एका दिवशी, ब्रह्मणाने दिव्य आणि तेजस्वी विमानांची झलक पाहिली, जी इच्छेनुसार कुठेही जाऊ शकत होती आणि अनेक रत्नांनी सजलेली होती. त्या विमानांमध्ये, त्याने सर्वांच्या मध्ये कठोर आणि लोभी व्यक्तीला उभे असताना पाहिले, आणि तेथे त्याने अनेक रूपांनी प्रकट झालेल्या परमात्म्याचे दर्शन घेतले. अद्वैतभावात पूर्णत्व प्राप्त करून, योगाच्या शक्तीने अनेक शरीरधारण करणारा तो ब्रह्मण आनंदाने भरून आपल्या आश्रमात परतला. या प्रकारे, हे श्रेष्ठ ब्रह्मण रायभ्य, प्रत्येकाने आपल्या धर्माचे पालन करत असतानाही, ज्ञानी व्यक्ती निश्चितपणे मुक्ती प्राप्त करतात, असे राजाला सांगितले. यानंतर, रायभ्य आणि वसु यांनी आपल्या शंकांचा निवारण केला, आणि बृहस्पतीच्या निवासस्थानातून निघून ते आपल्या आश्रमात परतले. त्यामुळे, हे राजाधिराज, तूही श्रीनारायणाची उपासना करावी, आणि त्याला आपल्या शरीरात अद्वैतभावाने पाहावे. कपिलाच्या या शब्दांना ऐकून, बलवान राजा अश्वशिरसाने आपल्या ज्येष्ठ पुत्र स्थूलशिरसला बोलावले, त्याला आपले राज्य दिले, आणि स्वतः वनात निघून गेला. त्या सुंदर स्थळी, नैमिषारण्यात, त्याने यज्ञस्वरूप देवाची, आपल्या गुरूची, तप आणि स्तोत्रांनी पूजा केली. पृथ्वीने विचारले, “राजाने नारायण, यज्ञस्वरूप, यांना स्तुती कशी केली? हे भाग्यवान, मला पुन्हा त्या स्तोत्राबद्दल सांग.” श्रीवराहाने उत्तर दिले: “मी यज्ञात पूजल्या जाणाऱ्या, देवांचा, भवराचा, सूर्याचा, अग्नीचा, सोमाचा, राजाचा, आणि मरुतांचा अधिपती, हरि यज्ञस्वरूप, अनेक रूपांचा—त्याला नमस्कार करतो. शाश्वत यज्ञपुरुषाला, तेजस्वी दात असणाऱ्या, चंद्र-सूर्य नेत्र असणाऱ्या, ज्याचे पोट वर्षातील दोन अयन आहे, शरीरावर कुशाचे केस, आणि शक्ती इंधन आहे—त्याला नमस्कार करतो. त्याचे शरीर पृथ्वी आणि आकाश व्यापते, सर्व दिशांमध्ये आहे; तो सर्व लोकांचा स्तुत्य अधिपती, जनार्दन—त्याला मी नेहमी नमस्कार करतो. देव-दानवांच्या विजय किंवा पराभवासाठी, प्रत्येक युगात, आद्य परमेश्वर स्वतःचे मूल स्वरूप निर्माण करतो—त्या यज्ञस्वरूपाला नमस्कार. तू मायारूपी प्रचंड शक्तीने युक्त, विजयासाठी तेजस्वी चक्र धरतोस; हा चार हातांचा, गदा, तलवार आणि शार्ङ्ग धनुष्य धारण करतो—त्या यज्ञस्वरूपाला मी नेहमी नमस्कार. कधी हजार डोके, कधी पर्वतासारखे शरीर, कधी धुळीसारखे सूक्ष्म रूप—त्या शाश्वत यज्ञपुरुषाला मी नेहमी नमस्कार. चार मुखांनी सर्व सृष्टी निर्माण करणारा, संरक्षणासाठी चक्र धारण करणारा, आणि संहारासाठी कालाग्नीप्रमाणे—त्या यज्ञस्वरूपाला मी नेहमी नमस्कार. संसाराच्या चक्राच्या गतीसाठी पूजला जाणारा, सर्वत्र व्यापलेला, योगींनी ध्यान केलेला, अगम्य—त्या यज्ञस्वरूपाला मी नेहमी नमस्कार. मी मनोभावे तुला अर्पण केले; तुझ्या खऱ्या स्वरूपाचे स्पष्ट दर्शन झाल्यावर, माझे मन स्थिर राहते, अन्य काही अस्तित्वात नाही असे जाणते—तू माझी शुद्ध भक्ती राख. या प्रकारे स्तुती केल्यावर, अग्नीच्या ज्वाळेसारखा तेजसमय प्रकाश त्याच्या समोर प्रकट झाला; त्यात राजा पूर्ण मनोभावे प्रवेश करून, यज्ञस्वरूपात विलीन झाला. पृथ्वीने विचारले, “वसु आणि श्रेष्ठ रायभ्याने शंका दूर केल्यानंतर, त्यांनी आंगिरसाचे शब्द ऐकून काय केले?” श्रीवराहाने उत्तर दिले: “तो वसु, सर्व धर्मांचा ज्ञाता, आपल्या राज्यावर राज्य करत, अनेक मोठ्या यज्ञात विपुल दान दिले. राजाने, हरि नारायणाला अद्वैतभावाने मानून, विधिपूर्वक पूजा केली. दीर्घ काळानंतर, राज्याच्या सुखांचा आस्वाद घेतल्यावर, त्याचे मन द्वैताचा अंत गाठले. त्यानंतर, आपल्या शंभर भावांमध्ये श्रेष्ठ पुत्र विवस्वत याला राज्य दिले, आणि स्वतः तपस्वींच्या वनात गेला. तेथे पुष्कर नावाचे पवित्र स्थान आहे, सर्व तीर्थांमध्ये श्रेष्ठ, जिथे केशव, पुंडरीकाक्ष, भक्तांनी पूजला जातो. कश्मिराचा राजा, वसु, तेथे गेला, आणि अत्यंत कठोर तपाने आपल्या शरीराचा क्षय केला. शहाण्या राजाने, पुंडरीकाक्षाच्या श्रेष्ठ स्तोत्राचा जप करत, निष्पाप नारायणाला प्रसन्न करण्याचा प्रयत्न केला; स्तोत्राच्या शेवटी, तो श्रेष्ठ राजा त्याच्याशी एकरूप झाला. पृथ्वीने विचारले, “पुंडरीकाक्षाच्या श्रेष्ठ स्तोत्राची आठवण कशी ठेवली जाते? ते कसे आहे? हे सत्य मला सांग.” श्रीवराहाने सांगितले: “तुला नमस्कार, पुंडरीकाक्ष; तुला नमस्कार, मधुसूदन; तुला नमस्कार, सर्व लोकांचा अधिपती; तुला नमस्कार, प्रचंड चक्रधारी. पुंडरीकाक्ष, विश्वरूप, बलवान, वरदायक, सर्वत्र तेजस्वी, ज्ञान आणि अज्ञानाचा अधिपती—त्याला नमस्कार. मधुसूदन, आद्य देव, महान अधिपती, वेदांचा आणि त्यांच्या अंगा-अंगांचा स्वामी, गहन, सर्व देवांचा अधिपती—त्याला नमस्कार. कमलनेत्र, विश्वरूप, महान रूप, ज्ञानस्वरूप, त्रिरूप, सर्व देवांचा रक्षक—त्याला नमस्कार. परमेश्वर, हजार डोके, हजार नेत्र, बलवान, सर्वत्र व्यापलेला—त्याला नमस्कार. विष्णू, शाश्वत, विजयी देव, आश्रय आणि रक्षक, काळ्या मेघासारखा, चक्रधारी—त्याला नमस्कार. हरी, शुद्ध, सर्वत्र व्यापलेला, शाश्वत, आकाशस्वरूप, प्राचीन, अस्तित्व आणि अनस्तित्वरहित—त्याला नमस्कार. अच्युत, मी तुझ्याशिवाय काही पाहत नाही; हे सर्व, चल-अचल, तुझ्याने व्यापलेले आहे असे मी पाहतो. असे म्हणत असताना, त्याच्या शरीरातून एक मूर्तिमंत व्यक्ती प्रकट झाली—काळ्या मेघासारखी, भयंकर आणि भयावह. लाल डोळे, ठेंगण्या शरीराचा, जळलेल्या खांबासारखा तेज, हात जोडून उभा राहिला आणि म्हणाला, “राजा, मी काय करू?” राजाने विचारले, “तू कोण आहेस? तुझे येथे येण्याचे कारण काय? तू का आला आहेस? हे शिकारी, मला सांग, मला जाणून घ्यायचे आहे.” शिकारी म्हणाला, “राजा, पूर्वीच्या काळात, कलियुगात, तू दक्षिण भागातील राजा होतास, पूर्ण धर्माने जन्मलेला, तेजस्वी आणि बुद्धिमान, जनस्थानात वसणारा.