शकांचा राजा जेव्हा वारंवार आग्रहाने विचारला गेला, तेव्हा त्याला विचारण्यात आले, “तू मानवी स्वभाव सोड आणि तुझ्या पूर्वजन्मातील वंशाची आठवण ठेव. सुंदर हास्य असणाऱ्या स्त्री, माझ्या आई-वडिलांकडे जा आणि त्यांची कृपा मिळव. त्यांचे आदेश घे आणि योग्य रीतीने त्यांचा सन्मान कर. कारण पूर्वजन्माची कथा जाणणे अगदी देवांसाठीही कठीण आहे.” त्यानंतर, सर्व अंगांनी निर्दोष असलेली ती स्त्री आपल्या सासू-सासऱ्यांच्या उपस्थितीत म्हणाली, “माझ्याकडे एक गोष्ट सांगायची आहे, कृपया लक्षपूर्वक ऐका. मला पवित्र कोकामुख येथे जाण्याची इच्छा आहे, त्यासाठी मी आपली मार्गदर्शन मागते आहे. आजवर मी तुम्हा दोघांकडे कधीच काही मागितले नाही. तुमचा मुलगा कायम डोकेदुखीने त्रस्त आहे. त्याने सर्व सुख-सुविधा सोडून दिल्या आहेत आणि तो फार दुःखी आहे. ही गूढ गोष्ट मी तुम्हाला यापूर्वी कधीच सांगितली नव्हती. पती-पत्नी दोघांनी मिळून याचा सर्व प्रकारे विचार करावा.” यानंतर, त्या पुत्राने आपल्या पत्नीचा हात धरला आणि म्हणाला, “हत्ती, घोडे, रथ, वाहनं आणि अप्सरेसारख्या स्त्रिया—संपत्ती, आश्रय आणि राज्य—हे सर्व तुझ्यातच आहे. जीवन आणि संततीसुद्धा तुझ्यातच नांदतात.” मग त्याने आपल्या वडिलांचे पाय धरून नम्रपणे सांगितले, “मला लवकरच त्या महान कोकामुख येथे जायचे आहे. तेथे गेल्यावर माझे दुःख नष्ट होईल आणि राज्य, सेना, कोष हे सर्व निःसंशय माझेच राहतील.” पुत्राचे हे बोलणे समजल्यावर शकांचा राजा, तसेच व्यापारी, नगरवासी, वैश्य आणि कुलीन स्त्रिया—सर्वांनी हे ऐकले. बराच काळ गेल्यानंतर ते कोकामुख येथे पोहोचले. तिथे त्या कुलीन स्त्रीने आपल्या पतीला संबोधून म्हणाली, “तू याआधी जे विचारले होतेस, ते आता मी तुला सांगते.” पतीने आपल्या प्रिय पत्नीकडून हे शब्द ऐकले आणि मग ती म्हणाली, “रात्र झाली आहे, आता आपण आरामात झोपू या.” सकाळ झाल्यावर, दोघांनी स्नान करून सुंदर वस्त्र परिधान केली आणि मग ती म्हणाली, “मी एका शिकाऱ्याने पकडले गेले, जसे एखाद्या माशाला काट्यावर पकडले जाते. त्या धक्क्यामुळे माझ्या डोक्यात वेदना निर्माण झाली. सौम्य स्वभावाच्या प्रिय, तू याआधी जे विचारलेस, ते मी आता तुला सांगितले आहे.” त्यानंतर ती देखील, सुंदर रूपाची आणि कमळासारखा मुख असलेली, म्हणाली, “म्हणूनच, प्रिय, मी माझे रहस्य यापूर्वी उघड केले नव्हते. आकाशात उडणारा चिल्ली पक्षी भुकेने आणि तहानेने थकला होता. त्या वेळी एक वन्य प्राण्यांचा शिकारी, ज्याने अनेक प्राणी मारले होते, त्याने आग पेटवायला सुरुवात केली आणि त्याच क्षणी तो पक्षी झपाट्याने उडून गेला. पण मी माझ्या देहाच्या ओझ्याने उडू शकले नाही. शिकाऱ्याने माझे मांस खाल्ले आणि तो आनंदित झाला. त्याच वेळी त्याने मला तिथे मांसाचा तुकडा खाताना पाहिले. मग त्याने माझ्यावर बाण सोडला, आणि मी खाली पडले. मी लाचार होऊन, प्रिय, त्या अटळ नियतीच्या जाळ्यात अडकले.