरलेले ते स्थान आहे. किंनरांच्या गीतांनी आणि अन्य प्राण्यांच्या आवाजांनी गुंफांमध्ये नाद भरलेला आहे. झऱ्यांचे पाणी मोठ्या प्रवाहात वाहते, हजारो चमकदार तुषारांनी लुकलुकते. वर्षभर फुलांच्या घोसांनी सजलेला तो वनउद्यान अत्यंत सुंदर आहे. त्या रम्य, दिव्य आणि योग्य पर्वतावर, परमेश्वर स्थाणू — महान देव, वरदाते — दयाळू, तेजस्वी, पर्वतराजाच्या कन्येसह विराजमान आहेत. सर्व दिव्य वाहनांतून प्रवास करणारे, अजन्मा आणि अविनाशी देवाला वंदन करतात. इतर देवांच्या समूहही त्याच्या सेवेसाठी तेथे उतरतात. शर्वाला प्रसन्न करण्याच्या इच्छेने, एका ऋषीने कठोर तप केले. हात उंच करून, कोणत्याही आधाराविना, केवळ पाणी, वायु आणि अग्नीवर टिकून, तो ऋषी नेहमी योग्य वेळी जप आणि फुलांची अर्पण करीत होता. आपल्या संकल्पात दृढ राहून, त्याने तीव्र तप केले. त्याचा देह कृश झाला, रंग काळा झाला; तेव्हा शंकर प्रसन्न झाले. शंकर म्हणाले, “हे बालका, माझे अदृश्य रूप पहा; मी तुझ्यावर प्रसन्न आहे, हे ऋषी.” त्या रूपात हजार सूर्यांच्या किरणांसारखा तेज, ज्वालांनी वेढलेला, ऊर्जा भरलेला शंकर प्रकट झाला. त्याच्या जटांमध्ये चंद्र शिखरमणी म्हणून शोभत होता. ते रूप सुंदर, एक पिळभर आकाराचे, शंभर डोके आणि शंभर पोट असलेले, सर्वात लहान असूनही सर्वात मोठा होता. महादेवाचे दर्शन झाल्यावर, त्या तपस्वीच्या अंगावर रोमांच आला, तो आनंदाने भरून गेला. हात जोडून, नम्र होऊन, त्याने सनातन ब्रह्माला स्तुती केली — जगाचे पालन करणारे, त्रिनेत्र, शंकर आणि शिव, निळ्या गळ्याचे, भयंकर, भूत, वर्तमान आणि भविष्यकालाचे अधिपती, गणांचा स्वामी, सृष्टीकर्ता, संहारकर्ता, आणि भयावह, स्मशानवासी, रुद्र, वरदाते — अशा महादेवाचे स्तवन केले.