रावण नामक राक्षसाचा पराभवही तुझ्याच सामर्थ्याने झाला, असे पुन्हा सांगितले गेले. हे प्रभो, तुझे कार्य काय आहे, हे मला मुळीच ज्ञात नाही. तू सर्व सृष्टी निर्माण केलीस, त्यानंतर तू काय आज्ञा दिलीस, हे देखील मला काहीच समजले नाही. त्या वेळी ना किरण होते, ना तारे, ना ग्रह; शनि, बुध, इंद्र, कुबेर, यम—हे कोणीच तिथे नव्हते. त्या वेळी फक्त ब्रह्मा, विष्णु आणि महेश—हे तिघेच देव तिथे उपस्थित होते. त्या अवस्थेत देवी माधवी अत्यंत नम्रतेने शरण येऊन म्हणाली, "हे पितामह, मला पर्वतांसहित आणि वनोंसहित वाचवा." तेव्हा ब्रह्मदेवांनी क्षणभर ध्यानधारणा करून पृथ्वीला संबोधित केले. हे सर्व लोकांचे स्वामी, देवांमध्ये श्रेष्ठ, आदिकर्ता—तोच प्रत्यक्ष आहे. आमच्यापैकी जो काही कृती घडते, ती सर्व त्याच्याच इच्छेने होते. जो अनंतावर योगनिद्रेत विश्रांती घेतो, तोच ईश्वर. देवीने हात जोडून माधवाला विनविले, "मी अत्यंत भारावले आहे आणि ब्रह्माच्या शरण आले आहे." भगवंताने तिचा नकार दिल्यावर, तिने पुन्हा असे शब्द उच्चारले, "मी समुद्रात बुडालेली आहे; जर तू मला तारू शकत असशील, तर मी भक्तीने तुझ्या शरण येते; हे माधव, कृपा कर." "तूच इंद्र, तूच वरुण, अग्नी, आणि वायूसुद्धा आहेस. तूच मत्स्य, तूच कूर्म, तूच वराह, तूच नरसिंह आणि तूच वामन आहेस. योगाने तुला पाहिले जाते; हे महाप्रतापी, तुझ्याविषयी ऐकले जाते. पृथ्वी, वायू, आकाश, जल आणि पाचवा अग्नी—त्यांच्यासह सर्व ग्रह, तारे, काळाची विभागणी—कल, काष्ठा, मुहूर्त—हे सर्व तुझ्याच अधीन आहेत. महिना, पक्ष, दिवस-रात्र, ऋतू, वर्षे, सहा ऋतू—हे सर्व तुझ्यामुळे नियंत्रित आहेत. तू मेरू, मंदार, विंध्य, मलय आणि दार्दुर पर्वत आहेस. धनुष्यांमध्ये तू पिनाक आहेस; तूं श्रेष्ठ सांख्य आणि योग आहेस. तू संकोच आणि विस्तार, रक्षण करणारा आणि सनातन यज्ञ आहेस. वेदांमध्ये तू सामवेद आहेस, पूर्ण अंग-उपांगांसह, महान व्रतधारी आहेस. हे विष्णु, तू अमृत निर्माण करतोस, ज्यामुळे सर्व जगाचे पोषण होते. ही सर्व सृष्टी—ध्यान करण्यायोग्य आणि न करावयाची, तसेच जे काही हालते—हे सारे तूच आहेस. तू सूर्य आहेस, युगपरिवर्तक आहेस, तू महान तपस्वी आहेस. सर्पांमध्ये तू अनंत आहेस, नागांमध्ये तक्षक आहेस. घराघरातील खेळकरपणा, गृहदेवता, हे सर्व तूच आहेस. विद्युत्प्रकाशात तूच कडाका आहेस; सर्व विद्युत्प्रकाशांमध्ये तूच तेजस्वी आहेस. तू श्रद्धा आहेस, हे देवाधिदेव; तू पापांचा हरण करणारा माधव आहेस. तू गरुड आहेस, तू महात्म्यांना वाहून नेणारा आहेस, तूच अंतिम शरण आहेस. तू विजय आहेस, यश आहेस, घरातील गृहदेवता आहेस. तू भाग्य आहेस, विषचिन्ह आहेस, तूच परात्पर आत्मस्वरूप आहेस. हे लोकनाथा, मी बुडालेली आहे, मला तारण्यास तूच योग्य आहेस. जो कोणी दृढ व्रताने या केशवाच्या स्तोत्राचा पाठ करतो...