വരാഹപുരാണമ്

ഭഗാക്ഷിസംസ്ഫോടനദക്ഷകര്മാ ഗൃഹാണ ഭാഗം മഖതഃ പ്രധാനമ് । പ്രസീദ ദേവേശ്വര നീലകണ്ഠ പ്രപാഹി നഃ സര്വഗുണോപപന്ന ।। ൨൧.

ഭഗന്റെ കണ്ണുപോലെ പ്രകാശമുള്ള കണ്ണുകളുള്ളവനേ, ദക്ഷന്റെ യാഗം നിർവഹിച്ചു പ്രധാനഭാഗം സ്വീകരിക്കണമേ, ദേവന്മാരുടെ നാഥനേ, നീലകണ്ഠനേ, എല്ലാ ഗുണങ്ങളാലും സമ്പന്നനായവനേ, ദയചെയ്യണം, ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ.

സിതാങ്ഗരാഗാപ്രതിപന്നമൂര്ത്തേ കപാലധാരിംസ്ത്രിപുരഘ്ന ദേവ । പ്രപാഹി നഃ സര്വഭയേഷു ചൈവ ഉമാപതേ പുഷ്കരനാലജന്മ ।। ൨൧.

വെളുത്ത ചന്ദനപ്പൊടി പുരട്ടിയ രൂപമുള്ളവനേ, കപാലം കൈവശം വഹിക്കുന്നവനേ, ത്രിപുരങ്ങളെ നശിപ്പിച്ച ദേവനേ, ഉമാദേവിയുടെ ഭർത്താവേ, താമരയുടെ തണ്ടിൽ ജനിച്ചവനേ, എല്ലാ ഭയങ്ങളിൽ നിന്നും ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ.

പശ്യാമ തേ ദേഹഗതാന് സുരേശ സര്ഗാദയോ വേദവരാനനന്ത । സാങ്ഗാന് സവിദ്യാന് സപദക്രമാംശ്ച സര്വാന് നിലീനാംസ്ത്വയി ദേവദേവ ।। ൨൧.

ദേവന്മാരുടെ നാഥനേ, നിന്റെ ശരീരത്തിനകത്ത് സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭവും, വേദങ്ങളും അവയുടെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളോടും കൂടി, ജ്ഞാനവും മന്ത്രങ്ങളും എല്ലാം നിനക്കുള്ളിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നതായാണ് ഞങ്ങൾ കാണുന്നത്, ദേവദേവനേ.

ഭവ ശര്വ മഹാദേവ പിനാകിന് രുദ്ര തേ ഹര । നതാഃ സ്മ സര്വേ വിശ്വേശ ത്രാഹി നഃ പരമേശ്വര ।। ൨൧.

ഭവനേ, ശർവനേ, മഹാദേവനേ, വില്ല് കൈവശമുള്ളവനേ, രുദ്രനേ, ഹരനേ, സർവ്വലോകങ്ങളുടെ നാഥനേ, ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും നിനക്കു നമസ്കരിക്കുന്നു. പരമേശ്വരനേ, ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണമേ.

ഇത്ഥം സ്തുതസ്തദാ ദേവൈര്ദേവദേവോ മഹേശ്വരഃ । തുതോഷ സര്വദേവാനാം വാക്യം ചേദമുവാച ഹ ।। ൨൧.

ഇങ്ങനെ ദേവന്മാർ മഹേശ്വരനെ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, ദേവദേവനായ മഹേശ്വരൻ സന്തോഷിച്ചു, എല്ലാ ദേവന്മാരോടും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

രുദ്ര ഉവാച । ഭഗസ്യ നേത്രം ഭവതു പൂഷ്ണോ ദന്താസ്തഥാ മഖഃ । ദക്ഷസ്യാച്ഛിദ്രതാം യാതു യജ്ഞശ്ചാപ്യദിതേഃ സുതാഃ । പശുഭാവം തഥാ ചാപി അപനേഷ്യാമി വോ സുരാഃ ।। ൨൧.

രുദ്രൻ പറഞ്ഞു: ഭഗന്റെ കണ്ണ് പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടട്ടെ, പൂഷന്റെ പല്ലുകളും തിരിച്ചുകിട്ടട്ടെ, ദക്ഷന്റെ യാഗം വീണ്ടും പൂര്‍ണ്ണമാകട്ടെ, അദിതിയുടെ പുത്രന്മാർക്ക് അവരുടെ സ്ഥാനം വീണ്ടെടുക്കാം. ദേവന്മാരേ, നിങ്ങളുടെ മൃഗസ്വഭാവം ഞാൻ അകറ്റും.

മദ്ദര്ശനേന യോ ജാതഃ പശുഭാവോ ദിവൌകസാമ് । സ മയാഽപഹൃതഃ സദ്യഃ പതിത്വം വോ ഭവിഷ്യതി ।। ൨൧.

എന്നെ കണ്ടതുകൊണ്ട് ദേവന്മാരിൽ ഉരുത്തിരിഞ്ഞ മൃഗസ്വഭാവം ഞാൻ ഉടൻ തന്നെ അകറ്റിയിരിക്കുന്നു; അതിൽ നിന്ന് നിങ്ങൾ മോചിതരാവും.

അഹം ച സര്വവിദ്യാനാം പതിരാദ്യഃ സനാതനഃ । അഹം വൈ പതിഭാവേന പശുമധ്യേ വ്യവസ്ഥിതഃ ।। ൨൧.

എല്ലാ ജ്ഞാനങ്ങളുടെയും പ്രാചീനമായ ശാശ്വതനായ ഉടമ ഞാൻ തന്നെയാണ്; മൃഗങ്ങളിൽ പതി എന്ന നിലയിൽ ഞാൻ നിലകൊള്ളുന്നു.

അതഃ പശുപതിര്നാമ മമ ലോകേ ഭവിഷ്യതി । യേ മാം യജന്തി തേഷാം സ്യാദ് ദീക്ഷാ പാശുപതീ ഭവേത് ।। ൨൧.

അതിനാൽ ലോകത്തിൽ എന്റെ പേര് മൃഗങ്ങളുടെ നാഥൻ എന്നായിരിക്കും; എന്നെ ആരാധിക്കുന്നവർക്ക് പാശുപതദീക്ഷ ലഭിക്കും.

ഏവമുക്തേഽഥ രുദ്രേണ ബ്രഹ്മാ ലോകപിതാമഹഃ । ഉവാച രുദ്രം സസ്നേഹം സ്മിതപൂര്വമിദം വചഃ ।। ൨൧.

ഇങ്ങനെ രുദ്രൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ ലോകപിതാവായ ബ്രഹ്മാവു സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിയോടെ രുദ്രനോടു പറഞ്ഞു.

ധ്രുവം പാശുപതിര്ദേവ ത്വം ലോകേ ഖ്യാതിമേസ്യതി । അയം ച ദേവസ്ത്വന്നാമ്നാ ലോകേ ഖ്യാതിം ഗമിഷ്യതി । ആരാധ്യശ്ച സമസ്താനാം ദേവാദീനാം ഗമിഷ്യസി ।। ൨൧.

ദൈവമേ, മൃഗങ്ങളുടെ നാഥൻ എന്ന പേര് ലോകത്ത് പ്രശസ്തമാകും; ഈ ദേവനും നിന്റെ പേരിൽ അറിയപ്പെടും; നീ എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ആരാധ്യനാകും.

ഏവമുക്ത്വാ തദാ ബ്രഹ്മാ ദക്ഷം പ്രോവാച ബുദ്ധിമാന് । ഗൌരീം പ്രയച്ഛ രുദ്രായ പൂര്വമേവോപപാദിതാമ് ।। ൨൧.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, ബുദ്ധിമാനായ ബ്രഹ്മാവ് ദക്ഷനോടു പറഞ്ഞു: മുമ്പ് ഒരുക്കിയ ഗൗരിയെ രുദ്രനു നൽകുക.

ഏവമുക്ത്വാ തദാ ദക്ഷസ്താം കന്യാം ബ്രഹ്മസന്നിധൌ । ദദൌ രുദ്രായ മഹതേ ഗൌരീം പരമശോഭനാമ് ।। ൨൧.

അപ്പോൾ ദക്ഷൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ സാന്നിധിയിൽ അത്യന്തം മനോഹരിയായ ആ കന്യകയായ ഗൗരിയെ മഹത്തായ രുദ്രനു നൽകി.

സ താം ജഗ്രാഹ വിധിവദ് രുദ്രഃ പരമശോഭനാമ് । ദക്ഷസ്യ ച പ്രിയം കുര്വന് ബഹുമാനപുരഃസരമ് ।। ൨൧.

രുദ്രൻ, ദക്ഷന്റെ ഇഷ്ടം മാനിച്ച്, യുക്തമായ രീതിയിൽ അത്യന്തം മാന്യമായി ആ മനോഹരിയായവളെ സ്വീകരിച്ചു.

ഗൃഹീതായാം തു കന്യായാം ദാക്ഷായണ്യാം പിതാമഹഃ । ദദൌ രുദ്രസ്യ നിലയം കൈലാസം സുരസന്നിധൌ ।। ൨൧.

ദക്ഷന്റെ മകൾയായ ഗൗരി രുദ്രൻ സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ, ലോകപിതാവായ ബ്രഹ്മാവ് ദേവന്മാരുടെ സാന്നിധിയിൽ രുദ്രനു താമസസ്ഥലമായി കൈലാസം നൽകി.

രുദ്രോഽപി പ്രയയൌ ഭൂതൈഃ സമം കൈലാസപര്വതമ് । ദേവാശ്ചാപി യഥാസ്ഥാനം സ്വം സ്വം ജഗ്മുര്മുദാന്വിതാഃ । ബ്രഹ്മാഽപി ദക്ഷസഹിതഃ പ്രാജാപത്യം പുരം യയൌ ।। ൨൧.

രുദ്രൻ തന്റെ അനുചരന്മാരോടൊപ്പം കൈലാസപർവതത്തിലേക്കു പോയി; ദേവന്മാർ സന്തോഷത്തോടെ താന്താം സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി; ബ്രഹ്മാവും ദക്ഷനോടൊപ്പം പ്രജാപതികളുടെ നഗരത്തിലേക്കു പോയി.

മഹാതപാ ഉവാച । തസ്മിന് നിവസതസ്തസ്യ രുദ്രസ്യ പരമേഷ്ഠിനഃ । ചുകോപ ഗൌരീ ദേവസ്യ പിതുര്വൈരമനുസ്മരന് ।। ൨൨.

മഹാതപാസ് പറഞ്ഞു: പരമേശ്വരനായ രുദ്രൻ അവിടെ വസിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ഗൗരി തന്റെ പിതാവിന്റെ ദ്വേഷം ഓർത്ത് ദേവനോടു കോപിച്ചു.

ചിന്തയാമാസ ദക്ഷസ്യ അനേനാപകൃതം പുരാ । യജ്ഞോ വിധ്വംസിതോ യസ്മാത് തസ്മാച്ചാന്യാം തനൂമഹമ് ।। ൨൨.

അവൾ ചിന്തിച്ചു: ദക്ഷൻ എനിക്ക് മുമ്പ് ചെയ്ത അപമാനം ഓർക്കുമ്പോൾ, അവൻ യാഗം നശിപ്പിച്ചു. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഇനി വേറൊരു ശരീരം എടുക്കും.

ആരാധ്യ തപസാ തസ്യ ഗൃഹേ ഭൂത്വാ വ്രജാമ്യഹമ് । കഥം ഗച്ഛാമി പിതരം ദക്ഷം ക്ഷപിതബാന്ധവമ് ।। ൨൨.

തപസ്സ് ചെയ്ത് അവന്റെ വീട്ടിൽ ജനിക്കാമെന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. പക്ഷേ, കുടുംബം നശിച്ച ദക്ഷനെ എങ്ങനെ ഞാൻ കാണാൻ പോകും?

ഭവപത്നീ ച ദുഹിതാ ഏവം സംചിന്ത്യ സുന്ദരീ । ജഗാമ തപസേ ശൈലം ഹിമവന്തം മഹാഗിരിമ് ।। ൨൨.

ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച ഭവന്റെ മനോഹരിയായ മകളായ അവൾ തപസ്സ് ചെയ്യാൻ മഹത്തായ ഹിമവാൻ പർവ്വതത്തിലേക്ക് പോയി.

തത്ര കാലേന മഹതാ ക്ഷപയന്തീ കലേവരമ് । സ്വശരീരാഗ്നിനാ ദഗ്ധാ തതഃ ശൈലസുതാഽഭവത് ।। ൨൨.

അവിടെ ദീർഘകാലം കടുത്ത തപസ്സ് ചെയ്തു, ശരീരം ക്ഷയിച്ചു. സ്വശരീരത്തിലെ അഗ്നിയിൽ ദഹിച്ച അവൾ പിന്നീട് പർവ്വതപുത്രിയായി ജനിച്ചു.

ഉമാ നാമേതി മഹതീ കൃഷ്ണാ ചേത്യഭിധാനതഃ । ലബ്ധ്വാ തു ശോഭനാം മൂര്തിം ഹിമവന്തഗൃഹേ ശുഭാ ।। ൨൨.

അവൾ ഉമാ, കൃഷ്ണാ എന്നിങ്ങനെ മഹത്തായ പേരുകളിൽ പ്രശസ്തയായി. ഹിമവാന്റെ വീട്ടിൽ മനോഹരമായ രൂപം പ്രാപിച്ച്, ശുഭമായി വസിച്ചു.

പുനസ്തപശ്ചകാരോഗ്രം ദേവം സ്മൃത്വാ ത്രിലോചനമ് । അസാവേവ പതിര്മഹ്യമിത്യുക്ത്വാ തപസി സ്ഥിതാ ।। ൨൨.

പിന്നെയും അവൾ തപസ്സ് നടത്തി, മൂന്നുകണ്ണുള്ള ദേവനെ ഓർത്തു, 'അവൻ മാത്രമാണ് എന്റെ ഭർത്താവ്' എന്ന് ഉറപ്പിച്ച് തപസ്സിൽ ഉറച്ചുനിന്നു.

കുര്വന്ത്യാ തത് തപശ്ചോഗ്രം ഹിമവന്തേ മഹാഗിരൌ । കാലേന മഹതാ ദേവസ്തപസാരാധിതസ്തയാ ।। ൨൨.

ഹിമവാൻ പർവ്വതത്തിൽ അവൾ ആ കടുത്ത തപസ്സ് നടത്തുമ്പോൾ, ദീർഘകാലത്തിന് ശേഷം ദേവൻ അവളുടെ തപസിൽ പ്രസന്നനായി.

ആജഗാമാശ്രമം തസ്യാ വിപ്രോ ഭൂത്വാ മഹേശ്വരഃ । വൃദ്ധഃ ശിഥിലസര്വാങ്ഗഃ സ്ഖലംശ്ചൈവ പദേ പദേ ।। ൨൨.

മഹേശ്വരൻ ഒരു വയോധികനായ ബ്രാഹ്മണന്റെ രൂപത്തിൽ അവളുടെ ആശ്രമത്തിൽ എത്തി. അവന്റെ ശരീരം ക്ഷീണിച്ചു, ഓരോ പടിയിലും തളർന്നു നടന്നു.

കൃച്ഛ്രാത് തസ്യാഃ സമീപം തു ആഗത്യ ദ്വിജസത്തമഃ । ബുഭുക്ഷിതോഽസ്മി മേ ദേഹി ഭദ്രേ ഭോജ്യം ദ്വിജസ്യ തു ।। ൨൨.

വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടോടെ, ആ മികച്ച ബ്രാഹ്മണൻ അവളുടെ അടുത്തെത്തി പറഞ്ഞു: 'സുമനസ്സേ, എനിക്ക് വിശക്കുന്നു; ബ്രാഹ്മണനു യോജിച്ച ഭക്ഷണം തരിക.'

ഏവമുക്താ തദാ കന്യാ ഉമാ ശൈലസുതാ ശുഭാ । ഉവാച ബ്രാഹ്മണം ഭോജ്യം ദദ്മി വിപ്ര ഫലാദികമ് । കുരു സ്നാനം ദ്രുതം വിപ്ര ഭുഞ്ജസ്വാന്നം യദൃച്ഛയാ ।। ൨൨.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ശുഭയായ ഉമാ, പർവ്വതപുത്രി, മറുപടി പറഞ്ഞു: 'ബ്രാഹ്മണനേ, ഞാൻ നിനക്ക് പഴവും മറ്റും തരാം. നീ വേഗം കുളിച്ച്, ഇഷ്ടമുള്ളത് കഴിക്കൂ.'

ഏവമുക്തസ്തദാ വിപ്രസ്തസ്യ പാര്ശ്വേ മഹാനദീമ് । ഗങ്ഗാം ജഗാമ സ്നാനാര്ഥീ സ്നാനം കര്ത്തുമവാതരത് ।। ൨൨.

അവളിങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, ആ ബ്രാഹ്മണൻ അവളുടെ അടുത്തുള്ള മഹാനദിയായ ഗംഗയിലേക്ക് കുളിക്കാൻ പോയി, വെള്ളത്തിൽ ഇറങ്ങി.

സ്നാനം തു കുര്വതാ തേന രുദ്രേണ ദ്വിജരൂപിണാ । ഭൂത്വാ മായാമയം ഭീമം മകരം ഭയദര്ശനമ് । ഗ്രാഹിതസ്തു തദാ വിപ്രസ്തേന ദുഷ്ടേന മദ്ഗുനാ ।। ൨൨.

ബ്രാഹ്മണന്റെ രൂപത്തിൽ രുദ്രൻ കുളിക്കുമ്പോൾ, ഭയങ്കരമായ ഒരു മായാമയമായ മകരമായി മാറി, ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ആകൃതിയിൽ, സ്വശക്തിയിൽ തന്നെ പിടിച്ചു.