शुकाने ध्वनीचा उत्पत्ती ऐकूनही, त्याला मनात खात्रीने विचार आला, "हे काय आहे?" त्याने पाहुण्याला बोलावले, "ये इथे, हे पाहुण्या; मी तुझ्या स्वागतासाठी काही देतो." त्याने पुढे म्हणाले, "हे मधुर फळ, मध, मांस आणि पाणी आहे." "माझे आई-वडील आले की, ते तुला विशेष सन्मान देतील," असेही त्याने आश्वासन दिले. शुकाने विचार केला, "ज्या गृहस्थाचे आई-वडील नरकात राहतात, तो निश्चितच..." "जर एखादा पाहुणा, ज्याच्या आशा तुटल्या आहेत, घरातून निघून जातो..." "म्हणून, गृहस्थाने सर्व प्रयत्न करून पाहुण्याचा सन्मान करावा." अशा शुभ आणि धर्मदृष्ट शब्दांचा उच्चार त्या धर्मशिक्षित व्यापाऱ्याने केला. मग शुकाने विचारले, "तुम्ही कोण आहात, ऋषी, प्राचीन ज्ञानाचे जाणकार? तुम्ही देव आहात की गुप्त प्राणी?" "तुम्ही कोण आहात? सत्य सांग. तुम्ही उत्साही आणि पाहुण्यांचा प्रेमी आहात." असे विचारल्यावर, त्या पोपटाने आपली पूर्वीची सर्व कृत्ये सांगितली. जे पोपटाला अप्रिय होते, ते महान तपस्वी ऋषीलाही अप्रिय होते. त्या पोपटाने, व्यासपुत्र शुकाने, कठोर तप केले. तेव्हा असित, देवल, अङ्गिरस, तैत्तिरीय, रायभ्य, काण्व, मेधातिथी, कृत, वामदेव, अश्वशिरा, त्रिशीर्ष, गौतम आणि उदर हे सर्व ऋषी तेथे आले आणि शुकाला धर्मशास्त्राबद्दल विचारले. "मी श्रद्धेने समर्पित असलो तरी, बालपणात चुकलो, सर्वांसमोर चांगले वागलो तरी," असे सांगितले. "माझ्या गुरूंनी मला सतत रोखले, कारण मी अनुचित बोलत होतो." "पूर्वपक्ष आणि सिद्धांत, एकमेकांवर मात करण्याचा प्रयत्न करत..." "म्हणून, मला गुरु आणि श्रेष्ठ ऋषी यांनी रोखले." "शुकाने रागाने माझ्यावर शाप दिला, 'हा मुलगा फक्त बडबड करणारा आहे.'" "जसे हे शब्द उच्चारले, मी शुकाचा धाकटा भाऊ झालो." सर्व ऋषी त्या महान आत्मा शुकाला खरे अर्थ जाणणारा मानत. "भविष्यात, हे श्रेष्ठा, मी शुकाला वर देईन." "तो सदैव सज्जनांच्या कल्याणासाठी समर्पित असेल." "मथुरेत मृत्यू झाल्यावर, तो ब्रह्मलोकात जाईल." "सतत, थकवा न येता, तो 'मथुरा' आणि 'मथुरा' हे शब्द मोठ्याने उच्चारेल." "मी एका शबराने पकडला, आणि त्याने मला पिंजऱ्यात ठेवले." "ऋषीच्या कृपेने, ज्ञान कधीच मला सोडत नाही." "शांत रहा, हे भाग्यवान; मन दु:खात पडू देऊ नकोस." "त्या हृदयास आनंद देणाऱ्या शब्दांनी शुकाला मुक्ती मिळाली." "मी येथे व्यापारी म्हणून राहतो, हे सौम्य, आणि पुन्हा आमच्या मालासह परतण्याची इच्छा आहे." "गोकर्ण मथुराचा निवासी आहे, हे ऐकून पोपट आनंदित झाला." तो बोलत असताना, शबरी आपल्या शय्येवरून उठली. ती सेवकांनी वेढलेली, मोहक आणि सुंदर रूप असलेली होती. तिने त्या प्रिय पाहुण्याचे स्वागत केले, हे माता, अत्यंत सन्मानास पात्र आणि पवित्र. पोपटाच्या शब्दानुसार, त्याच्या पूजेची व्यवस्था झाली. तिच्या उपस्थितीत, पुन्हा पोपटाने पाहुण्याचा सन्मान केला. फळे, मांस मिसळून, आणि सुगंधित मधही दिले.