വരാഹപുരാണമ്

ദേവ്യാഃ ശിഖരവാസിന്യാ ജ്ഞേയം പൂര്വോത്തരേണ വൈ

ശിഖരത്തിൽ വസിക്കുന്ന ദേവിയെ, ആ സ്ഥലം പൂർവ്വോത്തര ദിശയിലാണെന്ന് അറിയണം.

തീര്ഥം ബ്രഹ്മോദയം നാമ പുണ്യം പാപപ്രണാശനമ്

അവിടെ ബ്രഹ്മോദയമെന്ന പേരിൽ പുണ്യവും പാപം നശിപ്പിക്കുന്നതുമായ തീർത്ഥം ഉണ്ട്.

മൃത്യുലോകം ന പശ്യേത്സ കൃച്ഛ്രേഷു ച ന സീദതി

അവൻ മരണലോകം കാണുകയില്ല; കഷ്ടതകളിലും വീഴുകയില്ല.

തത്ര സ്നാത്വാ ഭവേത്തോയേ രൂപവാനുത്തമദ്യുതിഃ

അവിടെ വെള്ളത്തിൽ കുളിച്ചാൽ, ഒരാൾ മനോഹരനും പ്രകാശമുള്ളവനും ആയി മാറുന്നു.

തത്ര സന്ധ്യാമുപാസ്യാഥ ദ്വിജോ മുച്യേത കില്വിഷാത്

അവിടെ സന്ധ്യാപൂജ നടത്തി, ഒരു ദ്വിജൻ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു.

അഹോരാത്രം വസേദ്യസ്തു രുദ്രജാപോ ദ്വിജഃ ശുചിഃ 215.

ഒരു ശുദ്ധമായ ദ്വിജൻ അവിടെ ഒരു പകലും ഒരു രാത്രിയും താമസിച്ച് രുദ്രജപം ചെയ്താൽ,

താരിതം ച കുലം തേന സര്വം ഭവതി സാധുനാ

അവന്റെ മുഴുവൻ കുടുംബവും അവനാൽ രക്ഷപെട്ട് സദ്ഗുണികൾ ആകുന്നു.

യത്ര യത്ര ച വാഗ്മത്യാം സ്നാതി വൈ മാനവോത്തമഃ

മനുഷ്യൻമാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ വാഗ്മതീ നദിയിൽ എവിടെയായാലും കുളിച്ചാൽ,

തിര്യഗ്യോനിം ന ഗച്ഛേത്തു സമൃദ്ധേ ജായതേ കുലേ

അവൻ താഴ്ന്ന ജന്മം പ്രാപിക്കില്ല; സമൃദ്ധിയുള്ള കുടുംബത്തിൽ ജനിക്കും.

ധീമാന്ഗച്ഛേത്തു വിധിനാ കാമക്രോധവിവര്ജിതഃ

ബുദ്ധിമാനായവൻ, ആഗ്രഹവും കോപവും വിട്ട്, വിധിപ്രകാരം അവിടെ പോകണം.

സ്നാനസ്യ തദ്ദശഗുണം ഭവേദത്ര ന സംശയഃ

അവിടെ കുളിയ്ക്കുന്നതിന് പത്ത് മടങ്ങ് കൂടുതൽ ഫലമുണ്ട്; ഇതിൽ സംശയം ഇല്ല.

തദക്ഷയം ഭവേദ്ദാതുര്ദാനപുണ്യഫലം മഹത്

അവിടെ ദാനം ചെയ്താൽ അതിന്റെ ഫലം ക്ഷയിക്കാത്തതും മഹത്തായ പുണ്യവും ലഭിക്കും.

വരിഷ്ഠം ക്ഷേത്രമേതസ്മാന്നാന്യദേവ ഹി വിദ്യതേ

ഇതിനെക്കാൾ ഉത്തമമായ പുണ്യസ്ഥലം മറ്റൊന്നുമില്ല; മറ്റൊന്നും അറിയപ്പെടുന്നില്ല.

യത്ര യത്ര മയാ ദേവാശ്ചരതാ മൃഗരൂപിണാ

ഞാൻ മൃഗരൂപത്തിൽ ദേവന്മാരോടൊപ്പം എവിടെയൊക്കെയോ സഞ്ചരിച്ചു,

തത്ര തത്രാഭവത്സര്വം പുണ്യക്ഷേത്രം ച സര്വശഃ 215.

അവിടെയൊക്കെയും എല്ലാം പുണ്യസ്ഥലങ്ങളായി, പൂർണ്ണമായും വിശുദ്ധമായിത്തീർന്നു.

ഗോകര്ണേശ്വര ഇത്യേതത്പൃഥിവ്യാം ഖ്യാതിമേഷ്യതി

ഇത് ഭൂമിയിൽ ഗോകര്ണേശ്വരമെന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധിയാകും.

അദൃശ്യ ഏവ വിബുധൈഃ പ്രയയാവുത്തരാം ദിശമ്

ദേവന്മാർക്ക് കാണപ്പെടാതെ, അവൻ വടക്കേ ദിക്കിലേക്ക് പോയി.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ ഭഗവച്ഛാസ്ത്രേ ഭഗവദ്ഗോകര്ണേശ്വരമാഹാത്മ്യേ ജലേശ്വരമാഹാത്മ്യവര്ണനം നാമ പംചദശാധികദ്വിശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിലെ ഭഗവത്‌ശാസ്ത്രത്തിൽ ഭഗവത്‌ഗോകര്ണേശ്വരമാഹാത്മ്യത്തിൽ ജലേശ്വരമാഹാത്മ്യവിവരണം എന്ന ഇരുനൂറ്റി പതിനഞ്ചാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

; അഥ ഗോകര്ണശൃംഗേശ്വരാദിമാഹാത്മ്യമ് തസ്മാത്സ്ഥാനാദപക്രാന്തേ ത്ര്യമ്ബകേ മൃഗരൂപിണി

ഇപ്പോൾ ഗോകര്ണം, ശ്രുങ്ഗേശ്വരം തുടങ്ങിയവയുടെ മഹത്വം തുടങ്ങുന്നു. അതായത്, ത്ര്യമ്പകത്തിൽ നിന്ന് മൃഗരൂപത്തിൽ ദൈവം അവിടം വിട്ടുപോയപ്പോൾ,

ത്രിധാവിഭക്തം തച്ഛൃങ്ഗം പൃഥക്പൃഥഗവസ്ഥിതമ്

ആ കൊമ്പ് മൂന്നു ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ച്, ഓരോന്നും വേറേ വേറെയായി നിലകൊണ്ടു.

സ്ഥാപിതം ദേവി നീത്വാ വൈ ശൃംഗാഗ്രം വജ്രപാണിനാ

ദേവി, വജ്രപാണി ആ കൊമ്പിന്റെ അഗ്രം എടുത്ത് സ്ഥാപിച്ചു.

ദേവൈര്ദേവര്ഷിഭിശ്ചൈവ സിദ്ധൈര്ബ്രഹ്മര്ഷിഭിസ്തഥാ

ദേവന്മാരും ദൈവമുനിമാരും സിദ്ധന്മാരും ബ്രഹ്മമുനിമാരും കൂടെ,

വിഷ്ണുനാ ദേവതീര്ഥേന തന്മൂലം സ്ഥാപിതം തതഃ

വിഷ്ണു ദേവതകളുടെ തിരുത്തുനീർകൊണ്ട് ആ വേരും അവിടെ സ്ഥാപിച്ചു.

thumb|Gokarna Atmalinga തത്ര തത്രൈവ ഭഗവാംസ്തസ്മിന്ശൃംഗേ ത്രിധാ സ്ഥിതേ

അവിടെ, ആ മലശിഖരത്തിൽ, ഭഗവാൻ മൂന്നു രൂപത്തിൽ നിലകൊണ്ടു.

ശതം തേന തു ഭാഗാനാമാത്മനോ നിഹിതം മൃഗേ

അവൻ തനിക്കു തന്നെ നൂറ് ഭാഗങ്ങൾ മൃഗത്തിൽ വെച്ചു.

മാര്ഗേണ തച്ഛരീരേണ നിര്യയൌ ഭഗവാന്വിഭുഃ

ആ വഴി, ആ ശരീരത്തിലൂടെ, സർവ്വവ്യാപിയായ ഭഗവാൻ പുറപ്പെട്ടു.

ശതസംഖ്യാ സ്മൃതാ വ്യുഷ്ടിസ്തസ്മിഞ്ഛൈലേശ്വരേ വിഭോഃ

അവിടെ ആ മലയുടെ ഇശ്വരനിൽ നൂറ് വിഭജനങ്ങൾ ഉണ്ടായതായി ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

തതഃ സുരാസുരഗുരുര്ദേവം ഭൂതമഹേശ്വരമ് 216.

അപ്പോൾ ദേവാസുരഗുരു ഭവാനെ, ഭൂതങ്ങളുടെ മഹേശ്വരനെ, ആരാധിച്ചു.

ദേവദാനവഗന്ധര്വാഃ സിദ്ധയക്ഷമഹോരഗാഃ

ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, മഹാസർപ്പങ്ങൾ,