देवतांचा अधिपती, शक्र, एकदा प्रम्लोचाला बोलावतो. तो तिला म्हणतो, "हे शुभेच्छा असलेली स्त्री, पृथ्वीवर त्या ऋषीवर विजय मिळवण्यासाठी जा." शक्र तिला आदेश देतो की, "तुझ्या मोहक आणि मुक्त आकर्षणांनी त्याला मंत्रमुग्ध कर आणि त्याला तुझ्या वश करण्यात ये." तो तिला शुभेच्छा देतो, "हे हृषीकेशाजवळ, तुझे कल्याण होवो." प्रम्लोचा जवळच्या रम्य वनात प्रवेश करते, जिथे विविध वृक्ष आणि वेलींनी वन दाट झाले आहे. त्या वनात फुललेल्या आंब्याच्या घोसांची सुवास आणि मधाचा गोड गंध दरवळत आहे. गंधर्वांचे गीत आणि मलय वाऱ्याचा गारवा या रम्य वातावरणात मिसळले आहेत. त्या ऋषीच्या तपशक्तीमुळे, त्या वनातील तलाव आणि प्रवाहांमध्ये सर्व क्रूरता नष्ट झाली आहे. त्या रम्य वनात, सुंदर कंबर असलेली प्रम्लोचा प्रवेश करते आणि अतिशय गोड गीत गाऊ लागते. ती गंधर्वांचे गीत आरंभ करते, आणि देवांना प्रिय असलेले गंधर्वही तिच्या गीतात सामील होतात. प्रम्लोचा फुलांनी सजलेला धनुष्य घेते आणि त्यात बाण बसवते. त्या गोड, पंचरंगी सुरांनी सजलेल्या गीताचे स्वर ऐकून, कामदेव वारंवार आपले धनुष्य ओढतो, थकता थकता नाही. तो त्या आश्रमात फेरफटका मारतो, आणि त्याचे मन आनंदित होते. प्रम्लोचाच्या सुंदर अंगांना पाहून, ऋषीच्या मनात कामाचा बाण घुसतो. प्रम्लोचाही, हरिणीसारख्या डोळ्यांनी, देवदत्ताकडे पाहते आणि त्याच्याशी आकर्षित होते. ती आपल्या हाताने चेंडू खेळते, तिचे डोळे चंचल आणि मोहक आहेत, आणि ती अत्यंत सुंदर दिसते. तिच्या मोहक आणि खेळकर हालचालींनी ती त्या ऋषीचे मन पूर्णपणे जिंकते. ती सुंदर वस्त्र परिधान करते, आणि सोन्याच्या कमरपट्ट्याने सजलेली आहे. मोहित झालेला ऋषी तिच्या जवळ येतो आणि विचारतो, "तू माझ्यासारख्या जीवांचा शोध का घेतेस? तू तुझ्या हातांच्या फासाने हरिणांचा शिकार करतेस का?" तो म्हणतो, "सर्व प्रकारे आम्ही तुझ्या वश आहोत; तुला जे हवे ते होवो." ऋषी तिचा उजवा हात पकडतो, आणि दोघेही एकत्रितपणे रम्य सुखाचा अनुभव घेतात. अनेक दिवस ते संयोगाने एकत्र रम्य सुख भोगतात. अचानक ऋषी थकतो आणि दुःखी होऊन म्हणतो, "मला माहिती असूनही, मी माझ्या तपातून खाली आलो आहे, कारण नियतीने मला वश केले." तो मनात विचार करतो, "अशा गोष्टी मूर्खांची आहेत; विचार केल्यास फरक जाणवतो." "पुरुष, फक्त स्त्रीला पाहून, पूर्णपणे वितळतो आणि गोंधळून जातो." हे बोलून, तो मनातून निवृत्त होतो आणि त्या दिव्य अप्सरेला दूर करतो. येथे एक मोठा अडथळा निर्माण होतो, ज्यामुळे त्याचे तप नष्ट होते. तो ठरवतो, "मी कठोर तप करीन आणि हे शरीर सुकवीन." तो गंडकी नदीच्या संगमावर स्नान करतो, पितरांना आणि देवांना तृप्त करतो, आणि हळूहळू उत्तर दिशेकडे जातो, भृगूच्या सुंदर आश्रमाकडे पाहतो. आश्रम पाहून, तो तीर्थाच्या काठी विश्रांती घेतो आणि तपाच्या स्थळाचा विचार करतो. तो शिवाच्या दर्शनाची इच्छा धरून कठोर तप करतो. त्यावर, शिव स्वतः लिंगाच्या रूपात त्या स्थळी प्रकट होतात—वर आणि खाली दोन्ही ठिकाणी. शिव, आपल्या कृपाशील हृदयाने, ऋषीला म्हणतात, "हे ऋषी, मला पाहा—मी शिव आहे." "तू पूर्वी माझे सूक्ष्म रूप पाहिले आहे—" "आता, आम्हाला एकरूप पाहून, तू सिद्धी प्राप्त करशील." अशा प्रकारे, प्रम्लोचा आणि ऋषीच्या कथा त्या वनात, मोह, तप, आणि अखेरीस शिवाच्या कृपाशी एकत्रित होते.