गोकर्णाचे प्रवास आणि त्याच्या अनुभवांची कथा अत्यंत भावपूर्ण आहे. एकदा गोकर्ण मथुरेला जाण्यास निघाला. मार्गात, समुद्राच्या पाण्याने आच्छादित जागेत तो थांबला. त्याला पुढे जावेच लागणार होते, म्हणून त्याने परवानगी मागितली. "जा, माझ्या मुला, मथुरेला जा आणि माझी सध्याची स्थिती पाहा," असे त्याला सांगितले गेले. गोकर्णाने नम्रतेने "तसेच होईल" असे उत्तर दिले आणि श्रेष्ठ पक्षी बोटीत चढला. पुढे, त्याच्या अत्यंत कठीण अवस्थेबद्दल आणि मृत्यूबद्दल ऐकून, सर्वांनी ते मनाशी घेतले. "हे पक्ष्या, आमच्या जीवितासाठी तू काहीतरी करायलाच हवे," असे सांगितले गेले. पिंजऱ्यात ठेवलेल्या पोपटाच्या संवाद आणि ज्ञानामुळे, काही मार्ग मिळाला. नंतर, रत्नांनी भरलेली एक मोठी वसाहत समुद्रासारखी आली. त्यात वीसजण होते, प्रत्येकास समुद्रातील काही जण सोबत होते. सर्वांना संतुष्ट करून, सन्मान देऊन, त्यांना निरोप देण्यात आला आणि ते घरी गेले. त्यांनी त्या व्यापाऱ्याची सेवा केली, जणू तो त्यांचा स्वतःचा पिता आहे. या प्रकारे, वराह पुराणातील एकशे एकाहत्तरवा अध्याय, गोकार्णाच्या महात्म्याच्या दिव्य ग्रंथात संपतो. पुढील प्रसंगात, श्री वराह म्हणतो: पहिल्या दिवशी जसे कर्तव्य होते, तसेच तेराव्या दिवशीही होते. त्या देवींना नृत्य आणि गीतात कौशल्य प्राप्त झाले. गोकर्ण पूर्णपणे आपले घर विसरून गेला. त्यांच्या चेहऱ्यावर फिकटपणा, निराशा, तुटलेली दागिने आणि वस्त्रे दिसली. त्यांचे शरीर विकृत झाले, जखमांनी झाकले गेले, आणि रक्त वाहत होते. "ज्याचा मुलगा नाही, त्याला ना मार्ग, ना स्वर्ग, ना काहीच मिळते," हे जाणून गोकर्णाने त्यांच्या बदललेल्या स्वरूपाबद्दल विचारले. देवी म्हणाल्या: "तो प्रभू म्हणजेच काळ आहे, ज्यामुळे चांगल्या कर्माचा लाभ मिळतो." काळच सतत प्रश्न विचारत होता आणि त्याचे उत्तर मिळवत होता. पक्का विश्वास मिळावा म्हणून, गोकर्णाने पुन्हा नम्रता केली. "तुम्ही माझ्या दुःखाच्या विकृतीचे रहस्य सांगाल का, जरी ते गुप्त ठेवायचे असेल?" असे विचारले. त्यावर, त्यांच्यातील एकाने पुढे येऊन सांगितले: "हे बाळ, मी सांगते विकृती कशी आली." "मधू नगरी अत्यंत रम्य आहे, ती पुरुषांना मुक्ती देते. तिथे तो भक्तीभावाने गेला, चार महिन्यांचे पवित्र नियम पाळले. तिथे भव्य आनंद उद्याने होती, उत्तम भिंतींनी वेढलेली. त्यात सर्व ऋतूंमध्ये फळ देणारी झाडे होती. पण त्या उद्यानातील सर्व झाडे सेवकांनी नष्ट केली. अनेकांनी रोखण्याचा प्रयत्न केला, पण दुष्ट मनाच्या लोकांनी ऐकले नाही. जणू सिंह पिंजऱ्यात अडकला, तसाच तो विचार करत होता, 'आम्हाला कोण वाचवेल?'" तिने मोठ्याने, दुःखाने, 'हाय, किती भयंकर!' असे आक्रोश केले. ऐकले जाते की गोकर्णही अनेक प्रकारे दुःखी झाला. त्याने हात जोडून, सौम्य आणि दुःखी आवाजात, हळूहळू त्यांना सांत्वन दिले. "मी तिथे उपस्थित राहिलो, तर त्या राजाला रोखेन," असे आश्वासन दिले. हे शब्द ऐकून, सर्वांनी मनाची स्थिरता मिळवली आणि विचारले, "तू कोण आहेस? सांग, आणि इथे का आला आहेस?" गोकर्ण म्हणाला: "पूर्वी मी तुम्हा सर्वांना सुंदर रूपात, आकर्षक डोळ्यांनी पाहिले होते. आता तुम्ही अस्वस्थ, विकृत झालात, त्यामुळे माझे दुःख वाढले." त्याच्या समोर, सर्वात मोठी देवी, तिच्या जातीच्या फुलांनी सजलेली, पुढे आली आणि बोलू लागली. ही कथा गोकार्णाच्या अनुभवांची आणि देवींच्या संवादांची आहे, जिथे भक्ती, दुःख, आणि सांत्वन यांचे मिश्रण आहे.