रथावर उभी असलेली, त्या शुभ्रांगना, सुंदर अंगयष्टी असलेल्या स्त्रीने मधुर शब्दांनी बोलायला सुरुवात केली. ती पतिव्रता पत्नी म्हणाली, "तपस्येत मग्न असलेल्या ब्राह्मणांविषयी द्वेष किंवा मत्सर ठेवू नकोस; वेदपारंगत ब्राह्मण हे सर्व सत्त्वांना अगम्य आहेत. ब्राह्मण हे नेहमी पूजनीय आहेत; ब्राह्मण म्हणजेच सर्व देवतांचा समूह आहे. तुझ्या कडून चांगले आणि वाईट दोन्ही प्रकारची कर्मे नेहमी ज्ञानी पुरुषांना अर्पण केली जातात." त्यानंतर, ती स्त्री आकाशात वीज चमकावी तशी नजरेस पडली आणि निघून गेली. तेव्हा, तेथे उपस्थित असलेल्या धर्मराज यम यांच्याशी नारदांनी संवाद साधला. नारद म्हणाले, "राजन्, जिची तू पूजा केलीस, जिला उपयुक्त असे बोलायला लावलेस आणि जी नंतर निघून गेली—तिच्याविषयी मला मोठी जिज्ञासा आहे, कृपया मला सांग." यम म्हणाले, "प्रिय नारद, मी तिची पूर्ण श्रद्धेने पूजा केली, तरीही... प्राचीन काळी, कृतयुगात, निमी नावाचा एक प्रसिद्ध राजा होता. त्याचा पुत्र मिथी, आणि त्याच्या पत्नीपासून जन्मलेला पुत्र म्हणजे जनक. ती राणी आपल्या पतीव्रत धर्माशी अत्यंत निष्ठावान आणि सदाचारात दृढ होती. तो राजा देखील अत्यंत पुण्यशाली, सर्व प्राण्यांच्या कल्याणात सदैव व्यस्त असे. त्याने संपूर्ण पृथ्वीला धर्माने रक्षण केले. त्या विख्यात राजाच्या राज्यात देव नेहमी पर्जन्यवृष्टि करीत असे. त्या राज्यात कोणीही मनुष्य आजारी, दुःखी किंवा क्लेशग्रस्त नव्हता. त्या वेळी, राणीने अत्यंत नम्र आणि आदरयुक्त शब्दांत बोलायला सुरुवात केली, "राजन्, पृथ्वीवर किंवा आपल्या घरात जे काही धन आहे, ते सर्व वाटून दिले आहे, आणि तुम्हीही तेथे उपस्थित होतात. आमच्यासाठी कोणताही नवा नियम नाही, आणि आमच्याकडे फुलाची किंमतही नाही. आमच्याकडे वार्षिक उत्पन्न नाही, किंवा कोणतेही भांडेही नाही. राजन्, मला सांगा, मी काय करावे?" राजा म्हणाले, "राणी, मला तुझ्यासाठी किंवा प्रजेसाठी काहीच शिल्लक दिसत नाही. म्हणून, मी माझ्या क्षमतेनुसार तुला सांगतो—जर तुला मान्य असेल." मग त्यांनी सांगितले, "आपण लाकडी नांगराने शेत तयार करूया." राजाच्या या शब्दांनंतर राणीने विचारले, "घोडे, हत्ती, उंट, म्हशी, गाढवे—हे सर्व प्राणी?" राजा म्हणाले, "हे सर्व काम माझे नोकर करतात, सुंदर मुखवाली राणी." "गाढवे, बैल, घोडे, हत्ती, उंट—हे सर्व मोठ्या संख्येने आहेत. लोखंड, टिन, तांबे, चांदी आणि सोनेही आहे. देवी, मला येथे सोने दिसते, पण लोखंड नाही." राजाच्या या उत्तरावर ती पुण्यशाली राणी म्हणाली, "राजन्, तुम्ही जसे इच्छिता तसे जा; मी मागे मागे येईन." मग राजा आणि राणी त्या वेळी शेताच्या शोधात निघाले. राजा म्हणाले, "हे सुंदर राणी, हे माझे शुभ्र शेत आहे; येथे बसा." "मी कापणी करतो, देवी; तू, प्रिये, हे साफ कर." राजाच्या या शब्दांवर त्या मोठ्या राणीने पाहिले—शेताच्या कडेला एक सोन्याचे झाड आणि तसाच सोन्याचा वेल दिसला. "आपण येथे कसे शेत करू, जे हृदयाला क्लेश देणारे आहे?" असा प्रश्न तिने विचारला.