വരാഹപുരാണമ്

തത്ക്ഷണാദേവ സമ്പ്രാപ്താ വിമാനൈഃ ശീഘ്രയായിഭിഃ

അന്നേരം തന്നെ അവർ വേഗത്തിൽ പറക്കുന്ന വിമാനങ്ങളിൽ അവിടേക്ക് എത്തിച്ചു.

തസ്മിന്സുരമണീയാനി വിവിധാനി ശുചീനി ച

അവിടെ ദേവന്മാർക്കായി അനേകം മനോഹരവും വിശുദ്ധവുമായ സ്ഥലങ്ങൾ അവർ കണ്ടു.

ആശ്രമാരണ്യഭാഗേഷു ദരീണാം വിവരേഷു ച

അശ്രമങ്ങളുള്ള കാടുകളിലും പർവതഗുഹകളിലും അവർ സന്ദർശിച്ചു.

പ്രമുഖേ വാസവം കൃത്വാ വിവിശുസ്തേ സുരാസ്തദാ

അവസാനത്ത് ഇന്ദ്രനെ മുന്നിൽ നിർത്തി, ദേവന്മാർ അപ്പോൾ അകത്തേക്ക് കടന്നു.

കന്ദരോദരകൂടേഷു തരൂണാം ഗഹനേഷു ച

പർവ്വതങ്ങളുടെ ഗുഹകളിലും വൃക്ഷങ്ങളുടെ കാട്ടിലും അവർ കടന്നു പോയി.

പ്രവിശന്തശ്ച തേ ദേവാ വനോദ്ദേശം ക്വചിച്ഛുഭേ

അങ്ങനെ ദേവന്മാർ ചില കാട് പ്രദേശങ്ങളിൽ കടക്കുമ്പോൾ, അവർ പ്രകാശഭരിതരായി തിളങ്ങി.

ഗിരിനദ്യാസ്തു പുലിനേ ഹംസകുന്ദേംദുസന്നിഭേ 215.

പർവ്വതനദിയുടെ മണൽക്കരയിൽ, ഹംസം, മല്ലിക, ചന്ദ്രൻ എന്നിവയെപ്പോലെ വെളിച്ചം പകർന്നു.

മുക്താചൂര്ണനികാശാഭിര്വാലുകാഭിസ്തതസ്തത

മുത്ത് പൊടിപോലുള്ള മണലുകൾ ഇവിടെ അവിടെ തിളങ്ങി.

തത്ര തേ വിബുധാ ദൃഷ്ട്വാ സര്വേ മാം സമചോദയന്

അവിടെ, എനിക്ക് ദർശനം ലഭിച്ചപ്പോൾ, എല്ലാ ദേവന്മാരും എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

മുഹൂര്ത്തം ധ്യാനമാസ്ഥായ വിജ്ഞാതാ സാ മയാ തദാ

ഒരു നിമിഷം ധ്യാനത്തിൽ ഇരുന്നു, ഞാൻ അവളെ അപ്പോൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

തതസ്തദുച്ചശിഖരമാരുഹ്യ വിബുധേശ്വരാഃ

അതിനുശേഷം, ദേവാധിപതികൾ ആ ഉയർന്ന ശിഖരത്തിലേക്ക് കയറി.

മധ്യേ മൃഗസമൂഹസ്യ ഗോപ്താരമിവ സംസ്ഥിതമ്

മൃഗങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിനിടയിൽ, അവൻ അവയുടെ രക്ഷകനായി നിലകൊണ്ടത് അവർ കണ്ടു.

ചാരുവക്ത്രാക്ഷിദശനം പൃഷ്ഠതഃ ശുക്ലബിന്ദുഭിഃ

സുന്ദരമായ മുഖവും കണ്ണുകളും പല്ലുകളും, പിന്നിൽ വെള്ള പാടുകളും അവനുണ്ടായിരുന്നു.

ബിമ്ബോഷ്ഠം താമ്രജിഹ്വാസ്യം ദംഷ്ട്രാംകുരവിരാജിതമ്

ബിംബഫലംപോലെയുള്ള അധരങ്ങൾ, ചെമ്പ് നിറമുള്ള നാവും വായും, കുരുന്ന് ദന്തങ്ങൾ പോലെ തിളങ്ങുന്ന ദന്തങ്ങൾ.

തം ദൃഷ്ട്വാ വിബുധാഃ സര്വേ ശിഖരാത്പ്രതിധാവിതാഃ

അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, എല്ലാ ദേവന്മാരും ശിഖരത്തിൽ നിന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.

ശൃങ്ഗാഗ്രം പ്രഥമം ധൃത്വാ ഗൃഹീത്വാ വജ്രപാണിനാ

ആദ്യം കൊമ്പിന്റെ അറ്റം പിടിച്ച്, വജ്രധാരിയായവൻ 그것് പിടിച്ചു.

ജഗ്രാഹ കേശവശ്ചാപി മൂലം തസ്യ മഹാത്മനഃ 215.

കേശവനും ആ മഹാത്മാവിന്റെ കൊമ്പിന്റെ അടിഭാഗം പിടിച്ചു.

ശക്രസ്യാഗ്രം സ്ഥിതം ഹസ്തേ മധ്യം ഹസ്തേ മമ സ്ഥിതമ്

ശക്രന്റെ കൈയിൽ കൊമ്പിന്റെ അറ്റം, എന്റെ കൈയിൽ നടുവ് പിടിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.

ശൃങ്ഗസ്യൈവ ഗൃഹീതസ്യ ത്രിധാസ്മാകം മൃഗാധിപഃ

അങ്ങനെ കൊമ്പ് പിടിച്ചതോടെ, ഞങ്ങൾ ആ മൃഗാധിപതിയെ മൂന്നു ഭാഗമാക്കി.

അന്തര്ഹിതോഽന്തരിക്ഷസ്ഥഃ പ്രോവാചാസ്മാനുപാലഭന്

അവൻ അപ്രത്യക്ഷനായി ആകാശത്ത് നിന്നു, ഞങ്ങളെ നോക്കി സംസാരിച്ചു.

സശരീരോഽഹം യുഷ്മാഭിര്വശാപ്തഃ പ്രഗതസ്ത്വിതഃ

നിങ്ങൾ എന്നെ ശരീരത്തോടെ ശപിച്ചിരിക്കുന്നു; ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഇവിടെ നിന്ന് വിട്ടുപോയിരിക്കുന്നു.

യദ്യഹം സശരീരഃ സ്യാം ഗൃഹീത്വാ സ്ഥാപിതോഽഭവമ്

എനിക്ക് ഈ ശരീരത്തോടുകൂടി ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്ന് സ്ഥാപിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ,

കാമം ശൃംഗാണി മേഽത്രൈവ ശ്ലേഷ്മാത്മകവനേഽമരാഃ

അമരന്മാരേ, ഈ കഫം നിറഞ്ഞ കാടിൽ എന്റെ കൊമ്പുകൾ ഇപ്പോഴും ഉണ്ടായിരിക്കും.

അത്രാപി മഹതീ വ്യുഷ്ടിര്ഭവിഷ്യതി ന സംശയഃ

ഇവിടെയും വലിയ ഐശ്വര്യം ഉണ്ടാകും, അതിൽ സംശയമില്ല.

യാവന്തി ഭുവി തീര്ഥാനി ഹ്യാസമുദ്ര സരാംസി ച

ഭൂമിയിൽ എത്ര തിര്ഥങ്ങൾ ഉണ്ട്, സമുദ്രം വരെ എല്ലാ തടാകങ്ങളും,

അഹം പുനഃ ശൈലപതേഃ പാദേ ഹിമവതഃ ശുഭേ

പുനരായും, പർവതങ്ങളുടെ രാജാവായ ഹിമവാന്റെ പാദത്തോട് ചേർന്ന്,

ദീപ്തതേജോമയശിരാഃ ശരീരം ച ചതുര്മുഖമ് 215.

പ്രഭയാൽ ദീപ്തമായ തലയും നാലു മുഖങ്ങളുള്ള ശരീരവുംകൊണ്ട്,

തത്ര നാഗഹ്രദേ ഘോരേ സ്ഥാസ്യാമ്യന്തര്ജലേ ഹ്യഹമ്

അവിടെ ഭയാനകമായ പാമ്പുകളുടെ തടാകത്തിൽ, ഞാൻ വെള്ളത്തിനകത്ത് നിലകൊള്ളും.

യദാ വൃഷ്ണികുലോത്പന്നഃ കൃഷ്ണചക്രേണ പര്വതാന്

വൃഷ്ണികുലത്തിൽ ജനിച്ചവൻ കൃഷ്ണന്റെ ചക്രംകൊണ്ട് പർവതങ്ങളെ തകർക്കുമ്പോൾ,