एक काळ होता, जेव्हा पृथ्वी संकटात होती. तिची अवस्था अत्यंत गंभीर होती, कारण ती सागराच्या गर्तेत बुडत होती. त्या वेळी, भगवान विष्णूने वराहाच्या रूपात अवतरित होऊन पृथ्वीला आपल्या एका दाताने उचलले. वराह, जो पृथ्वीच्या काठावर खेळत होता, त्याच्या पायांच्या ठोक्यामुळे मेरू पर्वत गूंजत होता. तो विशाल, असीम रूपाचा होता, आणि त्याने कंस, मुरा, नरक आणि दशमुख दानवाचा नाश केला होता. त्या वराहाची कृपा सर्व भक्तांच्या शत्रूंना नष्ट करावी, अशी प्रार्थना पृथ्वीने केली. पृथ्वीने भगवान विष्णूला हृदयातून विचारले, "हे केशव, तू प्रत्येक युगात मला वाचवतोस, पण तू कोण आहेस, तुझा खरा स्वरूप काय आहे हे मला माहीत नाही." ती म्हणाली, "जेव्हा वेद हरवले होते, तेव्हा तू माशाच्या रूपात जलात प्रवेश करून त्यांना पुनः प्राप्त केलेस. देवता आणि दानवांनी समुद्राचे मंथन केले, तेव्हा तू कासवाच्या रूपात पर्वत मांडराला आधार दिलास. आणि आता, वराहाच्या रूपात, तू मला उचललेस, जेव्हा मी समुद्रात बुडत होते." पृथ्वीने पुढे सांगितले, "हे भगवान, हिरण्यकशिपुच्या गर्वामुळे तू पृथ्वीवर अत्याचार केला आणि त्याला नष्ट केलेस. बालीला तू वामनाच्या रूपात बांधलेस. तू रामाच्या रूपात पृथ्वीला क्षत्रियांपासून मुक्त केलेस. रावणाच्या नाशात तुझ्या क्षत्रिय शक्तीने विजय मिळवला, पण मी तुझ्या कार्यांचा पूर्णपणे विचार करू शकत नाही." पृथ्वीने भगवान विष्णूला विचारले, "तू मला उचलल्यानंतर जगाची निर्मिती कशी करतोस? ती कोण ठेवते आणि कशी सुरक्षित ठेवते? तू पुनःपुन्हा कशा प्रकारे जन्म घेतोस? सृष्टी कशी सुरू होते आणि संपते?" भगवान वराह हसले आणि पृथ्वीच्या या प्रश्नांना उत्तर देण्यासाठी तयार झाले. त्यांनी सांगितले, "हे सुंदर हिप्स असलेल्या पृथ्वी, मी तुला पुराणाची कथा सांगतो. पुराणाचे पाच मुख्य गुणधर्म आहेत: सृष्टी, संहार, वंशावळी, मनुंचे काल आणि राजवंशांची कहाणी. मी प्रथम प्राथमिक सृष्टीची कथा सांगतो, जिच्यामुळे देवता आणि राजांच्या कार्यांची माहिती मिळते." भगवान वराहाने सांगितले की, "प्रथम मी आकाश होतो; त्यानंतर, माझ्यातून सूक्ष्म तत्त्व उदयास आले, जे एकरूप होते. त्या तत्त्वाचे तीन भागात विभाजन झाले - सत्, रजस्, आणि तमस्. त्यातून ज्ञान, बुद्धी आणि इतर सृष्टीतील घटक निर्माण झाले. मी या सर्व घटकांना एकत्र करून जीवित रूप तयार केले." "पृथ्वीवर, जलात फोम, नंतर एक गोळा, आणि मग एक अंडा निर्माण झाले. जेव्हा ते तयार झाले, तेव्हा मी त्यात उपस्थित होतो. माझे नाव नारायण झाले, कारण मी जलात वास करतो. प्रत्येक युगात, मी तिथे पुन्हा जातो आणि माझ्या नाभीतून एक नवीन जीवन उदयास येते." "हे देवी, माझ्या नाभीच्या कमळातून, जेव्हा मी असा होतो, तेव्हा चार मुख असलेला ब्रह्मा उदय झाला. मी त्याला सांगितले, 'निर्माण करा, ओ ज्ञानी!'" या प्रकारे भगवान विष्णूने पृथ्वीला तिच्या सर्व प्रश्नांची उत्तरे दिली आणि तिच्या भक्तीने प्रभावित होऊन, वराहाच्या रूपात तिने दिलेल्या आशीर्वादाची महती अनुभवली. पृथ्वी शांत झाली, तिच्या मनात भगवान विष्णूच्या प्रेमाने भरले.