एक भक्त आपल्या शुद्ध मनाने, सुवासिक द्रव्य मिसळलेल्या पाण्याचा उपयोग करून पूजेची सुरुवात करतो. तो ओंकाराचा उच्चार करतो आणि परमेश्वराचे स्मरण करतो—तो परम उत्कृष्ट, सर्वशक्तिमान, योगसामर्थ्याने युक्त, मायाशक्तीचा अधिपती आहे. “हे प्रभो, तू अग्नी आणि वायूसारखा आहेस, तू शुद्ध करणारा, प्रकाशदाता, प्राणस्वरूप आहेस, आणि स्वतःच्या इच्छेने अस्तित्वात आहेस, हे परमपुरुषा, ओंकार!” असे म्हणत, भक्त देवमूर्ती दाराजवळ आणतो आणि ती जलदपणे घरात प्रवेश करतो. यानंतर, भक्त धूप, फुले आणि दिव्यांच्या सहाय्याने “माझे स्थापन या मंत्राने करा” असे प्रार्थना करतो. प्रतिष्ठापनेसाठी तो मंत्र म्हणतो: “ओं, हे तेजस्वी, प्रकाशस्वरूप, जगाचा दीप, ज्ञान आणि आनंदाचा मूर्तिमंत स्वरूप, त्रैलोक्यनाथ, येथे ये आणि माझ्या ठिकाणी राहा, माझे रक्षण कर.” हा मंत्र म्हणताना भक्त पांढरा कपडा घेतो. पुढे, तो म्हणतो: “ओं, तू शुद्ध आहेस, आत्मास्वरूप आहेस, सनातन पुरुष आहेस, सर्व लोकांचा सार आहेस, दिव्य लोकांचा अधिपती आहेस.” भक्त मूर्तीला वस्त्रांनी अलंकृत करतो आणि पुढे पूजेच्या कृत्यांकडे वळतो. देवाची सुगंधी चंदन, धूप आणि इतर द्रव्यांनी भक्तिभावाने सजावट करतो. नंतर गोड नैवेद्य अर्पण करून शांतीमंत्राचा उच्चार करतो: “राज्यांना, सर्व लोकांना, सर्व प्रजेला शांती लाभो. हे देवाधिदेव, तुझ्या कृपेने माझ्या सर्वांना शांती लाभो.” यानंतर, भक्त योग्य पद्धतीने गुरु आणि भगवंताचे भक्त यांची पूजा करतो. विशेषतः, गुरुचे वस्त्र, अलंकार आणि भोजनाने सन्मान करावा. ज्याचा गुरु संतुष्ट होत नाही, त्याला या फळापासून दूर राहावे लागते. परंतु, ज्याचा गुरु प्रसन्न होतो, त्याच्या कुटुंबातील नऊ आणि सत्तावीस पिढ्या मुक्त होतात. अशा प्रकारे, मी तुम्हाला मूर्तीपूजेची संपूर्ण विधी सांगितली आहे; या प्रकारे पूजन केल्यास हजारो वर्षे माझ्या लोकांत मान मिळतो. अशा रीतीने ‘ताम्रमूर्ती प्रतिष्ठा’ या अध्यायाचा समारोप होतो. आता कांस्याच्या मूर्तीची प्रतिष्ठा सांगतो: सुबक आणि योग्य प्रकारे बनवलेली कांस्य मूर्ती तयार केल्यानंतर, जेष्ठ नक्षत्रावर ती माझ्या मंदिरात आणावी. योग्य प्रकारे अर्घ्य घेऊन हा मंत्र म्हणावा: “तू सर्व यज्ञांत पूजनीय आणि ध्यान करण्यास पात्र आहेस, तू रक्षक आहेस, विश्वाची कामना करणारा, महान आत्मा आहेस.” अर्घ्य अर्पण केल्यानंतर, ती मूर्ती उत्तराभिमुख ठेवावी. यानंतर, गायीच्या पंचगव्याने भरलेले चार कलश घ्यावेत. या चार कलशांमध्ये माझ्या अभिषेकासाठी मंत्रांच्या सहाय्याने पाणी भरावे आणि ते माझ्या पूजेसाठी योग्य प्रकारे मांडावेत. “नारायणास नमः” असे म्हणत, पुजारी मंत्राचा उच्चार करतो: “तू ब्रह्माच्या युगाचा प्रारंभ व अंत आहेस, सर्व कालचक्राचा आधार आहेस. तू परिवर्तनशील आणि अपरिवर्तनशील, अव्यक्त आणि व्यक्त, शक्तिशाली, शुभ, शुद्ध इच्छा, नाशवान आणि अविनाशी, स्थिरतेचे मूर्त स्वरूप आणि निराकार आहेस. परमपुरुषास नमस्कार.” नंतर, मुहूर्त ओलांडल्यावर, घोड्याच्या मुळाशी व उत्तर दिशेला, पूर्वी सांगितलेल्या विधीनुसार, माझ्या शास्त्रांचे पालन करणाऱ्यांनी पुढील कृत्ये करावीत. सर्वत्र शांतीसाठी आणि विविध सुवासिक फळांसह पाणी घेऊन, हा मंत्र म्हणावा: “ओं, तू इंद्र आहेस, यम, कुबेर, जलांचा अधिपती, सोम आणि बृहस्पती आहेस.” त्याचप्रमाणे, सर्व औषधी वनस्पती, जल, वायू, पृथ्वी आणि वायू-रथाचा सारथी—या सर्वांचा स्मरण करावा. या मंत्राने विधी पूर्ण केल्यावर, एकांतात पूर्वी पवित्र केलेल्या पाण्याने माझा अभिषेक करावा. माझ्या अंगप्रत्यंगाच्या शुद्धीसाठी हा मंत्र म्हणावा: “सर्व सरोवर, समुद्र, नद्या, तीर्थक्षेत्रे आणि पवित्र तळी—” अशा रीतीने माझा अभिषेक, माझ्या आज्ञेनुसार आणि सांगितलेल्या विधीनुसार करावा. मग, आपल्या सामर्थ्यानुसार चंदन, धूप वगैरे अर्पण करावे. वस्त्रे आणून ती माझ्यासमोर ठेवावी. यावेळी, “हे देवेंद्र, ही वस्त्रे सूक्ष्म, मृदु आणि सुखदायक आहेत, ती मी अर्पण करतो,” असा मंत्र म्हणावा. अशा प्रकारे, भक्तिभावाने आणि शुद्ध पद्धतीने ताम्र आणि कांस्य मूर्तींची प्रतिष्ठा व पूजा विधी संपन्न होते.