त्या पावन स्थळी, प्रभु हर (शिव) माझ्यासह मत्स्याच्या (माशाच्या) रूपात वास करतात. तिथे मी स्वतः पर्वताच्या रूपात अनंत काळ राहते. त्या ठिकाणी असलेल्या या रूपांची अत्यंत काळजीपूर्वक पूजा करावी लागते—विशेषतः त्या शिलांचा, ज्यावर चक्राची (सुदर्शनचक्र) खूण आहे, त्यांची तर अधिकच पूजाअर्चा करावी. त्या स्थळी शिवाच्या नाभीसारख्या शिला आहेत, आणि त्याचप्रमाणे चक्राच्या नाभीसारख्या शिलाही आहेत. त्या ठिकाणी सोमाने (चंद्राने) आपल्या नावाने सुप्रसिद्ध असे परम लिंग स्थापले. त्यानंतर, शापमुक्त होऊन तेजाने उजळलेला सोम, त्याच ठिकाणी सोमेश्वर या रूपाने प्रकट झालेल्या वरदायक त्र्यंबकाचे (शिवाचे) स्तवन करतो. सोमा म्हणतो: "मी त्या पंचमुखी, निळ्या गळ्याच्या, त्रिनेत्री दिव्य प्रभूला वंदन करतो. त्या चंद्रकोर धारण केलेल्या, सर्व देवतांनी पूजिलेल्या दैवी स्वरूपाला वंदन करतो. त्या त्रिशूलधारी, उजळलेल्या हातात डमरू धारण केलेल्या, वृषभध्वज (बैलध्वज) असलेल्या प्रभूला वंदन करतो. तीन पुरांचा संहार करणाऱ्या, महाकाळ, अंधकासुराचा व इतरांचा वध करणाऱ्या प्रभूला वंदन करतो. नागाची यज्ञोपवित व रुद्रांची माळ धारण केलेल्या प्रभूला वंदन करतो. ज्यांचे डोळे अग्नी, चंद्र व सूर्य आहेत, जे मन व वाणीच्या पलीकडचे आहेत, त्या शंभूला वंदन करतो. कैलासावर निवास करणाऱ्या, हिमालयाच्या शिखरांमध्ये आश्रम केलेल्या प्रभूला वंदन करतो." यानंतर शिव म्हणतात: "कल्याणमयी देवी, तुझ्या मनात जे काही आहे ते वर माग. या लिंगाचे भक्त जे इच्छितात ते पूर्ण होवो, असा वर दे." मग देवाधिदेव म्हणतात: "हे गोरक्षक सोम, आजपासून या तुझ्या स्थळी माझे आणखी एक परम रूप नक्कीच वास करील—यात शंका नाही. मी तुला असे वर देतो जे देवांसाठीही दुर्लभ आहेत. मी आणि विष्णू, दोघांनी मिळून विचार केला आहे आणि आम्ही ठरवले आहे. त्या दोन पर्वतांपैकी, जी शिला विष्णुशिला व शिवशिला म्हणून प्रसिद्ध आहे, तिच्या बाबतीत—'माझ्यासारखा पुत्र मिळावा' अशी इच्छा बाळगणाऱ्या रेवेला वर द्यावा लागेल, हे सोमचिन्हधारी. लिंगरूपाने, गणेशासह, तूच माझे दुसरे रूप आहेस, हे शुभेच्छू देवी—जलमयी (पाण्याच्या रूपातील) म्हणून प्रसिद्ध आहेस. वर मिळाल्यावर, रेवेला माझ्या सान्निध्यात येथे येण्याचा योग आला. अत्यंत प्राचीन काळी, गंडकीनेही दहा हजार वर्षे कठोर तपश्चर्या केली. शंभर दिव्य वर्षे तिने विष्णूचे ध्यान करून तप केला. भक्तवत्सल, दयाळू विष्णू तिला प्रसन्न होऊन मधुर वचन बोलले: 'निश्चल भक्तीने, हे पुण्यवती, जे काही वर हवे ते माग.' गंडकीने, शंख, चक्र आणि गदा धारण केलेल्या त्या विष्णूला प्रत्यक्ष पाहिले. ती म्हणाली: 'अहो प्रभो, तुम्हाला पाहिले—जे योग्यांसाठीही दुर्लभ आहे. मग तुम्ही माझ्यात प्रवेश केला, म्हणून तुम्हाला पुरुष म्हणतात. जे ब्रह्म, ज्याला आरंभ नाही, अंत नाही, अनंत आहे, जे वेदांनी सांगितले आहे—तीच सर्वोच्च शक्ती, जी जगाची आद्य माता म्हणून ओळखली जाते, ती खरंतर तुझीच आहे. पुरुष हा निर्गुण, अव्यक्त, चैतन्यस्वरूप व निष्कलंक आहे. आपल्या योगशक्तीने तूच कर्तेपणाच्या स्थितीत पोहोचलास. ही सृष्टी जरी त्रिगुणांनी (सत्व, रज, तम) होत असली, तरी दुसरे काहीही नाही. जसे लाल जास्वंदीचे फूल स्वच्छ स्फटिकात दिसते, तसेच ब्रह्मा व इतर ज्ञानीही तुला तुझ्या खऱ्या स्वरूपात ओळखू शकत नाहीत.' अशा प्रकारे त्या पवित्र स्थळी शिव, विष्णू, सोम, रेव्हा आणि गंडकी यांच्या तप, भक्ती, आणि वरदानांची अद्भुत गाथा घडली.