त्या दिवशी, मी एक अद्भुत दृश्य पाहिले. तेथे अनेक विद्वान आणि ऋषी उपस्थित होते, ज्यांना व्युत्पत्तीशास्त्र, तर्क, आणि सामवेदाचे गान यांचे सखोल ज्ञान होते. त्यांच्या सान्निध्यात मी पितरांनाही पाहिले. त्या ठिकाणी, धर्मराजाच्या बाजूला, मी एक काळ्या वर्णाचा, मोठ्या जबड्याचा, तेजस्वी आणि प्रतिष्ठित असा एक पुरुष पाहिला. त्याच्या डाव्या हातात एक दंड होता, आणि धर्मराज त्याला सतत उपदेशासाठी निर्देश देत होता. त्याचप्रमाणे, इतरही अनेक लोक आपल्या-आपल्या कर्तव्यात मग्न होते. धर्मराज यमाने सन्मानित केलेली एक स्त्री, दिव्य सुवासिक उटण्याने अभिषिक्त झालेली होती. ज्ञानी लोकांनी सांगितल्याप्रमाणे, या पुढे अन्य कोणतेही साधन करणे आवश्यक नाही, असे तेथे घोषित झाले होते. तेथे असुर, देव, आणि प्रचंड तेजस्वी योगीही होते. त्या स्त्रीच्या अंगापासून, क्लेशजन्य रोग उत्पन्न झाले होते, जे संपूर्ण विश्वाला त्रास देणारे, पुरुषार्थयुक्त आणि बलवान होते. या रोगांना वृद्धत्व आणि मृत्यूचा स्पर्श होत नाही; ते अत्यंत बलवान आणि तेजस्वी आहेत. त्या परिसरात गाणारे, हास्य करणारे, आणि सर्व प्राण्यांना जागृत करणारे लोक होते. त्यांच्या दिव्य अलंकारांनी ते अत्यंत तेजस्वी आणि सुंदर दिसत होते. दुसरीकडे, अनेक आसने विविध प्रकारच्या सुशोभित वस्त्रांनी मढवली होती. तिथे अनेक पुरुषही होते, तसेच अत्यंत कठोर यातना देखील होत्या. अनेक स्त्रिया, काम आणि क्रोधाच्या वशात होऊन, विविध रूपांनी प्रकट झाल्या होत्या. त्यांच्या कोलाहलाने संपूर्ण परिसर दुमदुमला होता. तेथे पिशाच्च, राक्षस, आणि मांसभक्षी भयानक प्राणीही होते. काहींचे एक हात, काहींचे दोन, काहींचे तीन, तर काहींचे अनेक हात होते. तरीही, दुसरीकडे, काही पुरुष सर्व प्रकारच्या विभूषणे आणि तेजाने अलंकृत होते. काहींनी माळा घातल्या होत्या, त्यांच्या पायांना बेड्या होत्या, आणि विविध अलंकारांनी ते सजलेले होते. काहींनी भाले, शस्त्रे, धनुष्य घेतले होते, जे जवळ जाण्यासही कठीण होते. काही लोक दही हातात घेऊन उभे होते, तर काही सुगंधी द्रव्ये घेऊन आले होते. काहीजण विविध प्रकारचे धूप घेऊन, शुभ्र वस्त्रे परिधान करून उभे होते. काहींच्या वाहनांना घोडे, हत्ती, किंवा हंस जुंपले होते; तर काहींच्या वाहनांचे रूप मोर, बगळे, किंवा चक्रवाक पक्ष्यांसारखे होते. काहीजण तेजस्वी, काही मलिन, काही फाटकी वस्त्रे घालणारे, तर काही नवीन रेशमी वस्त्रे घालणारे होते. काहींचा रंग मांजरीसारखा, काहींचा काचेसारखा, काहींचा काळा, तर काहींमध्ये कालीचे स्वरूपही दिसत होते. हे सर्व, महात्मा मृत्यूचे अग्रदूत आहेत. जो कोणी दुःखाने ग्रस्त असेल, त्याने या सर्वांना नेहमी वंदन आणि सन्मान करावा. यथाविधी, या अध्यायाचा, "संसारचक्रातील मृत्यूच्या सेवकांचे वर्णन" असा समारोप झाला. यानंतर, संसारचक्रातील यातनांचे खरे स्वरूप सांगितले गेले. तेथे, यमाने मला एका बैलाचे दर्शन दिले. त्याने माझी विधिपूर्वक पूजा केली. मग, आनंदित होऊन, त्याने मला सन्मानास्पद आसनावर बसण्यास सांगितले. त्याचा चेहरा अत्यंत भीषण आणि नेहमीच भयप्रद होता. त्याचे डोळे रक्तवर्णी होते आणि तो पुन्हापुन्हा बोलत होता. त्याच्या त्या स्वरूपामुळे, माझ्या मनात वारंवार वेगवेगळ्या भावना निर्माण होत होत्या. तेव्हा, मी त्याला प्रसन्न करणारे, सर्व दोषांचा नाश करणारे एक स्तोत्र म्हटले. हे स्तोत्र आयुष्य वाढवणारे आणि काळाच्या परिणामांचा वेगाने नाश करणारे होते, आणि तेथे मी ते उच्चारले.