समर्थ आणि पराक्रमी अशा त्या यमलोकातील सेवकांनी सर्व लोकांना त्रास दिला. त्यांची शक्ती आणि तेज अपार होते; ते वृद्धत्व आणि मृत्यू यांना जखडून ठेवणारे, अमर होते. तिथे गाणारे, हसणारे आणि सर्व जीवांना जागृत करणारे अनेक जीवही होते. त्यांच्या दिव्य अलंकारांनी आणि तेजाने ते झळकत होते. इतर ठिकाणी, आसनांवर विविध प्रकारच्या सुंदर वस्त्रांचे आच्छादन केलेले होते. त्या ठिकाणी अनेक पुरुष होते, आणि काहींना तीव्र यातना भोगाव्या लागत होत्या. अनेक स्त्रिया, काम आणि क्रोध यांच्या वश झालेल्या, विविध रूपांत प्रकट झाल्या होत्या. त्या सर्व स्त्रियांचा मोठा गोंगाट आणि कोलाहल सर्वत्र घुमत होता. तिथे पिशाच्च, राक्षस आणि मांसभक्षक भयानक जीवही होते. काहींना एक हात, काहींना दोन, काहींना तीन तर काहींना अनेक हात होते. पण त्या ठिकाणी काही पुरुष देखील होते, जे सर्व प्रकारच्या अलंकारांनी सजलेले होते. काहींनी फुलांच्या माळा घातल्या होत्या, पाय बांधलेले होते, आणि विविध अलंकारांनी शोभिवंत होते. काहींनी भाले, भाले आणि धनुष्य घेतले होते, आणि ते जवळ जाण्यासही कठीण वाटत होते. काहींनी हातात दही धरले होते, तर काही सुगंधित पदार्थ घेऊन उभे होते. काहींनी विविध प्रकारच्या धूपांचा धूर सोडला होता आणि शुभ्र वस्त्रे परिधान केली होती. काहींची वाहने घोडे आणि हत्ती यांनी ओढली जात होती, तर काहींच्या वाहनांमध्ये हंस होते. काहींना मोर, बगळे आणि चक्रवाक पक्ष्यांच्या रूपातील वाहन होते. काही उजळ, काही मलिन, काही फाटकी वस्त्रे घातलेले, तर काही नवीन रेशमी वस्त्रात होते. काहींना मांजरीसारखा, काचेसारखा किंवा काळा वर्ण होता, आणि कालीचेही रूप तिथे दिसत होते. हे सर्व महान आत्म्यांच्या मृत्यूचे (यमाचे) दूत होते. जो यातना भोगतो, त्याने त्यांना नेहमी नमस्कार आणि सन्मान करावा. अशा प्रकारे, 'संसाराच्या चक्रातील मृत्युदूतांचे वर्णन' या अध्यायाचा समारोप झाला. यापुढे, संसारातील खऱ्या यातनांचे स्वरूप सांगितले गेले. तिथे यमराजांनी मला एक बैलाचे दर्शन दिले. त्यांनी यथाविधी माझी पूजा केली. त्यानंतर, आनंदित होऊन त्यांनी मला सन्मानाच्या आसनावर बसण्यास सांगितले. त्यांचे मुख अत्यंत भयंकर होते, नेहमीच भीतीदायक आणि कठोर वाटणारे. त्यांचे डोळे रक्तासारखे लाल होते, आणि ते वारंवार बोलत होते. त्यांच्या स्वभावामुळे मी अनेकदा भावविवश झालो. लगेचच मी त्यांना संतुष्ट करणारे, सर्व दोषांचा नाश करणारे स्तोत्र म्हटले. ते स्तोत्र, जे दीर्घायुष्य देणारे आणि काळाचे फळ त्वरेने दूर करणारे आहे, मी तेथे उच्चारले. त्या ऋषिपुत्राने म्हटले: "चार पायांवर उभे असलेल्या, पितरांचा परमेश्वर असलेल्या, तू सर्वांना नमस्कार असो. तू काळाचा जाणणारा, कर्मांचा जाणणारा, सत्य बोलणारा आणि व्रतस्थ आहेस. तू भूत, वर्तमान आणि भविष्य यांचा अधिपती आहेस; तू सर्वांना कर्म करवून घेतोस. दंडधारी, विकृत नेत्र असलेला, पास धरून असलेला, तुला नमस्कार. काळ्या वर्णाचा, जवळ जाण्यास कठीण, तेलाच्या रूपातील, तुला नमस्कार. देव आणि पितरांच्या यज्ञाचा स्वीकार करणारा, सामर्थ्यशाली, तुला नमस्कार. एक डोळा असलेला किंवा अनेक डोळे असलेला, हे काळ, हे मृत्यू, तुला नमस्कार. कधी बालकाच्या रूपात, कधी वृद्धाच्या, कधी उग्राच्या रूपात, तुला नमस्कार. हे देव, तू प्रत्यक्ष दिसतोस; तुझ्याशिवाय काहीच साध्य होत नाही. सर्व स्तोत्रांमध्ये तुझे स्तोत्र श्रेष्ठ आहे; तुझ्याशिवाय दुसरे कोणीही दिसत नाही." अशा प्रकारे त्या यमलोकातील अद्भुत आणि भीषण दृश्यांचा, तसेच यमराजाच्या दर्शनाचा आणि स्तुतीचा अनुभव घेतला गेला.