मेघांनी जेव्हा खाऱ्या समुद्रातून पाणी उचलले, तेव्हा ते दूरवर वाहून घेऊन गेले. काही जीव जे रोगांनी त्रस्त होते, त्यांनी मोठमोठ्या औषधी वनस्पतींचा उपयोग केला. तरीही, औषध दिलं गेलं तरी, काही जीवांचे अंत होणे टळत नाही. प्रथम गर्भाची निर्मिती होते, आणि त्यानंतर त्या व्यक्तीचा जन्म होतो. पुढे, इंद्रियांचा नाश होतो; हाच माझ्या मायेशीचा प्रभाव आहे. हीच माझी माया, पानांनी आणि अशा अनेक रूपांनी युक्त आहे. येथे, मायेमुळे, मी वारंवार अमृताचा उत्सर्जन करतो. गरुडाच्या वेगाने, मी स्वतःला स्वतःच वाहून नेतो. ही माया निर्माण करून, मी स्वर्गवासी देवतांसाठी यज्ञ करतो. अंगिरसाच्या मायेला धारण करून, मी देवांना यज्ञ करण्यास प्रवृत्त करतो. वरुणाच्या मायेला स्वीकारून, मी महान समुद्राचे रक्षण करतो. कुबेराच्या मायेला धारण करून, मी त्या संपत्तीचे रक्षण करतो. शक्राच्या मायेत प्रवेश करून, मी वृत्राचा वध केला. मायेमुळे मेरू निर्माण करून, मी सूर्यालाही वाहून नेतो. समुद्रातील अग्नीच्या रूपात, मी त्या पाण्याचे पान करतो. लोक विचारतात, "ते पाणी कुठे राहते?" तर, माझ्या मायेशीच्या सामर्थ्याने, ते वनातील औषधी वनस्पतींमध्ये राहते. राजमायेला स्वीकारून, मी पृथ्वीचे रक्षण करतो. हे पृथ्वीदेवी, त्यांच्यात प्रवेश करून, मी जगात माया निर्माण करतो. तेजस्वी, मायिक रूप धारण करून, मी संपूर्ण विश्व भरून टाकतो. विलयनाच्या मायेला स्वीकारून, मी संपूर्ण विश्व व्यापतो. अंतहीन मायेमुळे, मी विश्वाचे पोषण करतो आणि विश्रांतीही घेतो. ज्याठिकाणी देवता शरण जातात, तीच माझी माया समजली जाते. हे सुंदरी, तू सतरा प्रलयांपासून धारण केली गेली आहेस. ही माझ्या मायेशीची शक्ती आहे, ज्यामुळे मी पाण्यात वास करतो. माझ्या मायेमुळे भ्रमित झाल्यामुळे, ते देखील मायेला ओळखू शकत नाहीत. मी पितरांनी बनलेली माया स्वीकारतो. एका ऋषीने मायेमुळे स्त्रीच्या गर्भात प्रवेश केला. त्याने दोन्ही हात जोडून भक्तीभावाने काही शब्द उच्चारले. पुन्हा त्याने स्त्रीत्व प्राप्त केले आणि स्त्रीच्या गर्भात ठेवला गेला. त्या श्रेष्ठ ब्राह्मणाने स्त्रीत्वात असताना जे काही पापकर्म केले, त्यानंतर गोड शब्दांनी त्याने पृथ्वीला उत्तर दिले. "हे विशाल नेत्र असणाऱ्या रोहिणी, माझी माया अद्भुत आणि अंगावर रोमांच आणणारी आहे. तिने अनेक रूपे आणि मार्ग धारण केले आहेत—श्रेष्ठ, मध्यम आणि कनिष्ठ. जसे श्रेष्ठ ब्राह्मणामुळे स्त्रियांचा आदि झाला, तसेच हे घडले. तो माझ्या उपासनेत आणि माझ्या कार्यात दृढ होता. हे सुंदर देवी, दीर्घ काळ मी त्याच्यावर प्रसन्न झालो. मग, हे देवी, मी त्याला परमोच्च दृष्टी दिली. 'कल्याणकारक, तुझ्या मनात जे आहे ते वर माग,' असे मी सांगितले.