വരാഹപുരാണമ്

തതസ്തദുച്ചശിഖരമാരുഹ്യ വിബുധേശ്വരാഃ

അതിനുശേഷം, ദേവാധിപതികൾ ആ ഉയർന്ന ശിഖരത്തിലേക്ക് കയറി.

മധ്യേ മൃഗസമൂഹസ്യ ഗോപ്താരമിവ സംസ്ഥിതമ്

മൃഗങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിനിടയിൽ, അവൻ അവയുടെ രക്ഷകനായി നിലകൊണ്ടത് അവർ കണ്ടു.

ചാരുവക്ത്രാക്ഷിദശനം പൃഷ്ഠതഃ ശുക്ലബിന്ദുഭിഃ

സുന്ദരമായ മുഖവും കണ്ണുകളും പല്ലുകളും, പിന്നിൽ വെള്ള പാടുകളും അവനുണ്ടായിരുന്നു.

ബിമ്ബോഷ്ഠം താമ്രജിഹ്വാസ്യം ദംഷ്ട്രാംകുരവിരാജിതമ്

ബിംബഫലംപോലെയുള്ള അധരങ്ങൾ, ചെമ്പ് നിറമുള്ള നാവും വായും, കുരുന്ന് ദന്തങ്ങൾ പോലെ തിളങ്ങുന്ന ദന്തങ്ങൾ.

തം ദൃഷ്ട്വാ വിബുധാഃ സര്വേ ശിഖരാത്പ്രതിധാവിതാഃ

അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, എല്ലാ ദേവന്മാരും ശിഖരത്തിൽ നിന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.

ശൃങ്ഗാഗ്രം പ്രഥമം ധൃത്വാ ഗൃഹീത്വാ വജ്രപാണിനാ

ആദ്യം കൊമ്പിന്റെ അറ്റം പിടിച്ച്, വജ്രധാരിയായവൻ 그것് പിടിച്ചു.

ജഗ്രാഹ കേശവശ്ചാപി മൂലം തസ്യ മഹാത്മനഃ 215.

കേശവനും ആ മഹാത്മാവിന്റെ കൊമ്പിന്റെ അടിഭാഗം പിടിച്ചു.

ശക്രസ്യാഗ്രം സ്ഥിതം ഹസ്തേ മധ്യം ഹസ്തേ മമ സ്ഥിതമ്

ശക്രന്റെ കൈയിൽ കൊമ്പിന്റെ അറ്റം, എന്റെ കൈയിൽ നടുവ് പിടിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.

ശൃങ്ഗസ്യൈവ ഗൃഹീതസ്യ ത്രിധാസ്മാകം മൃഗാധിപഃ

അങ്ങനെ കൊമ്പ് പിടിച്ചതോടെ, ഞങ്ങൾ ആ മൃഗാധിപതിയെ മൂന്നു ഭാഗമാക്കി.

അന്തര്ഹിതോഽന്തരിക്ഷസ്ഥഃ പ്രോവാചാസ്മാനുപാലഭന്

അവൻ അപ്രത്യക്ഷനായി ആകാശത്ത് നിന്നു, ഞങ്ങളെ നോക്കി സംസാരിച്ചു.

സശരീരോഽഹം യുഷ്മാഭിര്വശാപ്തഃ പ്രഗതസ്ത്വിതഃ

നിങ്ങൾ എന്നെ ശരീരത്തോടെ ശപിച്ചിരിക്കുന്നു; ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഇവിടെ നിന്ന് വിട്ടുപോയിരിക്കുന്നു.

യദ്യഹം സശരീരഃ സ്യാം ഗൃഹീത്വാ സ്ഥാപിതോഽഭവമ്

എനിക്ക് ഈ ശരീരത്തോടുകൂടി ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്ന് സ്ഥാപിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ,

കാമം ശൃംഗാണി മേഽത്രൈവ ശ്ലേഷ്മാത്മകവനേഽമരാഃ

അമരന്മാരേ, ഈ കഫം നിറഞ്ഞ കാടിൽ എന്റെ കൊമ്പുകൾ ഇപ്പോഴും ഉണ്ടായിരിക്കും.

അത്രാപി മഹതീ വ്യുഷ്ടിര്ഭവിഷ്യതി ന സംശയഃ

ഇവിടെയും വലിയ ഐശ്വര്യം ഉണ്ടാകും, അതിൽ സംശയമില്ല.

യാവന്തി ഭുവി തീര്ഥാനി ഹ്യാസമുദ്ര സരാംസി ച

ഭൂമിയിൽ എത്ര തിര്ഥങ്ങൾ ഉണ്ട്, സമുദ്രം വരെ എല്ലാ തടാകങ്ങളും,

അഹം പുനഃ ശൈലപതേഃ പാദേ ഹിമവതഃ ശുഭേ

പുനരായും, പർവതങ്ങളുടെ രാജാവായ ഹിമവാന്റെ പാദത്തോട് ചേർന്ന്,

ദീപ്തതേജോമയശിരാഃ ശരീരം ച ചതുര്മുഖമ് 215.

പ്രഭയാൽ ദീപ്തമായ തലയും നാലു മുഖങ്ങളുള്ള ശരീരവുംകൊണ്ട്,

തത്ര നാഗഹ്രദേ ഘോരേ സ്ഥാസ്യാമ്യന്തര്ജലേ ഹ്യഹമ്

അവിടെ ഭയാനകമായ പാമ്പുകളുടെ തടാകത്തിൽ, ഞാൻ വെള്ളത്തിനകത്ത് നിലകൊള്ളും.

യദാ വൃഷ്ണികുലോത്പന്നഃ കൃഷ്ണചക്രേണ പര്വതാന്

വൃഷ്ണികുലത്തിൽ ജനിച്ചവൻ കൃഷ്ണന്റെ ചക്രംകൊണ്ട് പർവതങ്ങളെ തകർക്കുമ്പോൾ,

തദാ സ ദേശോ ഭവിതാ സര്വമ്ലേച്ഛൈരധിഷ്ഠിതഃ

അപ്പോൾ ആ ദേശം മുഴുവൻ വിദേശികൾ അധിവസിച്ചിരിക്കും.

വസിഷ്യംതി ച തം ദേശം ബ്രാഹ്മണൈഃ സംപ്രവര്ത്തിതാന്

ബ്രാഹ്മണന്മാർ സ്ഥാപിച്ചവരായവർ ആ ദേശത്ത് വസിക്കും.

തതോ ലിങ്ഗാര്ച്ചനം തത്ര പ്രതിഷ്ഠാസ്യംതി പാര്ഥിവാഃ

അതിനുശേഷം രാജാക്കന്മാർ അവിടെ ലിംഗാരാധന സ്ഥാപിക്കും.

സമ്യക്പ്രവൃത്താ രാജാനോ ഭവിഷ്യന്ത്യായതൌ സ്ഥിതാഃ

നന്മയോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന രാജാക്കന്മാർ നീതിയിലിരിക്കും.

തത്ര മാമര്ച്ചയിഷ്യംതി സര്വഭൂതാനി സര്വദാ

അവിടെ എല്ലാ ജീവികളും എപ്പോഴും എന്നെ ആരാധിക്കും.

ഗത്വാ ശിവപുരം തേ മാം ദ്രക്ഷ്യംതേ ദഗ്ധകില്ബിഷാഃ

ശിവപുരത്തിലേക്ക് പോയവർ, പാപങ്ങൾ ദഹിച്ചവരായി എന്നെ കാണും.

ക്ഷേത്രം ഹി മമ തജ്ജ്ഞേയം യോജനാനി ചതുര്ദശ 215.

എന്റെ ആ സ്ഥലം പതിനാലു യോജന വലിപ്പമുള്ളതെന്ന് അറിയണം.

ഭാഗീരഥ്യാഃ ശതഗുണം പവിത്രം തജ്ജലം സ്മൃതമ്

അവിടത്തെ വെള്ളം ഭാഗീരഥിയുടെ വെള്ളത്തേക്കാൾ നൂറിരട്ടി വിശുദ്ധമാണെന്ന് ഓർക്കപ്പെടുന്നു.

മുക്ത്വാ ദേഹം നരാ യാംതി മമ ലോകം ന സംശയഃ

ശരീരം വിട്ട് മനുഷ്യർ എന്റെ ലോകത്തേക്ക് പോകുന്നു, ഇതിൽ സംശയമില്ല.

നിയതം പുരുഹൂതസ്യ ശ്രിതാഃ സ്ഥാനേ വസംതി തേ

പുരുഹൂതന്റെ സ്ഥാനത്ത് അഭയം പ്രാപിച്ചവർ അവിടെ തന്നെ വസിക്കും.