रुद्र म्हणतो: "हे द्विजश्रेष्ठ, तू उत्सुकतेने ऐकतो आहेस, म्हणून मी तुला एक अद्भुत घटना सांगतो, जी माझ्या जलमग्न अवस्थेत घडली होती. पूर्वी ब्रह्मदेवांनी मला निर्माण केले आणि सांगितले, 'सृष्टी कर.' पण मला योग्य ज्ञान नव्हते, म्हणून मी पाण्यात बुडालो. त्या जलमग्न अवस्थेत, मी एक क्षण स्थिर चित्ताने, अंगठ्याएवढ्या आकाराच्या परमेश्वराचे ध्यान करत बसलो. तेव्हा त्या पाण्यातून दहा पुरुष आणि एक असे एकूण अकरा तेजस्वी पुरुष प्रकट झाले. त्यांच्या तेजाने पाणी तापू लागले; ते अग्नीप्रलयासारखे भासले. मी त्यांना विचारले, 'तुम्ही कोण आहात? या पाण्यातून इतक्या तेजाने प्रकट होता, हे पाणी तापवताय, कुठे जाणार आहात?' पण मी विचारले असतानाही, ते श्रेष्ठ पुरुष काहीच बोलले नाहीत आणि शांतपणे तेथून निघून गेले. त्यांच्यानंतर एक महान पुरुष प्रकट झाला. तो फारच तेजस्वी होता, मेघासारखा वर्ण, कमळासारखी डोळे. मी त्याला विचारले, 'तुम्ही कोण? हे जे गेले, ते कोण होते? आणि इथे तुमचा हेतू काय आहे? सांगा.' त्या पुरुषाने उत्तर दिले, 'हे भव, जे तेजस्वी पुरुष आधी गेले, ते आदित्य आहेत. ब्रह्मदेवांच्या ध्यानामुळे ते प्रकट झाले आणि सृष्टीच्या रक्षणासाठी ते पुढे गेले. ब्रह्मदेव सृष्टी करतात आणि हे आदित्य तिचे रक्षण करतात.' मी त्याला विचारले, 'हे पुण्यात्मा, तुला हे सर्व कसे माहीत? हे सर्व कोणत्या नावाने ओळखले जाते? मला उत्सुकता आहे.' तेव्हा त्या पुरुषाने सांगितले, 'मी नारायण आहे, सनातन देव, जो पाण्यावर शयन करतो.' त्याने मला दिव्यदृष्टी दिली आणि म्हणाला, 'माझ्याकडे काळजीपूर्वक पाहा.' तेव्हा मी त्याला अंगठ्याएवढ्या आकारात, सूर्यप्रमाणे तेजस्वी पाहिले. त्याच्या नाभीतून एक कमळ उमलले होते. त्या कमळावर मी ब्रह्मदेवाला पाहिले आणि त्याच्या शेजारी स्वतःला पाहिले. त्या महान आत्म्याचे दर्शन घडल्यावर माझ्या अंतःकरणात आनंद झाला आणि मी त्याची स्तुती करावयास सुरुवात केली. मी त्या विश्वात्म्याची, तपाच्या स्मरणातून आणि भक्तीने रचलेली ही स्तुती केली: 'अनंत, शुद्धचित्त, असंख्य रूपांचा, हजारो भुजांचा, निर्मळ कर्म करणारा, हजार किरणांनी प्रकाशित, विशाल देह असणारा सृष्टीकर्ता, अशा तुला नमस्कार. हे शंभो, सर्व दुःख दूर करणारा, हजार सूर्य व वाऱ्यांपेक्षा तेजस्वी, चक्रधारी, सर्व विद्या धारण करणारा, पापरहित, देवांनी नेहमी वंदनीय, तुला नमस्कार. हे आद्य, अच्युत, शेषमस्तकधारी, सर्वत्र व्यापणारा, प्राण्यांचा स्वामी, महेश, वायूंचा स्वामी, सर्वांचा स्वामी, जगाचा स्वामी, पृथ्वीचा स्वामी, विश्वाचा स्वामी, तुला नेहमी नमस्कार. हे जलनाथ, नारायण, विश्वहितकारी, पृथ्वीचा स्वामी, सर्वत्र पहाणारा, चंद्र, सूर्य, अच्युत, वीर, सर्वव्यापी, अगम्यरूप, अमर, अविनाशी, तुला नमस्कार. तुझ्या तेजस्वी चक्राने अग्नीच्या ज्वाळांना रोखणारा, सर्वत्र मुख असणारा, देवांच्या दुःखाचा नाश करणारा, अमर, अविनाशी, मी शरण आलोय, रक्षण कर. मी तुझे अनेक मुख पाहतो, मध्यभागी आद्य ब्रह्मा, सर्वांचा आदिस्रोत, तुला नमस्कार. अनेक जन्मांच्या संसारचक्रानंतर, सत्यमार्गी, शुद्धबुद्धी साधकांना, तुझा अनुभव होतो; मग मी तुझ्या स्तुतीसाठी शब्द कसे वापरू? जो तुला प्रकृतीपलीकडे जाणणारा आहे, तोच सर्वज्ञ, तुझे गुण वेगळे करता येत नाहीत, कारण तुझे रूप विशाल आणि अती सूक्ष्म आहे. तू वाणी, मन, इंद्रियांच्या पलीकडे आहेस; तू कर्मांनी बांधलेला नाहीस, एकाच कर्मापुरता मर्यादित नाहीस; संसाराच्या बंधनात नाहीस; मग, हे देवाधिदेव, तुला कसे जाणता येईल? तुझे प्रकट व अप्रकट रूप, अद्वितीय, हे शुद्धचित्त, यज्ञाद्वारे संसारबंधन तोडणाऱ्यांना प्राप्त होते; तेव्हा तू चतुर्भुज रूपाने प्रकट होतोस. तुझे हे अद्भुत रूप देवांनाही ज्ञात नाही; म्हणून ब्रह्मा व इतर तुझ्या पुरातन रूपाची, अवतारकथांमध्ये वर्णिल्याप्रमाणे, पूजा करतात. कमळासन ब्रह्मदेवाला माझा पिता मानतात, तोही आदिपुरुषांचा स्रोत म्हणतात; पण मी देखील तुला पूर्णपणे जाणू शकत नाही; तपश्चर्या नसलेल्यांना तू कधीच कळत नाहीस. ब्रह्मा आणि श्रेष्ठ ऋषी देखील तुला जाणू शकत नाहीत; जे तुझ्या भक्तीत रमलेले नाहीत, अशा अज्ञ लोकांना ज्ञान प्राप्त होत नाही, वेदसंपन्नतेची कीर्ती असूनही. वेदज्ञांना विवेक तुझ्या कृपेने, अनेक जन्मांच्या प्रयत्नानंतर प्राप्त होतो; ज्याने तुला प्राप्त केले, त्याला मानवी जन्म, देवगंधर्वांचा मार्ग, किंवा मोक्ष, कशाचाही संबंध राहत नाही. तुझे रूप विष्णू आहे, अती सूक्ष्म; तू स्थूलही आहेस, सर्व धर्मांचे फळ; तू सहज प्राप्त होतोस, पण तुला विरोध करणारे नरकात जातात. हे प्रभो, तू या विश्वात, आकाश, आत्मा, चंद्र, अग्नी, सूर्य, पृथ्वी, वारा—या सर्व तत्त्वांमध्ये, त्यांच्या अनुरूप रूपांत, सर्वत्र व्यापलेला आहेस. माझी ही स्तुती, भक्तिपूर्वक स्वीकार; तुझ्या आज्ञेप्रमाणे, मला सृष्टी निर्माण करण्याची शक्ती व सर्वज्ञता दे. हे विष्णू, तुला नमस्कार. जरी मनुष्याला चार तोंडे, दहा लाख तोंडे, आणि शुद्ध मन असले, तरीही तो तुझे अनंत गुण पूर्णपणे वर्णन करू शकत नाही; कृपा कर. जो ध्यानस्थ, शुद्धबुद्धी, आणि तुझ्यातच मन लावतो, त्याच्या हृदयात तू सदैव वास करतोस. तुला नमस्कार; तुझ्यापासून वेगळे काहीच अस्तित्वात नाही. हे प्रभो, मी तुला सर्वत्र व्यापणारा जाणून, ही स्तुती खुलेपणाने केली आहे; संसारचक्र पार करण्याच्या उपायाने, मला पूर्ण मुक्ती दे, हे अच्युत." अशा प्रकारे रुद्राने नारायणाचे स्तवन केले, आणि त्या दिव्य अनुभूतीमुळे त्याचे मन आनंदित झाले.